"Ei leg stress"

Eindelijk, zwangerschapsverlof!
Wat is het heerlijk om thuis te zijn en lekker te "rommelen".
Het kamertje en de wieg staan klaar voor gebruik, het kaartje en de tekst zijn uitgezocht, alle benodigdheden voor de bevalling zijn in huis, kleertjes en hydrofiele luiers zijn gewassen en gestreken... Ik ben er klaar voor!
De eerste twee weken maak ik mijn "nestje" klaar en bruis ik van energie. Na deze twee weken komt onze verloskundige Linda op huis bezoek om het over de bevalling te hebben.
Een spannend onderwerp, ik weet totaal niet wat mij te wachten staat...
Mijn man is vrij als Linda komt en ons hondje begroet haar vriendelijk.
"Hoi! Hoe gaat het hier? Bijna 37 weken zwanger dus het is tijd om het over de bevalling en jullie bevallingsplan te hebben!"
Bevallingsplan? Mijn man en ik kijken elkaar aan.. "Die hebben we niet." Zeg ik tegen Linda.
Linda lacht ons vriendelijk toe en zegt dat het ook fijn is om je niet vast te houden aan een plan.
Ze geeft ons allerlei informatie, informatie die ik wil horen? Niet bepaald! Tot nu toe was ik niet "bang" voor de bevalling maar zo komt het toch wel erg dichtbij... Het praten over je toekomstige bevalling. Wat wil je wel? Wat wil je absoluut niet?
Mijn man en ik zijn vrij relaxed en geven aan dat we het over ons heen laten komen en wel zien hoe het gaat.
We gaan voor een thuis bevalling, maar Linda maakt ons duidelijk dat het soms nodig is om toch naar het ziekenhuis te gaan, alle voor en mogelijke nadelen worden besproken.
Na 1,5 uur praten én een kleine fysieke controle vertrekt ze weer. Alle informatie begint te bezinken en ik pak er mijn boekjes bij. Ik heb ook een boek over bevallen, prima te lezen! Inclusief plaatjes... Maar bij het hoofdstuk "de uitdrijving" gooi ik het boek dicht.
"Zo... Helemaal ingelezen?" Vraagt mijn man. Ik kijk hem een beetje aan alsof ik een spook gezien heb want zulke boeken... Zeer informatief maar voor mij een beetje te. "Laten we maar naar bed gaan, ik moet het allemaal even verwerken hoor!" Mijn man lacht om wat ik zeg en vind het een top idee.
Middenin de nacht trilt mijn telefoon, ik slaap niet heel erg vast dus besluit om toch maar even te spieken naast mijn kampioen snurken.
Het is een whatsapp, van de "o jee een wee app". Een app die we met de januari groep in het leven geroepen hebben zodat we bij weeën elkaar kunnen informeren en nagels bijten!
"Oh nee! Water! Water! Allemaal water! Ik geloof dat m'n vliezen gebroken zijn maar ik ben nog maar 36+6 weken en mijn vriend komt volgende week pas! Dit kan niet, niet nu!"
De arme meid, vriend in een ander werelddeel en hun baby besluit nu te komen! Ik besef me dat het tijdperk bevallen aangebroken is, zij was 2 dagen na mij uitgerekend dus in principe kan ik nu ook bevallen!
De app gaat als een razende, je kan er niet tegen lezen of reageren. Volgens mij zijn we allemaal klaarwakker en leven we met haar mee... Ze moet naar het ziekenhuis en in de stille uren die volgen en zo enorm zenuwslopend zijn ratelen de zwangere kippen er op los. Volgens mij hebben we allemaal last van "ei leg stress" want ja.. We waggelen allemaal tegen het eind en nu deze bevalling gestart is hebben de andere dames denk ik hetzelfde besef. Ze komen er aan!
In de middag komt daar dan het bericht waar we op hebben zitten wachten... Een prachtige zoon is geboren! Gevolgd met een foto die onze harten doen smelten. De stress slaat bij mij om naar verlangen, het verlangen om mijn kleintje ook in mijn armen te kunnen houden. In mijn ooghoek zie ik dat knalroze boek weer liggen.
"Vooruit dan maar, je kan het!" En ja, ik kan het! Ik ga mijn tanden in het laatste hoofdstuk zetten.

Nog maar 7 weken jeuk

De dagen tot de maandag van de afspraak bij de gynaecoloog in het ziekenhuis duren lang. Ik weet dat het beter is om niet te doen maar ik Google er lustig op los. Iedere keer als ik Google open en de z in tik staat er al "zwangerschapscholestase" en druk ik op enter. Ik maak mezelf gek en ga de bewegingen die ik voel bijhouden tussen het krabben, douchen en smeren door.
Eindelijk is het maandag! Mijn man en ik gaan naar het ziekenhuis, ik heb last van zenuwen en bespeur ze bij hem ook maar we praten er niet over. Stilzwijgend doorstaan we de rit, eenmaal geparkeerd en naar de ingang gewandeld komen we bij de grote balie waar we ons moeten melden. "Heeft u al een pasje?" Vraagt de baliemedewerker. "Nee... Die heb ik niet." De baliemedewerker tikt er lustig op los en kijkt op z'n computer scherm. "Kijkt u maar even in deze camera dan maak ik een foto voor uw pasje."
Ik kijk zeer verbaasd en denk "had ik nu maar wél m'n haar en make-up gedaan ik zie er niet uit!"
Binnen 2 minuten na de foto overhandigd de baliemedewerker mij het pasje mét een verschrikkelijke foto en verteld ons waar we heen moeten. Daar achter langs, linksaf, volgen tot de lift en dan omhoog. We zitten in de wachtkamer met meerdere zwangere vrouwen. Zoals ik het nu bekijk lopen er zo'n vier artsen rond die om hun beurt de wachtkamer binnen rennen, op hun papier kijken en hun volgende patiënt roepen.
Ik voel mijn meisje druk bewegen en omarm mijn buik, het geeft mij een vertrouwd en veilig gevoel waar ik rustig van word. Mijn man kijkt me aan en fluistert dat het allemaal wel goed komt.
Een jonge vrolijke arts loopt de wachtkamer in, kijkt rond en zegt mijn naam. We zijn aan de beurt! Eenmaal opgestaan en klaar voor het waggelen richting de arts zie ik dat mijn man er al staat, hij rolt met z'n ogen en zegt tegen de arts dat moeder de gans iets meer tijd nodig heeft. Ik moet hier om lachen en ben blij dat hij altijd zo vrolijk blijft en vooral het positieve effect dat het op mij heeft.
"U heeft jeuk en daarvoor bent u doorverwezen door de verloskundige omdat er gedacht wordt aan zwangerschapscholestase?" Zegt de arts als we op onze stoel zitten in de behandelruimte. Ik knik en mijn man neemt het woord; "ze heeft heel het weekend gegoogled."
De arts kijkt me aan met een glimlach en zegt: "u weet toch dat we dat afraden? Dat zorgt alleen maar voor stress en er staan meer negatieve verhalen op dan positieve." Ik knik weer en de arts begint vragen te stellen waar de jeuk vooral zit en sinds wanneer ik er last van heb. Ze bekijkt mijn door het krabben aangetaste huid en verteld wat er nu gaat gebeuren om uitsluitsel te krijgen. "We gaan bloed afnemen, hiervoor schrijf ik even een briefje waarmee u naar beneden mag waar dat gedaan wordt. Het bloed wordt dan opgestuurd naar het umcg waar ze dit onderzoek uit kunnen voeren. Met een beetje geluk krijg ik dan vrijdag de resultaten en dan zal ik u meteen bellen."
Ze ziet dat ik nog niet helemaal gerustgesteld ben en zegt: "zullen we nog even een echo doen? Daar hebben we nog wel tijd voor en dat is gewoon leuk, dan meet ik meteen even het vruchtwater oh en! 1 januari uitgerekend? Dan heb ik dienst! Dat zou leuk zijn!"
Ja ja.. "Leuk" maar ik wil gewoon lekker thuis bevallen zonder zorgen.
Wat is het fijn om nog eens een kijkje te nemen in mijn buik, je kan zien dat dat kleine hummeltje een groot hummetje geworden is ondertussen want ze is niet meer geheel op beeld te krijgen.
"Oooh wat heeft ze lange benen! Dat wordt een fotomodel hoor, kijken we nog even naar het hoofdje zover dat lukt want ze is ingedaald en de buik omtrek."
Door haar praatje leid ze me goed af van de gedachte aan zwangerschapscholestase en ze verteld ons wat onze meid ongeveer zal wegen en meten als ze met 40 weken geboren wordt. "Ongeveer 6,5 pond en 50 cm." Dat is mooi gemiddeld!
We sluiten het consult af en vertrekken naar beneden waar bloed afgenomen gaat worden.
Het is er druk, we moeten een nummertje trekken en er zitten allemaal oudere mensen. Vooral de oudere vrouwtjes zitten mijn buik te bewonderen en stellen alsmaar vragen. "Dat wordt een flinke jongen!" Zegt één van de vrouwen, ik glimlach en zeg dat dat zomaar zou kunnen. (Ik weet natuurlijk wel beter)
Een half uur later ben ik aan de beurt, 5 buisjes bloed... En de vrouw die het af neemt verteld nogmaals wat er mee gaat gebeuren. Ik vind het fijn om zo goed geïnformeerd te worden en ga met een enigszins geruststellend gevoel weer naar huis.
Ik hoef nog maar 3 weken te werken tot mijn verlof en deze 3 weken telkens maar 2 halve dagen. De dinsdag en woensdag heb ik genoeg afleiding maar die donderdag en vrijdag zijn killing... Tot de telefoon gaat heeft mijn man al 7 keer een whatsapp gestuurd om te vragen of ik al wat weet...
"Dag mevrouw! Ik heb net op de valreep nog de uitslagen binnen gekregen en ik dacht ik bel meteen. Hoe gaat het?"
Fijn dat ze belt maar om het nu over koetjes en kalfjes te hebben.. "Goed, wat is er uit gekomen?"
Ik geef toe, het is een beetje kortaf maar de spanningen gieren door mijn lijf.
"De waardes zijn iets verhoogd maar nog niet zorgwekkend dus u hoeft geen medicijnen en voor nu nog niet ingeleid te worden alleen maar iedere week bloed prikken zodat het weer gecontroleerd kan worden."
Aan de ene kant ben ik heel blij maar aan de andere kant nog niet helemaal want dit blijft lichtelijk spannend.
"Ik ga de verloskundige bellen met deze uitslag, u kunt gewoon bij haar blijven. Pas als er iets anders uit de bloeduitslagen komt wordt u overgedragen aan ons tot dan betreft de jeuk even doorbijten, u hoeft nog maar 7 weken!"
Mijn mond valt open, nog "maar" 7 weken jeuk......

Jeuk!

Jeuk! Ik wordt wakker van een verschrikkelijke jeuk over heel mijn lichaam, man o man dit is niet leuk meer!
Ik loop naar de badkamer om mijn huid beter te bekijken, aangekomen bij de spiegel doe ik het licht aan en schrik van het beeld dat ik zie. Overal rode vlekken, bultjes en krassen... Waar komt dit toch vandaan? Ik besluit om een lauwe douche te nemen en mezelf goed in te smeren want misschien komt het wel omdat mijn huid droog is?
Na deze heerlijke als bevrijdend voelende douche kruip ik weer voorzichtig in mijn bed hopend nog een paar uur te kunnen slapen want ik ben moe, zó moe. Maar dit hoort er bij!
Niet veel later wordt ik weer wakker, ik krab en krab en de jeuk wordt alsmaar erger. Zodra het 8 uur is bel ik naar de huisarts, ik hoop dat hij een zalfje heeft wat dit kan stoppen.
"We hebben vanmiddag om 3 uur nog een plekje vrij op de andere locatie, de huisarts moet je wel even zien." Wat vind ik dat op dit moment een onzin, ik heb jeuk en wil iets wat kalmerend is voor mijn huid... Daar hoef je toch niet naar te kijken? Er tegenin gaan heeft geen zin dus ik zeg maar ja en amen en zal vanmiddag langs gaan.
Mijn eigen huisarts heb ik sinds ik hier woon nog maar één keer gezien. Alle andere keren moest ik naar de andere locatie en een andere arts net zoals nu.
Wat duren de minuten in zo'n wachtkamer lang, ik doe zó mijn best om niet te krabben maar de jeuk in mijn handen is ondraaglijk dus ik krab er lustig op los onder toeziend oog van de persoon naast mij die nu waarschijnlijk denkt dat het iets besmettelijks is en besluit om toch maar 4 stoelen verderop te gaan zitten.
"Mariëlle?" Een kleine kale man van midden 30 staat in de deuropening, het is de arts die mijn gekrab gaat bestuderen als een zoöloog vlooiende aapjes bestudeerd. Ik denk dat hij het druk heeft want voordat ik met mijn dikke buik ben opgestaan uit de stoel en de deur bereikt heb is hij al weg! Ik kijk de assistente achter de balie vragend aan. "Tweede deur links, sorry... Het is en blijft een man he." Ik lach vriendelijk en waggel naar de tweede deur links waar deze snelle Henkie al plaats genomen heeft achter zijn bureau.
"Waar kan ik u mee helpen?"
Ziet hij nou echt de rode vlekken, bultjes en krassen niet?
"Ik heb jeuk dokter.... Ben er vannacht wakker door geworden en ik krab me suf, vooral veel jeuk in m'n handpalmen en onder m'n voeten."
Hij pakt mijn handen en bestudeerd ze, ik wacht stilletjes op zijn oordeel.
"Ja ook op uw armen zie ik, zijn soort galbultjes die tevoorschijn komen door de histamine die vrij komt als u krabt en dat gaat vanzelf weer over."
Tuurlijk, histamine! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb...
"Dokter, ik zou het heel fijn vinden als u mij iets kan geven zodat de jeuk niet zo erg is."
Hij kijkt naar mijn dikke buik en zoekt mijn dossier op in zijn computer... Wat een "vriendelijke" man, hij zegt ook zo veel! Ik ben blij als dit bezoek er op zit.
De dokter schrijft een zalf voor waar menthol in zit en de huid dus kalmeert. Dit is het enige wat ik mag hebben in mijn "toestand". Dat ze het nog steeds zo noemen, lekker ouderwets. Straks vragen ze nog of ik wel getrouwd ben.
Eindelijk thuis begin ik meteen met smeren, dit hou ik 3 dagen vol. Eerst hielp het super maar door de menthol droogt mijn huid zo erg uit dat ik net een wandelende schuurspons ben en die jeuk gaat maar niet weg! Gelukkig mag ik vandaag weer naar de verloskundige, misschien dat zij nog een tip heeft.
"Jeetje Mariëlle wat zie je er uit!" Het valt mijn verloskundige in ieder geval wel op; "Ja Caro... Ik weet het... Alles gaat prima maar ik heb nu al een paar dagen zooooo veel jeuk en door de zalf die ik gekregen heb van de huisarts wordt mijn huid droog en jeukt het nog meer maar ach... Het zal er wel bij horen?"
Caro kijkt me zorgelijk aan, dit had ik niet verwacht...
"Jeuk in je handpalmen en onder je voeten?"
Hey hoe weet zij dat nou.... "Ja! Eigenlijk over heel mijn lichaam maar daar het meest."
Ze begint nog zorgelijker te kijken, zou het er dan toch niet bij horen?
"Hmmm.... Ik ga je doorverwijzen naar de gynaecoloog voor een bloedonderzoek en een echo om het vruchtwater te meten. Het klinkt erg verdacht voor zwangerschapscholestase."
Dus niet de histamine zoals de huisarts zei... Mijn hart begint sneller te kloppen maar niet van een fijne opwinding en ik vraag Caro wat het inhoud.
"Bij zwangerschapscholestase zijn er problemen met jouw lever, afvalstoffen kunnen dan niet goed afgevoerd worden waardoor ze afgescheiden worden via de huid. Dit is nog niet zo erg want als het dit daadwerkelijk is neemt het vruchtwater van je baby ook af in een rap tempo en dat is gevaarlijk en moet je streng onder controle staan zodat je op tijd ingeleid kan worden of een keizersnede."
Mijn hart gaat als een razende tekeer want de angst slaat er omheen. Hoe kon de huisarts dit missen? Oh nee... De vreselijke gevolgen schieten door mijn hoofd en ik slik een paar keer wat tranen weg. Caro zorgt er eerst voor dat de afspraak bij de gynaecoloog gemaakt is, direct na het weekend.
"Probeer te ontspannen Mariëlle, we hebben het onder controle en doen er alles aan om jou een gezond kindje te bezorgen mocht het dit zijn."
Ja ja denk ik bij mezelf... Jij hebt makkelijk kletsen... Jij hebt geen hormonen die je emoties alle kanten op laten schieten.
Mijn bloeddruk is iets hoger en de hartslag van mijn buikbewoonster ook. Ik moet even tot na Caro haar volgende consult in de wachtkamer wachten zodat ze nog een keer naar de hartslag kan luisteren of het mijn stress is of niet. Gelukkig kwam het door mijn gestress, stress heeft dus wel degelijk invloed op je kindje.
Na deze controle bel ik mijn man op, dit doe ik altijd na een bezoek.
"Hey laiverd was alles weer goed met de kleine druktemaker?" Ik slik en kan mijn tranen toch niet bedwingen.
"Pfffff..... Ik moet maandagochtend om 9 uur in het ziekenhuis zijn, de jeuk kan te maken hebben met mijn lever en dat is slecht voor de baby."
Er valt een stilte aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een diepe zucht.
"Ik zorg er voor dat ik vrij ben, we gaan samen en lieverd... Het komt goed." Ik hoor aan de trilling in zijn stem dat het hem net zoals bij mij niet lekker zit, zijn "het komt goed" is zijn manier van gerust stellen. Maar wat... Als het niet goed komt?

Olifantje in het bos

Wat gaat een zwangerschap toch snel, we zitten alweer in het derde en tevens laatste trimester. Mijn buik is bol en ondanks dat ik me een ongeluk smeer om zwangerschapsstriemen tegen te gaan zie ik er iedere dag weer nieuwe bijkomen. Het gewicht, mijn kindje, dat ik draag wordt zwaarder en zwaarder. Lopen gaat prima maar wordt langzamerhand ongemakkelijk.
Tot vlak voor het moment dat ik zwanger raakte hebben mijn man en ik de zorg over twee schatten van meiden gehad. Hun moeder, een vriendin van mij, bezweek onder een postnatale depressie na de geboorte van hun tweede kind. Haar man ging voor een jaar naar het buitenland om te studeren en ze zag het allemaal niet meer zitten en was bang voor wat ze haar kinderen aan zou kunnen doen in de tijd dat hij weg was en bang voor de instanties die ze niet vertrouwde. Na veel wikken en wegen en goede afspraken gemaakt te hebben kwamen de meiden bij ons. De oudste was net 5 jaar en de jongste 8 maanden.
Doordeweeks waren ze bij ons en gingen ze 1 dag in de week naar hun moeder. Nadat hun vader weer terug was hebben we er twee jaar over gedaan om de tijd dat ze bij ons waren af te bouwen. Deze meiden zijn als eigen kinderen, nu ze weer volledig thuis zijn ga ik zo vaak als ik kan even langs om te kijken hoe het gaat en eventueel wat leuks met ze te doen. Iris (de oudste van inmiddels 8 jaar) vind het geweldig dat er een baby in mijn buik groeit en vraagt regelmatig of het een jongen of een meisje is maar dat houden we geheim. Ze vind beide prima als het maar niet op haar verjaardag (2 januari) geboren wordt.
Julia de jongste van het stel heeft haar mening klaar. Ze wilt een jongen want meisjes krijsen zo hard en ze heeft een hekel aan herrie, iedereen die ze tegen komt verteld ze dat ik een baby in mijn buik heb en dat het een jongen is. Ze is er heilig van overtuigd en als je met haar een gesprek aan gaat en de vraag stelt: "maar wat als het een meisje is?" Kijkt ze je met grote blauwe ogen aan en zegt ze resoluut: "nee! Het is een jongen!" Ze is 4 jaar en wat is dat een geweldige leeftijd, ze vraagt soms de meest ongemakkelijke vragen in de meest ongemakkelijke situaties. Zo stonden we bij de kassa in de winkel waar we konijnenvoer gingen kopen... "Mariëlle? Hoe komt de baby uit je buik?" Daar sta je dan met een mond vol tanden, heel wat ogen op je gericht in afwachting wat het antwoord zou zijn. "Julia, als we thuis zijn ga ik je dat vertellen." Voor nu neemt ze er genoegen mee, dat geeft mij de tijd om er even goed over na te denken hoe ik dat moet vertellen aan een nieuwsgierig meisje van 4 jaar.
Gelukkig was ik enigszins voorbereid op dit soort vragen en had een kinderboek gekocht die voor iedere maand van de zwangerschap een verhaaltje bevat met wat de baby in de buik al kan en hoe groot het is met een plaatje op ware grootte. Het laatste hoofdstuk gaat er over hoe de baby geboren wordt. Thuis aan gekomen loop (lees waggel) ik naar de kast om het boekje op te zoeken. Iris ziet wat voor boek ik pak en gaat naast Julia op de bank zitten.
Bij de bank aangekomen schuiven de meiden een stukje op zodat ik tussenin kan zitten. Iris leunt tegen mij aan en Julia doet hetzelfde maar legt haar hoofd op mijn buik.
Ik zoek eerst naar de maand waar ik nu in zit en begin te lezen, ze vinden het reuze interessant maar toch blijft daar Julia haar vraag: "hoe komt de baby uit je buik?"
Ik vraag Julia eerst hoe zij denkt dat een baby geboren wordt.
"De baby roept dan dat hij er uit wil en dan druk je op je navel en dan komt hij er uit!" Zegt ze vol trots.
"Nee joh Julia, dat kan toch niet! Dat past echt niet door je navel toch Mariëlle?" Hoor ik aan de andere kant van mij waar Iris zit.
"Dat klopt Iris, de baby past niet door een navel..." Ik voel me een beetje ongemakkelijk, ik had het zo goed in m'n hoofd zitten hoe ik het ging vertellen en nu ben ik het kwijt.
Ik denk dat ik gewoon eerlijk moet zijn en het niet te lastig moet maken zonder dat deze meiden gillend van de bank af springen om vervolgens in tranen uit te barsten en te roepen dat ze echt noooooooit een baby willen!
Ik slik een paar keer en de meiden wachten in spanning af dus vooruit, daar gaan we dan.
"Als de baby klaar is om geboren te worden krijgt de mama buikpijn.. Dat is niet fijn maar het moet wel even. Op een gegeven moment krijgt de mama het gevoel dat ze een heel erg grote poep moet doen en perst ze heel hard, net zoals dat je niet zo goed kan poepen en je best moet doen, en komt de baby er uit!" Twee paar grote blauwe ogen kijken me aan, heb ik het nu goed verteld of... "Dus dan ga je eigenlijk gewoon poepen? Maar als ik ga poepen krijg ik geen baby toch?" Stiekem moet ik lachen want ik zie Julia al kijken met een blik van, "als ik maar goed genoeg poep krijg ik een baby."
"Nee, alleen als je een baby in je buik heb Julia, niet als er alleen maar broodjes en snoepjes in zitten." Ze neemt genoegen met dit antwoord en ik ben opgelucht maar ik juich te vroeg want Iris zit al klaar met een volgende vraag: "De mama van Lizzy heeft ook een baby maar die is geboren met een keizersnede, wat is dat dan?" Het zweet breekt me uit! Hoe ga ik nu in godsnaam op een fijne manier vertellen wat een keizersnede in houd! Niet te moeilijk is mijn strategie en daar hou ik aan vast.
"Soms probeert de mama heel goed te poepen om de baby geboren te laten worden maar lukt het niet en dan moet ze naar het ziekenhuis. Daar maken ze dan een sneetje in haar buik en kunnen ze de baby er uit halen. Dat is een keizersnede."
De meiden zitten dit stilletjes te "verwerken" en ik besluit om nog meer vragen te voorkomen om voor te stellen dat we naar het bos gaan om paddestoelen te zoeken.
Iris en Julia schieten nog net niet van de bank af om snel hun laarzen en jas aan te trekken, ze zijn dol op een flinke boswandeling en vooral het verzamelen van takken. Het bos is dichtbij en vol goede moed beginnen we aan de 5,2 km lange wandeling, de ene na de andere paddestoel wordt gevonden, bewonderd en de stipjes geteld. Na een paar kilometer wordt het lopen voor mij een beetje ongemakkelijk en pijnlijk maar ik zet mijn kiezen op elkaar en wandel door. Julia loopt voor mij en Iris loopt naast mij, ze pakt mijn hand en vraagt waarom ik zo gek loop. "De baby weegt heel zwaar en dat doet een beetje zeer maar het gaat wel lieverd loop maar alvast vooruit." Iris rent naar Julia en roept: "zullen we een liedje zingen?" Julia bedenkt al snel een toepasselijk liedje die ik wel vind slaan op mij. Genietend van al het moois om ons heen en het herfst zonnetje op ons gezicht word er uit volle borst gezongen: "olifantje in het bos! Laaaaaat je mama toch niet los!"

Overal kikkers

De weken vliegen om, we zitten alweer bijna in het derde en tevens laatste trimester.
Dat wat eerst nog een pakhok was is nu omgetoverd tot een heuse babykamer voor ons meisje. Mijn man en ik zijn het al eens geworden over de naam en door alle besparingen die we ervaren hebben blijft er nou eenmaal een leuk bedrag over voor iets extra.
We hoeven alleen nog maar de keus te maken tussen een newborn fotoshoot (wat mijn man wil) of een 3D/4D echo (wat ik graag wil).
Een newborn shoot is natuurlijk prachtig maar ik vind een 3D/4D echo net even meer bijzonder.
"Mariëlle, waarom wil je geen newborn shoot? We hebben haar toch al vaak genoeg gezien op de echo?" Mannen... Of in ieder geval mijn man snapt er niks van!
Je kindje draag je maar één keer, de kansen om te zien wat er zich in je baarmoeder, het huisje van je kindje, afspeelt en vooral dat wat je voelt op beeld te kunnen zien vind ik héél bijzonder. Foto's van je kind na de geboorte maak je toch aan de lopende band en ja.... Leuk zo'n naakte dreumes in Anne Geddes style met perfecte belichting gefotografeerd aan je muur maar omdat ik toch al niet van "mee lopen met de meute" hou wil ik het niet omdat: "iedereen doet dat al lieverd!"
Mijn man kijkt me met een diepe frons en een harde zucht aan, wie o wie gaat deze strijd winnen. Strijd is iets wat we gedurende deze zwangerschap veel ervaren. Mijn favoriete en tikkeltje manipulerende uitspraak "doe niet zo gevoelloos!" (Inclusief pruillip en dikke krokodillentranen) roept bij mijn man alleen maar frustraties op én zijn favoriete tegen uitspraak "kon je maar zwanger zijn zonder die stomme hormonen, je bent een totaal andere vrouw die ik niet leuk vind!"
En daar heeft hij deels gelijk want ook ik wordt soms knettergek van mijn hormonen en wat ze me laten doen, alleen jammer dat hij er niet doorheen kan kijken en mij kan zien wat mij alleen maar verdrietig maakt en misschien een beetje bang dat ik nooit meer de oude ik terug vind.
"Maar iedereen doet ook een 3D/4D echo toch? Ach... Je zal wel weer gelijk hebben en ik gevoelloos, wat kost dat grapje?"
Mijn hart maakt een sprongetje en mijn tijdelijke bewoonster ook. Ik pak de folder van echopraktijk "kiekeboe". De eigenaresse is Joke die ik al twee keer heb mogen treffen tijdens de onderzoeken.
"100 euro, en een newborn shoot 150 euro... Mag ik een afspraak maken?" Dat van de 150 euro heb ik overdreven, niet eerlijk maar ik weet dat hij dan waarschijnlijk iets sneller ja zegt op mijn keuze.
Mijn man stemt toe en ik zoek contact met Joke, ze herinnert ons zich nog en vind het erg leuk dat we bij haar deze echo willen laten maken.
Twee dagen later is het zo ver! Ik vind het erg spannend en ben zó benieuwd hoe ze er uit ziet! Mijn schoonouders zijn op de hoogte gesteld en verwachten ons nadien op de koffie mét de foto's en een dvd van de echo.
Het is bijna een uur rijden voordat we er zijn en ik bespeur ook wat enthousiasme bij mijn man, we hebben er zin in en zijn een kwartier te vroeg maar Joke opent de deur voordat we aangebeld hebben en groet ons met een vrolijke "halloooo! Wat ontzettend leuk om twee bekende gezichten terug te zien!"
Joke woont net buiten een heel klein dorp waar je doorheen bent voordat je het uitgesproken heb. Een prachtige woonboerderij met een grote vijver en twee labradors in de tuin. De praktijk is in de voormalige bijkeuken en overal waar we kijken zien we kikkers. Beeldjes, kussens, foto's, behang (ja onvoorstelbaar maar echt waar!), schilderijtjes en zelfs de kapstok...
"Nou! Neem lekker plaats, ik had de verwarming al wat hoger gezet want het is echt herfst buiten!"
Dit keer is het geen standaard behandeltafel zoals we gewend zijn maar gewoon een comfortabel bed met jawel, een kikker dekbed!
Mijn man en ik kijken elkaar aan en denken precies hetzelfde over deze vloedgolf aan kikkers, ik kijk snel weer weg anders schiet ik in de lach en moet ik plassen.
Daar gaan we dan, de wel bekende gel wordt over mijn dikke buik gesmeerd en Joke start met het maken van de echo.
"Moest je de vorige keer niet terug komen voor de twintig weken echo omdat ze de eerste keer niet mee wilde werken?" Hey... Ze herinnert zich ons dus écht!
"Ja dat klopt! Ze is een beetje eigenwijs."
Joke is aan het kijken hoe onze meid ligt in 2D, ondertussen herken ik de lichaamsdelen en ik wist al dat ze met haar billen onder mijn ribben ligt omdat ik dat voel maar door de beelden wordt het bevestigd.
"Ze is al bijna ingedaald." Zegt Joke.
"Oh nee, dat betekend toch helemaal daar beneden enzo?" Zegt mijn man die de bui al ziet hangen.
"Ja, met het koppie in het bekken noem je dat."
Joke begint mijn buik te "schudden" en ik vraag haar waarom ze dat doet.
"Nou deze kleine dame vertikt het om haar gezicht te laten zien en soms willen ze dan nog wel eens gaan veranderen van positie."
Pffffeeeew er is dus nog hoop denk ik. Ondertussen laat Joke ons haar hartslag horen en wat een heerlijk geluid is dat en ik hoor meteen het liedje "take your time girl" in mijn gedachten.
"Het spijt me luitjes, deze dame gaat vanavond niet meewerken dus we gaan gewoon een nieuwe afspraak maken want negen van de tien keer als het bij een eerste keer niet lukt, lukt het wel bij de tweede keer."
Dat is enigszins een fijne gedachte, je zou toch maar zo'n echo laten maken en helemaal met lege handen staan?
Gewapend met... Nou ja, eigenlijk met niets gaan we richting mijn schoonouders die voor één keer bij hoge uitzondering geen koffie om 8 uur drinken maar om kwart over 8.
"En? We hebben de dvd speler al klaar staan!" Ik begin te lachen en mijn man neemt het woord terwijl ik naar het toilet snel ; "ze is eigenwijs, ze wilde niet!" En nog net voordat ik de deur van het toilet dicht trek hoor ik mijn schoonvader zeggen op fluisterende toon: "tja wat wil je ook met zo'n moeder..."
Dat zet de toon denk ik als ik op het toilet zit, "zo'n moeder" máár wel de moeder van dit kleine eigenwijze wonder van mij.  En hij? Ik vind hem een kikker, passend in de praktijk van Joke met een bordje er bij "de blaaskaak".

Besparen

Je staat er nog van versteld wat je allemaal aan moet (en wil) schaffen voordat je baby geboren wordt! En wat een geld...
Mooi hoor al die nieuwe trendy babykamers, wandelwagens en kinderkooien (uuuhm! Bedoel boxen) maar wat vind ik dat zonde van mijn geld, het betekend niet dat ik niet het allerbeste wil voor mijn kleine meid maar papa en mama willen ook nog alle rekeningen kunnen betalen als ze er eenmaal is!
Ja, de crisis heeft ons ook getroffen. Meteen vanaf het begin. Huis gekocht en op het moment van intrekken was ik nog werkloos en kreeg mijn man (ten gevolgen van de crisis) geen vast contract.
Gelukkig kon hij binnen een maand weer aan het werk en ik na 3 maanden maar onze reserves waren flink geslonken.
Zo hier en daar gaat er wel eens iets stuk aan de auto of huishoudelijke apparatuur en dan maak je nog eens extra aanspraak op die ooit zo mooi gevulde spaarrekening.
Die gevulde spaarrekening is "leeg" maar we kunnen onze dochter nou eenmaal niet in een houten kratje laten slapen.
Mijn jongste broer Erwin wilde zijn babykamer wel aan ons kwijt maar 1000 euro voor een tweedehands babykamer exclusief ledikant en met veel te hoge kast vond ik een tikkeltje aan de dure kant... Zeg maar gewoon "kerel je bent niet wijs met zo'n prijs!".
Mijn man en ik besluiten om op de welbekende tweedehands verkoop website te speuren en al snel vinden we onze babykamer voor 150 euro. Dat is nog eens besparen! Maar met een babykamer alleen ben je er nog niet. Tijdens een bezoekje van mijn schoonmonsters vragen ze ons wat we nog moeten aanschaffen, dat is simpel te beantwoorden want ja, alles behalve een babykamer is er nog niet en ik vertel ze dat ik op dezelfde website aan het kijken ben voor een kinderwagen. Mijn schoonvader roept meteen dat we binnenkort maar naar een winkel moeten gaan waar ze deze nieuw verkopen om er één uit te zoeken op zijn kosten. Weer een flinke besparing, zeker ook omdat we de maxicosi er gratis bij krijgen.
De levertijd bedraagt 6 weken en het wordt netjes thuis bezorgd, nog even wachten dus maar ach we hebben nog tijd zat. We zitten tenslotte in het tweede trimester, maar als je eenmaal in zo'n "we verkopen alles voor baby's" winkel geweest bent gaat er een rem los die niet te repareren valt en ik verbaas mezelf. Ik die een hekel heeft aan winkelen, of het nou gaat om wekelijkse boodschappen of grote aankopen, is hier minimaal eens per week te vinden. Er zijn zo veel leuke dingen waarvan je denkt dat je ze echt nodig hebt. Al met al heb ik achteraf gerekend wat ik daar aan kwijt was: 401,69 euro. Dat is even schrikken maar met alle besparingen valt het reuze mee (toch?).

Kaboutertjes

Het geslacht van onze baby is bekend: een meisje!
Nadat ik van de schrik bekomen ben dat mijn intuïtie er vreselijk naast zat en de eerste meisjes spulletjes (lees kleertjes) gekocht had staan mijn man en ik op de toekomstige babykamer.
Bij gebrek aan een zolder hebben wij onze logeerkamer vol gepropt met spullen die we even kwijt moesten, een berg zooi waar je u tegen zegt! De afleveringen van "hoarders" komen bij mij voor de geest en zie al bijna de aflevering voorbij komen waarin ons pakhok aan de orde komt.
"Pfffff we hebben heel wat om op te ruimen" zucht mijn man.
Ik kijk hem aan en door alle hormonen denk ik aan z'n blik te zien dat hij vind dat het mijn schuld is en geef hem een ongezouten afsnauwend antwoord: "ja! Maar het is ook jouw zooi hoor!" Mijn man houd zich wijselijk stil en komt even later met het idee dat ik (ja ik) in mijn laatste vrije week waarin de temperaturen tot 30 graden oplopen de boel maar moet sorteren.
Het moet toch een keer gebeuren...
Opruimen is niet mijn hobby, sorteren al helemaal niet! De eerste twee dagen kom ik niet verder dan de kamer binnen lopen, kijken, omdraaien en weg lopen. Hopend dat opruim kaboutertjes bestaan.
Die avond vraagt mijn man wanneer ik van plan was om er mee te beginnen en ik verzeker hem dat het deze week echt wel klaar is. 'S nachts kan ik niet slapen, de baby trappelt er al lustig op los en het liefst op mijn blaas waardoor ik zo'n 5 tot 7 keer naar het toilet moet. Zal ik er nu mee beginnen? Slapen lukt niet en het is koel dus waarom niet?
Ik haal alle spullen van het logeerbed af en ga op de rand zitten, ik kijk in het rond en vraag mezelf waar ik ga beginnen. De grote bruine bak die voor me staat is als eerste aan de beurt, het zijn allemaal foto albums en schoolwerkjes van mijn man. Alles gaat door mijn handen en ik bekijk alle foto's. Wat heeft zijn moeder er een werk van gemaakt, het zijn er maar liefst 10! Ik ben van huis gestuurd met 1 foto album en een map vol losse foto's maar ja... Mijn moeder had ook veel minder tijd met 5 kinderen en de zorg voor haar ouders. Ik beloof mijn baby op dat moment dat ik zo veel mogelijk foto's van haar ga maken en voordat ze uit huis gaat alles ingeplakt heb.
Gewapend met lege dozen, vuilniszakken en een zwarte stift krijg ik de smaak te pakken. Ik blijf maar opruimen! Nesteldrang? Het lijkt wel een verslaving.
Beep! Beep! Beep! Beep! Daar gaat de wekker en ik schrik er van want het is dus al 6 uur, mijn man schrikt ook. Niet van de wekker maar van het feit dat ik niet naast hem lig, hij heeft het licht zien branden en stormt de kamer binnen. Een kamer waar 5 dozen opgestapeld staan met gesorteerde spullen en één half gevulde doos waar ik nog mee bezig ben. De uitdrukking op z'n gezicht is goud waard als hij ziet wat ik deze nacht gedaan heb. "Jeetje Jel, ben je wel helemaal lekker om dit middenin de nacht te doen?" Ik kijk hem aan met een grijns van ha! Heb het toch maar even gedaan en zeg: "Ken je dat gezegde over die kaboutertjes?" Hij begint te lachen en roept een paar keer dat ik niet spoor. "Je hebt goed je best gedaan, ik ga later vandaag wel verder. Tijd om te gaan slapen kaboutertje, tot vanmiddag."
Na een kus en een knuffel plof ik op bed. Ogen dicht en mijn handen op m'n buik. "Welterusten kleintje."

Twintig weken echo poging twee

Twintig weken echo poging twee! Vorige week bij de eerste poging baalde ik enorm dat we nog steeds niet wisten of het een jongen of meisje is maar de mooie foto's die we gekregen hebben maakten veel goed, grappig hoe beweeglijk dat inimini mensje in mijn buik is. Ik voel de hele dag door plopjes en soms ook al een heuse schopjes.
Mijn man gaat helaas niet mee, ik had er nog aan gedacht om mijn schoonmoeder mee te nemen maar dat vind ik niet eerlijk tegenover mijn moeder. Gelukkig heb ik een heel lief vriendinnetje die zich vereerd voelde toen ik haar vroeg om mee te gaan.
Ik ben al vroeg wakker op deze dag, vandaag komen een paar jongens uit het dorp ons huis schilderen aan de buitenkant. Als Marlene en ik al onderweg zijn naar het echoscopisch centrum zullen zij arriveren. Buiten op de tafel heb ik een kan koffie neer gezet, koekjes en een briefje.
"Goedemorgen!" Hoor ik achter me terwijl ik het briefje voorzie van woorden. Het is Marlene, met een glimlach van oor tot oor komt ze de tuin binnen. "Ik ben zó zenuwachtig Mariëlle je hebt geen idee! Ben zooooo benieuwd naar ons vriendje óf vriendinnetje!" Marlene heeft er duidelijk zin in, als ze 15 jaar jonger was geweest zou je denken dat ze op het punt staat om op schoolreisje te gaan. "Goedemorgen! Ik ben ook erg benieuwd Marlene... Zelfs een beetje zenuwachtig, ik ben blij dat jij rijd anders zou het niet goed komen."
Onderweg er naar toe ratelt Marlene aan één stuk door hoe leuk ze het vind dat ze mee mag en ook mag weten of het een jongen of meisje is. We hebben het over de voorspelling van mijn vader en dat ik er juist van overtuigd ben dat het een jongen is.
Daar zijn we dan, m'n buik begint te kriebelen. Nee, dat is niet de baby maar het zijn mijn zenuwen.
Ik meld me bij de balie en ga bij Marleen in de wachtkamer zitten, mijn telefoon trilt en ik kijk meteen wie mij een bericht stuurt.
Mama: "geniet van deze extra echo, ik ben zeer benieuwd wie er gelijk heeft. Laat je het weten als je klaar bent? Liefs, mama".
Mijn lieve moeder, ik had haar er toch wel graag bij gehad maar helaas.
Het is druk vandaag dus we moeten langer wachten dan de voorgaande keren. De zenuwen nemen steeds meer bezit over mijn lichaam en mijn darmen lijken te bezwijken en mijn maag draait zich om. "Oh ooh" zeg ik terwijl ik Marlene aan kijk. "Wat is er?" Zegt ze net even te hard waardoor iedereen op kijkt. "Ik moet denk ik overgeven." Fluister ik in haar richting. "Ga dan snel naar het toilet! Ik ga nergens heen hoor!" Ik ren nog net niet richting de toiletten. De ochtend misselijkheid die veel zwangere vrouwen ervaren heb ik overgeslagen maar wordt nu dubbel en dwars ingehaald. Rot zenuwen...
Ik verlaat het toilet en buiten de deur staan twee aanstaande moeders billenknijpend te wachten. Ik schaam me dood, ze hebben vast alles gehoord dus ik maak dat ik er weg kom.
"Mariëlle schiet op! Ze hebben je al geroepen!" Marlene staat haast te stuiteren zo graag wilt ze dat kamertje binnen.
Het is dezelfde echoscopiste als die we bij de termijnecho hadden. Ze herkent mij en vraagt hoe het gaat. "Goed hoor" zeg ik. In mijn achterhoofd weet ik donders goed dat het eigenlijk alles behalve goed gaat maar wat heeft een ander aan mijn problemen?
Voor de derde keer in deze zwangerschap mag ik gaan liggen voor een echo, ik probeer me te ontspannen en spreek mijn inwendige stuiterbal in mijn gedachten toe dat HIJ nu eens mee moet werken.
Daar gaan we dan! Ik kijk naar Marlene en die zit al grijnzend naar het scherm te kijken, in afwachting van wat we gaan zien. Joke (de echoscopiste) gaat alles af wat de vorige keer niet vastgelegd is en verteld wat we allemaal zien. Deze keer werkt HIJ mee, fijn dat HIJ nu al luistert naar mama denk ik bij mezelf.
"Wil je weten of het een jongen of meisje is?" Vraagt Joke voordat ze verder gaat. Nog voordat ik kan antwoorden heeft Marlene dat al voor mij gedaan. Ik moet er zo hard om lachen en terwijl het beeld schud begint Joke ook te lachen. "Ja graag!" Zeg ik tegen haar "kan je het wel zien denk je?" Vraag ik er meteen achteraan.
"Kijk maar mee dames, hier hebben we een mooi ruggetje en als ik iets draai dan hebben we zicht op de billetjes... Ik zie het al!" Ik kijk goed en dan zie ik het ook... Géén 'torentje' maar drie streepjes. "Een meisje!!!!" Gilt Marleen uit.
De tranen springen in mijn ogen nog voordat ik iets kan zeggen. Blije tranen maar een beetje dubbel.
Papa had gelijk... Marlene omhelst me en zegt: "het is toch ook wel mooi? Je vader wist het van tevoren en ik weet zeker dat hij nu daarboven een vreugdedansje doet met een tompouce in z'n hand."
Gek mens, maar het vrolijkt me op. Ik bel eerst mijn man zodra we buiten staan en vertel hem dat we een dochter krijgen. Ik moet lachen om zijn reactie: "gelukkig! Hoef ik niet te gaan voetballen!" Hij is aan het werk dus we houden het kort. Tijd om mijn moeder te bellen. De telefoon gaat maar één keer over als ze opneemt: "én? Alles goed? Wat is het?" (Ook hallo mama)
"Mam, het is een meisje." Ik schiet meteen weer vol en mijn moeder ook. "Oooh lieverd, je had het niet verwacht hè maar je bent er toch wel blij mee?" Zegt mijn moeder meteen.
"Ja natuurlijk ben ik er blij mee, een meisje! En dat papa dat voorspelt had maakt het juist nog mooier." Marlene volgt het hele gesprek en bijt af en toe op haar lip, dat doet ze als ze iets aan het bedenken is.
Na tien minuten stoppen we het gesprek. Marlene en ik stappen weer in de auto en ik zeg op verbaasde toon: "een meisje..." Marlene start de auto, "Dat betekend shoppen! En wel nu meteen én een ontbijt bij de wel bekende grote gele M."
Ze weet altijd precies wat een (zwanger) mens goed doet.

De dikke eik

Het weekend na de "mislukte" 20 weken echo gaan mijn man en ik zoals beloofd naar mijn moeder toe. Een paar weken geleden nam ik hier nog afscheid van mijn vader die trots en grappend tegen mijn buik aan het kletsen was. Ik vind het fijn om naar mijn moeder te gaan maar het is bitterzoet. Ik zou immers mijn moeder én vader hier weer zien... Papa wat mis ik je toch, dit hadden we NIET afgesproken! Eenmaal bij het vakantiehuis aangekomen blijf ik even staan en neem de omgeving in me op. De zon schijnt, er waait een licht briesje door de bomen en daar zie ik het huisje... Ik heb veel goede herinneringen aan deze plek, ik kom hier al zo lang als ik leef. Ik ben hier zindelijk geworden, heb hier leren fietsen, toneelstukjes opgevoerd voor alle gasten, 's avonds met papa voor het hek gezeten om wilde zwijnen te kijken en oh wat was ik bang en m'n vader weer boos omdat ik met mijn gegil die beestjes weg jaagde... Dit is ook de plaats waar ik mijn man heb leren kennen en door mijn vader uit zijn tent gesleurd werd toen hij mijn schoenen daar zag staan.. Ik kreeg de rest van de vakantie huisarrest en moest me ieder uur melden, ja hij was geen makkelijke voor een vervelende puber dochter. Maar sinds 2 weken plakt er een nieuwe herinnering aan vast die ik het liefst ongedaan zou willen hebben, papa is hier overleden. Officieel in het ziekenhuis maar hier was hij al weg, over gegaan naar het hiernamaals wat dat ook mag zijn. Ik hoop voor hem een plek zoals deze waar hij met veel plezier al 40 jaar kwam, met de zon en de bomen, licht briesje wind, eekhoorntjes hier en daar en het goede leven met een jagermeister als afsluiter van iedere dag...
"Lieverd! Daar ben je!" Hoor ik m'n moeder roepen. De tranen springen in haar ogen en ook automatisch in die van mij. Zonder iets te zeggen weten we van elkaar waar we aan denken en nemen we onze plaats in de tuin in.
Ons hondje gaat bij haar op schoot zitten zodra de koffie klaar is, ze kroelt wat met hem en we hebben het uitgebreid over de 20 weken echo en ik haal de foto's tevoorschijn. Vol bewondering bekijkt mijn moeder iedere foto zorgvuldig en er komt een lach op haar gezicht, ze vind het prachtig...
"Als het nu al zo eigenwijs is, heeft je vader vast gelijk. Dan is het een meid!" Zegt ze lachend tegen mij. "Het zou me juist verbazen als het een meisje is mam, maar we zullen het hopelijk komende week zien en dan kan ik eens gericht voor een jongen gaan shoppen."
We hebben het veel over de kleine stuiterbal in mijn buik, af en toe komt er een bekende langs gelopen die even stopt en met mijn moeder praat. Wat we nu veel horen is "ik hoorde dat je man overleden is, goh wat plotseling, gelukkig heeft hij niet geleden."
Alsof dát het goed maakt; "gelukkig heeft hij niet geleden." Pffff het roept bij mij enigszins irritatie op als mensen dat zeggen, het roept bij mij sowieso negatieve gevoelens op als iemand vraagt naar mijn vader. Ik wil het er gewoonweg niet over hebben, het is te moeilijk maar met mama kan ik dat wel. Misschien omdat we op dezelfde manier naar hem keken en precies wisten hoe hij was..
"Laten we het bos in gaan." Zegt mijn moeder tegen mijn man en ik. Mijn mond valt open! Ze wilt nooit het bos in, ze voert wat in haar schild dus ik vraag haar of ze wel helemaal lekker is. "Je bent net zo gevat als je vader Mariëlle, maar je hebt gelijk.. Ik heb iets gekocht wat ik op zijn uitkijkpunt in het bos wil begraven." Ik kijk haar aan en vraag me af wat ze gekocht heeft, tijdens die gedachte pakt ze een doosje waar een heel klein stenen beeldje van een uil in zit. Mijn vader vond dat de meest prachtige dieren die er bestaan met hun wijze uitstraling die hij ook zeker had.
Met z'n drieën (eigenlijk vier), de hond, het beeldje in het doosje en een schep gaan we het bos in. In stilte lopen we drie kwartier tot we op het punt zijn waar papa altijd 's avonds tijdens de schemer zat om al het wakker geworden wild dat op zoek ging naar voedsel te bewonderen. Mijn man graaft een gat bij de ontzettend dikke eik waar papa dan ging zitten. Het was zijn plekje, en daar moeten we ook afscheid van nemen door een herinnering in de grond te begraven. Hier heeft mijn moeder goed over na gedacht... Ze kust het beeldje en legt hem in het gat. Mijn man gooit de grond er weer over heen en ik hou mama's hand vast. We blijven nog even om het wild dat hier langs komt te bekijken, en dat werkt net als vroeger nog steeds op m'n zenuwen maar over het gillen ben ik gelukkig heen gegroeid. Gillen zou ook niet gepast zijn op deze nieuwe plek van stilte dus gaan we weer terug naar het huisje. Nog één keer werp ik een blik op de dikke eik en in mijn gedachten zeg ik mijn vader gedag.

Gelukkig hebben we de foto's nog!

In de groep met alle vrouwen die in januari uitgerekend zijn ben ik één van de weinige die nog niet weet wat het geslacht van de baby is. Het maakt me stiekem jaloers en nog nieuwsgieriger als ik alle mooie geslachtsecho's voorbij zie komen. Tot nu toe zijn er heel veel meisjes op komst en ja, ze zullen toch een keer op raken dus voor mezelf denk ik écht een jongen!
Er wordt flink gespeculeerd en ik geef een aantal keer aan dat het vast een jongen is en stel me daar op in. Het is een gezellige groep en met alle kakelende kippen soms moeilijk om alle berichten bij te houden, ik heb er een dagtaak aan en zodra ik kan kijk ik even en reageer ik hier en daar.. Verslavend! Maar een leuke en fijne verslaving!
Het is zo ver, 15 augustus 2013 de dag van de 20 weken echo. Hoewel ik met m'n gedachten er nog niet helemaal bij ben kijk ik er naar uit. De afspraak staat voor 08.15 want ja, ik wilde zo vroeg mogelijk! (Stel je voor dat je 's middags pas kan, onmogelijk toch?)
Mijn man en ik stappen vrolijk binnen en al snel zijn we aan de beurt, de baby trappelt er op los dus ik vermoed dat HIJ er ook zin in heeft. "Ga maar liggen dan zullen we eens gaan kijken of alles goed is, willen jullie het geslacht weten?" Zegt de echoscopiste, nog voordat ze haar zin af gemaakt had riep ik al volmondig jaaaa!!!
Daar gaan we dan... Buik bloot, gel er op en gaan met die banaan! Laat maar zien hoe goed het met je gaat en dat je een jongen bent!
"Tjonge... Het is wel een heel druk kindje hoor, ik probeer vast te leggen wat ik vast moet leggen maar telkens als ik klik om dat te doen springt het weer de andere kant op!" We moeten er om lachen en mijn man verteld dat ik vanmorgen nog zei "ik hoop dat het lekker lang mag duren." En ja... Dát is ook zo!
Na een half uur is de tijd op maar is het nog niet gelukt, ze verzekerd ons wel dat wat ze gezien heeft goed is en vraagt of we nog even willen wachten in de wachtruimte zodat ze het straks nog eens kan proberen.
We nemen weer plaats in de wachtruimte en mijn man zucht en fronst en schud zijn hoofd; "nu al een druktemaker, dat beloofd nog wat!" Ik bekijk lachend de foto's die we al gekregen hebben en verwonder en bewonder. Neusje, handje met vingertjes en mini teentjes. En wat is hij lenig, benen helemaal tot over z'n hoofd!
Ik pak mijn telefoon om de nieuwsgierige mama's in spé op de hoogte te stellen dat we nog niet klaar zijn maar vooralsnog alles er goed uit ziet. Ik zie als eerst in mijn bericht reacties voorbij komen als: "pffff duurt toch wel lang hoop dat alles goed is!" En "Mariëlle!!! Laat ons niet langer in spanning zitten!!" Wat zijn het toch lieverds en zo meelevend! Er wordt flink gelachen als ik vertel over de capriolen die mijn baby uithaalt en ze wensen me succes voor het vervolg.
Poging twee... Ik ga weer liggen, buik bloot, gel er op en kijk naar het scherm... De echoscopiste begint hard te lachen ; "hahaaa!!! Nou dit wordt een nieuwe afspraak maken, het kindje ligt nu heerlijk ver weg gedoken in je bekken daar kom ik nooit bij! Je bent hoop ik niet teleurgesteld?" Mijn gedachte roept ja met dikke tranen maar ik zeg nee. Nu weet ik nog steeds niet of mijn vader of ik gelijk heb, frustrerend... Met een nieuwe afspraak in de agenda stappen mijn man en ik weer in de auto, lachend en hoofdschuddend start hij de auto en gaan we weer naar huis.
Gelukkig hebben we de foto's nog!

Zonder papa

De dagen van verdriet, ongeloof, verslagenheid, sterk blijven en familie op vangen zijn aangebroken. Er is veel onzekerheid, waar aan mijn vader is overleden is nog niet zeker. Het enige wat een feit is, is dat hij er niet meer is...
We leven in een roes en ik ben helemaal niet bezig met mijn zwangerschap. Nog ongeveer een week dan hebben we de twintig weken echo maar het kan me op het moment niets schelen.
Mijn vader is dood... Mijn moeder alleen.. En mijn kindje zal haar opa nooit ontmoeten. De man die mijn moeder gerust stelde en zei dat het prima was toen ze hem tussen de aardappels en de vla in vertelde dat ze zwanger was van mij. Vier kinderen, weinig geld, en 38+. Ik was welkom en alles zou goed komen.
Deze dagen moet er veel geregeld worden, papa's lichaam wordt pas vrij gegeven na de autopsie en dan mag hij naar huis gebracht worden waar we dan in alle rust toe kunnen werken naar het afscheid, de uitvaart en de stilte.....
Het gedrag van mijn schoonzussen stoort mij, ze hebben nooit naar onze lieve ouders om gekeken maar nu hebben ze het hoogste woord en slepen mijn broers er in mee. Ze vinden dat ik weinig te vertellen heb want ik ben de jongste en wat weet ik nu van het leven en de dood en alles wat daar bij komt kijken.
Het zorgt voor hevige ruzie, mijn hormonen strijden en winnen maar het resulteert in een: "weet je wat, als je alles beter denkt te weten dan trekken wij onze handen er van af en doe je het alleen."
Ze houden hun woord... Mama en ik regelen alles samen zoals papa het gewild zou hebben.
Drie dagen na zijn overlijden weten we wat de oorzaak is geweest van dit verschrikkelijke gevolg. Een aneurysma, een sluipmoordenaar..
De gedachte dat hij waarschijnlijk niet geleden heeft verzacht de pijn een heel klein beetje maar het gemis overschaduwt.
Papa heeft een mooi afscheid gehad en het is fijn om te zien door hoeveel mensen hij geliefd werd maar papa komt nooit meer terug. Dit besef komt na de uitvaart als we met de familie uit eten gaan in zijn favoriete restaurant. Over de doden niks dan goeds, we praten en lachen over alle fijne dingen en laten tranen tijdens de stiltes.
De dag na de uitvaart gaan mijn man en ik weer naar huis, ik vind het verschrikkelijk om mijn moeder zo achter te laten en we vragen haar of ze een weekje bij ons wilt blijven. De twintig weken echo zou een aangename afleiding zijn maar ze weigert. Gelukkig krijg ik mijn oudste broer en de buurvrouw zo ver om een oogje in het zeil te houden...
We stappen weer in de auto om aan onze bijna drie uur durende rit te beginnen, we zeggen mama gedag.. Volgend weekend gaat ze naar hun vakantiehuisje en ik spreek met haar af dat ik daar, zoals aan papa beloofd de zaterdag langs kom met de foto's van de echo.. Het is moeilijk om er naar uit te kijken en blij te zijn.. "Lieverd, geniet er asjeblieft van en weet dat ook al is papa er nu niet meer dat hij ontzettend trots is.. Zorg goed voor jezelf en het kleintje! Tot zaterdag."
Als we eenmaal op de snelweg rijden en ik om me heen kijk naar alle razende auto's om ons heen weet ik dat de wereld gewoon door gaat en wij dat ook moeten.. Zonder papa bij ons maar wel in onze gedachten en ons hart.

De eindeloze rit

Niet wetend wat er nu precies aan de hand is zitten mijn man en ik in de auto onderweg naar mijn ouders, de rit duurt twee uur maar voor mijn gevoel twee dagen. Ik bel mijn broers en begeleider van mijn zus om te vertellen wat ik weet. "Het gaat niet goed met papa.." Vertel ik vier keer.
Mijn twee oudste broers Cees en Jesse besluiten om ook in de auto te stappen en naar het ziekenhuis te gaan waar onze vader heen gebracht zal worden. Ze zullen er eerder zijn dan wij en ik vraag ze om mama op te vangen en mij op de hoogte te houden.
Mijn jongste broer Erwin kan niet weg (of wilt niet?). Zijn vrouw Lena is een avond uit met vriendinnen en hij is thuis bij hun peuter Elisa.
Mijn zus Rianne zal op de hoogte gesteld worden door één van haar begeleiders. Ze is verstandelijk beperkt en woont sinds kort samen met haar vriend in een soort instelling voor jongeren met een beperking.
Vier jaar eerder lag mijn vader ook in het ziekenhuis, hij had toen een bloedprop in de slagader in zijn been en we moesten noodgedwongen kerst vieren aan zijn bed in het ziekenhuis. Hij leefde toen niet gezond en rookte al jaren als een ketter, vanaf de dag dat hij opgenomen werd heeft hij geen sigaret meer aangeraakt en zijn levensstijl omgegooid door meer te gaan bewegen en gezond te eten.
Het ging zo goed!
Onderweg er naar toe zwijgen mijn man en ik. Ik hou mijn telefoon in mijn handen zodat ik meteen kan reageren als hij over gaat, ik kijk mijn man aan die even opzij kijkt om te zien hoe het met mij gaat. Hij ziet de angst en onzekerheid in mijn ogen en pakt mijn hand. We moeten nog ongeveer een half uur rijden en dan zijn we er. In mijn gedachten spreek ik mezelf toe; "het zal vast niet te ernstig zijn want ik heb nog niks gehoord geen bericht is immer goed bericht, het komt wel goed, loos alarm." De baby trappelt heftig in mijn buik alsof het wil zeggen: "mama het komt wel goed."
Vlak voordat we bij het ziekenhuis aan komen stuur ik Jesse een berichtje dat we er over 5 minuten zijn. Ik krijg meteen een berichtje terug: "oké, doe maar rustig aan ik wacht buiten op jullie."
Hey, dat klinkt toch best positief? Doe maar rustig aan... Ik haal diep adem en zie de ingang. Daar staat hij dan, mijn broer Jesse die zo veel op mijn vader lijkt. Het is donker en in de verlichting bij het ziekenhuis kan ik nog niks van zijn gezicht af lezen. We stappen uit de auto en lopen naar hem toe, hoe dichterbij we komen hoe meer verslagenheid ik zie. Diepe rimpels worden zichtbaar en ogen die anders hemelsblauw zijn staan nu grijs en verdrietig.
"Papa is overleden." We kijken elkaar aan en mijn broer begint te huilen als een klein kind. Duizenden gedachten en vragen gaan rond in mijn hoofd. Ik kan geen woord uit brengen terwijl ik dit nieuws hoor en mijn broer zo zie. Ik kan hem alleen vast houden en hij mij. Mijn man leunt tegen de muur en ook bij hem vloeien er tranen. Zoveel ongeloof en verdriet heb ik nog nooit eerder bij deze mannen gezien. Ik moet sterk zijn als deze twee al in storten en laat geen traan en zeg geen woord. Ik ben alleen met mijn gedachten in gesprek. "Wil je ons nu naar mama brengen Jesse? Kom.. We gaan samen."
Als een moeder met twee verdrietige zonen loop ik met hun aan de arm naar binnen door de lange gangen die ons naar mijn moeder en mijn andere broer gaan brengen, niet wetend wat we aan zullen treffen..

Onverklaarbare onrust

Pffff wat is het heet... Het is zomer, écht zomer.. Gelukkig is mijn vakantie nu begonnen en ik kijk uit naar het weekend, we gaan naar mijn ouders die iedere zomer in hun vakantiehuisje op de Veluwe zitten. Sinds de bekendmaking van mijn zwangerschap heb ik ze niet meer gezien en ik begin nu toch écht wel een buikje te krijgen. Als kers op de taart voel ik deze week wat rare kriebels in mijn buik en vermoed dat het ons kindje is! De datum voor de twintig weken echo staat ook vast dus we hebben veel om over te praten. 

Het fijnste moment als ik mijn ouders weer zie is toch altijd de warme blik in hun ogen en de glimlach op hun gezicht. Ze zijn altijd blij om ons te zien maar nu nog meer.

"Nou jel, je ziet er stralend uit met je buikje. Het begint nu wel echt te worden, ik kan niet wachten tot ik dat kleine meisje in m'n armen kan houden en tot op het bot te verwennen." Zegt mijn vader met een grijns.. "Je weet helemaal niet of het een jongen of een meisje is pap, nog twee weken geduld! Ik denk zelf een jongen.." Mijn vader buldert van het lachen en schud heel hard nee; "nee hoor! Het is een meid, ik weet het zeker. En 1 januari kan je ook vergeten, dat wordt 3 januari net voor het weekend zodat wij meteen langs kunnen komen." Ik kijk m'n vader aan met een blik van "je bent gek". 

Dat is typisch mijn vader, gezellig en standvastig en houd er van om je op de kast te jagen. 

Voordat mijn moeder de koffie klaar heeft komt ze er aan met een grote tas, jawel... Vol met cadeautjes. Knuffeltjes, babyboek, neutrale kleertjes en boeken waar ik nog niks van wil weten: veilig bevallen. Ik krijg al rillingen van het idee want ik heb een hekel aan pijn. 

Aan het einde van de dag ben ik moe en de misselijkheid komt op zetten. We waren van plan te blijven slapen maar mijn moeder stuurt ons naar huis. We spreken af dat we over twee weken weer komen, dan hebben we net de twintig weken echo gehad en kunnen ze de foto's zien en weten we of mijn vader gelijk heeft óf ik én dat het een gezond kindje is of niet. 

Ik neem afscheid van mijn ouders met een knuffel en een kus. "Goed om jezelf denken en rust lekker uit nu je vakantie hebt" zegt mijn moeder tegen mij. Mijn vader de grapjas legt zijn hand op mijn buik en zegt de baby gedag; "dag klein meisje, laat mama binnenkort maar zien dat opa gelijk heeft want ik heb wel zin in een lekkere tompouce, Goed blijven groeien hoor!" 

Het zullen vast de hormonen zijn maar heb de hele weg naar huis zachtjes zitten huilen, waarom geen idee.. 

Eenmaal thuis gekomen in een donker huis gaan mijn man en ik nog even op de bank zitten met een kop thee. "Je ouders zijn echt trots he schat, net zoals ik dat ben!" Dat waren de juiste woorden om bij mij een lach op mijn gezicht te krijgen voordat we heerlijk gaan slapen. 

Mijn man moet op maandag gewoon weer werken dus ik ben deze week alleen thuis. Ik ben van plan om ideeën op te doen voor de babykamer maar er zit een onrust in mij waar ik m'n vinger niet op kan leggen. 

Ik spendeer vele uurtjes in de tuin met mijn hondje die net zo lui is als ik en ben één met mijn telefoon. Check regelmatig Facebook om te kijken of er nog nieuws is in de groep. Het is vaak lachen geblazen maar er komen ook wel heftige verhalen voorbij waardoor ik mij gelukkig prijs dat alles wat ik meegemaakt heb niks is om mee te vergelijken. Wederzijds respect en gezelligheid staan voorop. We zijn er voor elkaar terwijl we elkaar helemaal niet kennen. Het favoriete terugkerende onderwerp is toch wel "eten". Welke zwangere houd daar nou niet van! 

Tussendoor whatsapp ik nog wat met mijn moeder en voordat je het weet is de week bijna weer om. 

Mijn man zegt al dat ik met mijn telefoon getrouwd ben en al zeg ik keihard nee, hij heeft wel gelijk.

 Mijn beste vriendin komt langs en we gaan gezellig een terrasje pikken met z'n drieën. Heerlijk eten aan het water in het avond zonnetje. We lachen veel maar ik ben er niet helemaal bij... Weer die stomme onrust waardoor ik niet kan ontspannen. We besluiten de gezelligheid voort te zetten bij ons thuis.

 Terwijl ik om half 10 nog koffie ga zetten hoor ik mijn man roepen dat mijn telefoon af ging en het mijn moeder was maar dat hij net te laat was met opnemen. Hij geeft mij m'n telefoon en ik duik de keuken weer in voor de koffie, voordat ik op de toets druk om terug te bellen gaat hij al over; "mama mobiel". Ik neem vrolijk op; "hai mam! Hoe gaat het?" Mijn moeder blijft even stil aan de andere kant en ik hoor commotie... "Mam wat is er aan de hand, wat gebeurt daar?" Mijn moeder slaakt een zucht en zegt: "lieverd, papa... Het gaat niet goed, hij gaat... Het gaat niet goed!" Ik sta als aan de grond genageld en schreeuw naar mijn man: "we moeten NU in de auto naar mijn ouders!!!" 

(Zogenaamd) Genieten

Iedereen weet het nu, en wie het nog niet weet hoort het vast snel via de zogenaamde "tam tam", dat krijg je in een dorp.
Ik ben de jongste van vijf kinderen en de band met mijn broers en zus is niet optimaal, we hebben ze een kaart gestuurd om het nieuws te vertellen.
Je zou verwachten op z'n minst een kaartje terug te krijgen.. Een telefoontje.. Of een berichtje dan? Alleen mijn zus en mijn oudste broer hebben gereageerd. Juist de twee broers waarvan ik hoopte en verwacht had wat te horen laten niks weten, wat kan dat je dwars zitten! En vooral met de gierende hormonen die vrolijk door mijn lichaam dansen.
Ik probeer er niet al te veel mee bezig te zijn en te genieten van mijn zwangerschap. Ja, genieten! We zitten in het tweede trimester en de vermoeidheid wordt ingeruild voor energie.
Genieten is een breed begrip, hoe vaak hoor je nu; "nou meid! Geniet er van hoor, voor je het weet is het voorbij!" Ik knik vriendelijk met een "dat zal ik zeker doen."
Maar, ik voel nog helemaal niets en als ik naar mijn buik kijk zie ik ook nog niets! (Billen en heupen uitgesloten want jeetje! Daar groei ik er op los.)
Terneergeslagen hormoonbommetje, dat is de beste omschrijving over mezelf op het moment en denk, is dit nou genieten?
Ik kijk uit naar het volgende bezoek bij de verloskundige want als het goed is kunnen we nu het hartje horen kloppen. De laatste keer dat ik dat gehoord heb was tijdens de termijnecho, inmiddels alweer 3 weken geleden en omdat ik toen 10 weken was en nog niet over de finishlijn bestaat er natuurlijk nog de kans dat er iets mis is. Ik ben een doemdenker, of noem het realistisch ingesteld.
Het is mijn tweede bezoek, het contact tussen Ilse en mij is nog wat onwennig. We racen door de vragen en bloeddrukmeting heen om vervolgens eindelijk naar het hartje van het kindje dat in mij groeit te luisteren.
"Het kan soms even zoeken zijn als het nog zo klein is dus niet in paniek raken als je niet meteen iets hoort" Ilse pakt haar apparatuur en plaatst het op mijn buik, het is meteen raak want daar horen we het; doink doink doink doink doink...
Ik kijk naar Ilse terwijl we naar dit geluid luisteren, Ilse is wat emotioneel want ze vind het zo mooi... Dát zijn haar hormonen want ze is zelf 5 maanden zwanger. Bij mij? Geen traan... Ben ik nu zo'n ijskast die niet huilt bij het horen van het hartje? Iedere zwangere moet daar toch om huilen? Geniet ik niet? Ik hou die gedachten voor mezelf en glimlach maar gewoon.
Eenmaal door de baby APK en thuis gekomen neem ik een beker thee en probeer emoties op te wekken door naar "a baby story" te kijken.. Niets! Ik schuif het er op dat er te vaak gezegd is dat ik MOET genieten, het échte genieten zal vast nog wel komen.
Ik merk dat ik overvallen wordt door een gevoel om mijn zwangerschap te delen met mede zwangeren en ervaringen uit te wisselen.. Ik struin internet af en kom uit bij Facebook, jawel! Er is een groep voor mama's die in januari 2014 uitgerekend zijn. Ik begin toch te twijfelen of ik dit wil, al mijn hebben en houden delen met "vreemde hormoonbommetjes" die toevallig in dezelfde maand uitgerekend zijn maar hey, misschien kunnen ze mij leren hoe ik moet genieten. Klik! Lidmaatschap aangevraagd. Enkele uren later zie ik een vrolijk bericht op mijn scherm verschijnen; "welkom bij deze groep Mariëlle! Wil je wat over jezelf vertellen?" Nou... Vooruit dan maar, voor het goede doel: Genieten!

Komt dat zien!

De twaalf weken grens is in zicht. Het voelt aan als een finishlijn die ons gaat brengen naar succes; een kindje!
Dat eerste trimester waren wij van plan om het aan niemand te laten weten (op mijn beste vriendin na). Zwijgen over je blijdschap is moeilijk, vooral tegen je moeder.. Stiekem heb ik het haar verteld tijdens een bezoekje op mijn ouders hun vakantieadres.
"Mam, ik denk dat je voor volgende zomer maar een campingbedje aan moet schaffen." Zei ik met tranen in m'n ogen. M'n moeder keek me vol verbazing aan. "Ben je zwanger? Meen je dat?". Haar reactie was onbetaalbaar, zo lief en trots. Ik was toen nog maar 7 weken zwanger maar mama ging al snel "stiekem" op zoek naar babykleertjes. Ze moest haar mond houden tot 22 juni 2013, de dag dat wij het nieuws bekend gingen maken.
Mijn man is jarig op 24 juni en wij hadden besloten om het tijdens zijn feestje te vertellen maar hoe doe je dat? We hadden een kaart laten maken in rijbewijs stijl maar dan een "baby bewijs" met gegevens zoals de (pas)foto, uitgerekende datum, plaats en wie de papa en mama zijn (wij!! Woehoeeee!!).
Van die kaart heb ik een verjaardagstaart laten maken, dát zal een mooi verrassingseffect geven! Ben zó benieuwd naar de reactie van mijn schoonouders waar ik niet echt goede vrienden mee ben en natuurlijk de reactie van mijn vader waar mijn moeder 5 weken lang tegen moest zwijgen over dit geluk.
Iedereen is aanwezig... Mijn ouders, schoonouders, vrienden, opa's en oma.. De taart staat in de koelkast en mijn man vind dat het tijd word om deze op tafel te zetten. Ik word er wat giechelig van en zet de doos waar de taart in zit met trillende handen op tafel. Ik spreek "het publiek" toe; "vandaag vieren we een verjaardag en daar hoort natuurlijk een heel erg mooie taart bij dus kijk gerust even goed voordat het mes er in gaat."
Net voordat ik de doos open glijden mijn ogen langs de 12 paar ogen in de kamer die naar mij kijken. De taart is nu zichtbaar, ik kijk naar mijn man en we wachten met een glimlach af. Als eerste hoor ik de stem van mijn vader; "ik wist het! Ik wist het!" De rest van de menigte wordt door deze reactie als het ware wakker geschud en stuiven als vliegen op stroop af op de taart. Ik bekijk dit van een afstand, veel monden staan open, wat een erg grappig gezicht is, en daarna de glimlach op ieders mond en de fijne en blijde reacties vliegen ons om de oren. Iedereen feliciteert ons en bijna als laatste mijn schoonouders die zich overdonderd voelen maar ogenschijnlijk wél blij... En daar is dan mijn vader, die grote sterke beer die mij van kleins af aan beschermde en het niks vond dat ik 3 uur rijden bij hun vandaan ging wonen.
Ik zie dat zijn ogen wat vochtig zijn en hij komt naar mij toe, slaat zijn armen om mij heen en fluistert in mijn oor; "kleine meisjes worden groot, gefeliciteerd lieverd je gaat een fantastische moeder worden."

Tussen hoop en vrees

Een positieve test!
Je zou zeggen dat één wel genoeg zou zijn om je te overtuigen maar nee, ik had er maar liefst zes nodig.
Toen we het eenmaal hadden laten bezinken dat het écht zo was spookten er meteen allerlei vragen rond in mijn hoofd; "blijft dit wonder zitten? Wat moet ik regelen? Wie ga ik inlichten?"
Mijn beste vriendin die altijd probeerde de hoop bij ons er in te houden heb ik op de dag van de positieve test als eerste ingelicht, ze belde huilend op omdat ze zo blij was maar, net zoals wij, zich er van bewust dat het nog erg pril was om meteen te juichen want 1 op de 10 zwangerschappen haalt het niet tot de 12 weken.
Dat betekende voor mij leven tussen hoop en vrees tot de eerste echo waar we hoopten een hartslag te zien, een teken van leven.
Dat teken van leven hoopte ik te horen bij mijn eerste afspraak bij de kleine verloskundigenpraktijk waar ik mij aangemeld had. Helaas was het nog te klein om maar iets te weten te komen.
De termijnecho volgde snel maar het wachten duurde lang.
6 juni 2013 mochten we dan eindelijk heen! Met buikpijn van de zenuwen stapten we binnen. Voordat we aan de beurt waren was ik al twee keer wezen overgeven van de spanning en kwam er een stel naar buiten die duidelijk slecht nieuws gekregen hadden. Ik zag de pijn en het verdriet in hun ogen en besef dat wij óók slecht nieuws kunnen gaan krijgen als het mis is.
"Mariëlle? Jij bent aan de beurt, kom maar mee." Mijn hart bonkte haast uit mijn borstkas en keek mijn man angstig aan. "Het komt wel goed schatje, en anders een glaasje roosvicee." Zijn grapje stelde mij wat gerust. Enkele minuten later lig ik daar met mijn buik bloot en mijn hand in de hand van mijn man in afwachting wat we gaan zien, of niet zien.
De echoscopiste merkt dat ik zenuwachtig ben en verteld stap voor stap wat ze gaat doen. Ik dacht eerst iets te zullen horen voordat er iets te zien was maar ineens zegt zij; "kijk eens op het scherm, ik zie een heel klein beweeglijk kindje met een sterke hartslag, gefeliciteerd!"
"Je mond staat open schat" hoor ik mijn man zeggen en alle spanning komt los, ik lig als een klein kind te snikken. Zó blij! Ons kindje leeft! Nadat ze dat als een garnaal uitziende frommeltje heeft opgemeten en de hartslag heeft laten horen krijgen we de prachtige uitgerekende datum te horen: 01-01-2014. Ons kindje is op dat moment 10 weken en 1 dag.
Gewapend met twee foto's van de echo en een glimlach op ons gezicht vertrekken we weer, we stappen in de auto en doen de deur dicht. Ik zie hoe trots mijn man is en dat maakt mij bovenop het gevoel van geluk wat ik 10 minuten eerder kreeg tijdens de echo nóg gelukkiger.

DE test

Terwijl ik het babyboek van mijn 7 weken oude dochter pak om er vervolgens weer een verhaaltje in te schrijven komen in mijn gedachten terugblikken naar boven drijven ; de maandenlange probeer periode, de test, de zwangerschap en bevalling. Het boek gaat vooral over het hier en nu, maar ik vindt de voorafgaande periode minstens net zo bijzonder. Zó bijzonder dat iets in mij zegt; "zet het op papier! Of in een blog."
Ik ga op zoek naar hetgeen dat bij mij past en kom uit op een website waar je een blog kan maken, hier gaan we dan!


De datum staat in mijn geheugen gegrift; zaterdag 27 april 2013.
Een dag zoals alle andere dagen zou je zeggen maar mijn gevoel zegt dat het een bijzondere dag gaat worden.

Maandenlang is er de wens om een kindje te krijgen, een zwangerschap. Die wens kwam boven borrelen tijdens de doop van mijn nichtje Elisa eind maart 2011.
Mijn (toen nog vriend) man en ik gooiden de pil weg als afsluiting van de "niet vruchtbare periode". Vol goede moed gingen we dit avontuur samen in, dolenthousiast en er van overtuigd dat we snel een positieve test in onze handen zullen hebben maar die test bleef uit. Maand na maand dachten we dat het toch wel gelukt was en plaste ik vol verwachting over dat staafje wat ons ging vertellen dat we zwanger waren. Negatief...
En zo ging dat door.. En door.. En door..
Wat heb ik gehuild van alle frustraties, vooral als in onze vriendenkring weer een feestje gegeven werd en de personen in kwestie vol trots vertelden dat er een kindje op komst was. Ik kon ze wel wurgen hoewel ik ze het absoluut gunde. Het deed pijn en we gaven de moed op. Géén agenda seks meer, geen testen meer, "gewoon" afwachten.
Er was één vriendin (met kind) op de hoogte van onze mislukte pogingen en hield bij ons de moed er in dat het écht wel een keer ging gebeuren maar op een gegeven moment geloof je zelfs daar niet meer in.
Over de verwekking hoef ik natuurlijk niets uit te leggen, gewoon op de natuurlijke weg; bloemetjes bijtjes, koetjes en kalfjes! Een moment van spontaniteit, niet bewust van het mogelijke gevolg.
En dan is het zaterdag 27 april 2013. Ik voel me prima maar een stemmetje in mijn hoofd blijft zeuren; "had je al niet ongesteld moeten zijn? Toch maar even een test doen?"
Ik wuif het de hele dag weg want ik geloof er immers niet meer in tot het moment alsof dat stemmetje mij een flinke pets tegen m'n hoofd geeft en bij mij de hoop begint te sprankelen... Heel voorzichtig en zonder verwachting.
Mijn man is net thuis na een dag werken, we drinken koffie en hij gaat vervolgens op de bank liggen om even z'n ogen dicht te doen en z'n energie voorraad aan te vullen.
Ik speur internet weer af naar de wel 100 keer opgezochte term "eerste zwangerschapssymptomen". Ze zijn zo uiteenlopend dat ik het niet meer weet. Ik ga op zoek naar een overgebleven zwangerschapstest want volgens mij moet er nog eentje zijn die ik voor de zekerheid bewaard heb.
Gevonden! Nu begint het toch wel weer te kriebelen en de gedachten schieten weer door m'n hoofd ; "zou het? Nee zal wel niet... Maar wat als? Pffff wordt toch weer een teleurstelling!" Toch neem ik de stap en sluip stiekem met de onaangebroken test richting het toilet waar ik mijn plaats in neem met de deur op slot en een slapende echtgenoot op de bank.
Voor de zekerheid maar weer de gebruiksaanwijzing lezen, 4 keer... Het moet nu toch maar gebeuren.
Ik scheur de verpakking open, neem de dop van de test af, haal diep adem en voer de test uit.
De dop gaat er weer op en leg de test naast me neer. Ik pak mijn telefoon om mezelf af te leiden en de tijd bij te houden. Wat duren twee minuten dan lang! Ik durf eigenlijk niet te kijken maar in mijn ooghoek zie ik een plus.. PLUS!!!!!! Dat betekent... Oh jee dat betekent dat ik zwanger ben!!!
Ik blijf even zitten met de test in m'n handen. Je hoort altijd hoe dolgelukkig men is als ze die plus zien. Ik voel me... Tja wat voel ik? Ik lach maar kan ook huilen, geloven doe ik het nog niet maar het staat er toch echt.
Na 10 minuten verlaat ik het toilet, met de test achter m'n rug ga ik naar de woonkamer waar mijn man heel charmant op de bank ligt te snurken.
Ik ga op m'n knieën voor de bank zitten en maak hem rustig wakker. "Hè wat is er? Snurkte ik zo hard?" Ik lach naar hem en terwijl ik DE test onder z'n neus schuif zeg ik tegen hem: "nu hebben we ook wat laiverd, we zijn zwanger!".