"Ei leg stress"

Eindelijk, zwangerschapsverlof!
Wat is het heerlijk om thuis te zijn en lekker te "rommelen".
Het kamertje en de wieg staan klaar voor gebruik, het kaartje en de tekst zijn uitgezocht, alle benodigdheden voor de bevalling zijn in huis, kleertjes en hydrofiele luiers zijn gewassen en gestreken... Ik ben er klaar voor!
De eerste twee weken maak ik mijn "nestje" klaar en bruis ik van energie. Na deze twee weken komt onze verloskundige Linda op huis bezoek om het over de bevalling te hebben.
Een spannend onderwerp, ik weet totaal niet wat mij te wachten staat...
Mijn man is vrij als Linda komt en ons hondje begroet haar vriendelijk.
"Hoi! Hoe gaat het hier? Bijna 37 weken zwanger dus het is tijd om het over de bevalling en jullie bevallingsplan te hebben!"
Bevallingsplan? Mijn man en ik kijken elkaar aan.. "Die hebben we niet." Zeg ik tegen Linda.
Linda lacht ons vriendelijk toe en zegt dat het ook fijn is om je niet vast te houden aan een plan.
Ze geeft ons allerlei informatie, informatie die ik wil horen? Niet bepaald! Tot nu toe was ik niet "bang" voor de bevalling maar zo komt het toch wel erg dichtbij... Het praten over je toekomstige bevalling. Wat wil je wel? Wat wil je absoluut niet?
Mijn man en ik zijn vrij relaxed en geven aan dat we het over ons heen laten komen en wel zien hoe het gaat.
We gaan voor een thuis bevalling, maar Linda maakt ons duidelijk dat het soms nodig is om toch naar het ziekenhuis te gaan, alle voor en mogelijke nadelen worden besproken.
Na 1,5 uur praten én een kleine fysieke controle vertrekt ze weer. Alle informatie begint te bezinken en ik pak er mijn boekjes bij. Ik heb ook een boek over bevallen, prima te lezen! Inclusief plaatjes... Maar bij het hoofdstuk "de uitdrijving" gooi ik het boek dicht.
"Zo... Helemaal ingelezen?" Vraagt mijn man. Ik kijk hem een beetje aan alsof ik een spook gezien heb want zulke boeken... Zeer informatief maar voor mij een beetje te. "Laten we maar naar bed gaan, ik moet het allemaal even verwerken hoor!" Mijn man lacht om wat ik zeg en vind het een top idee.
Middenin de nacht trilt mijn telefoon, ik slaap niet heel erg vast dus besluit om toch maar even te spieken naast mijn kampioen snurken.
Het is een whatsapp, van de "o jee een wee app". Een app die we met de januari groep in het leven geroepen hebben zodat we bij weeën elkaar kunnen informeren en nagels bijten!
"Oh nee! Water! Water! Allemaal water! Ik geloof dat m'n vliezen gebroken zijn maar ik ben nog maar 36+6 weken en mijn vriend komt volgende week pas! Dit kan niet, niet nu!"
De arme meid, vriend in een ander werelddeel en hun baby besluit nu te komen! Ik besef me dat het tijdperk bevallen aangebroken is, zij was 2 dagen na mij uitgerekend dus in principe kan ik nu ook bevallen!
De app gaat als een razende, je kan er niet tegen lezen of reageren. Volgens mij zijn we allemaal klaarwakker en leven we met haar mee... Ze moet naar het ziekenhuis en in de stille uren die volgen en zo enorm zenuwslopend zijn ratelen de zwangere kippen er op los. Volgens mij hebben we allemaal last van "ei leg stress" want ja.. We waggelen allemaal tegen het eind en nu deze bevalling gestart is hebben de andere dames denk ik hetzelfde besef. Ze komen er aan!
In de middag komt daar dan het bericht waar we op hebben zitten wachten... Een prachtige zoon is geboren! Gevolgd met een foto die onze harten doen smelten. De stress slaat bij mij om naar verlangen, het verlangen om mijn kleintje ook in mijn armen te kunnen houden. In mijn ooghoek zie ik dat knalroze boek weer liggen.
"Vooruit dan maar, je kan het!" En ja, ik kan het! Ik ga mijn tanden in het laatste hoofdstuk zetten.

Nog maar 7 weken jeuk

De dagen tot de maandag van de afspraak bij de gynaecoloog in het ziekenhuis duren lang. Ik weet dat het beter is om niet te doen maar ik Google er lustig op los. Iedere keer als ik Google open en de z in tik staat er al "zwangerschapscholestase" en druk ik op enter. Ik maak mezelf gek en ga de bewegingen die ik voel bijhouden tussen het krabben, douchen en smeren door.
Eindelijk is het maandag! Mijn man en ik gaan naar het ziekenhuis, ik heb last van zenuwen en bespeur ze bij hem ook maar we praten er niet over. Stilzwijgend doorstaan we de rit, eenmaal geparkeerd en naar de ingang gewandeld komen we bij de grote balie waar we ons moeten melden. "Heeft u al een pasje?" Vraagt de baliemedewerker. "Nee... Die heb ik niet." De baliemedewerker tikt er lustig op los en kijkt op z'n computer scherm. "Kijkt u maar even in deze camera dan maak ik een foto voor uw pasje."
Ik kijk zeer verbaasd en denk "had ik nu maar wél m'n haar en make-up gedaan ik zie er niet uit!"
Binnen 2 minuten na de foto overhandigd de baliemedewerker mij het pasje mét een verschrikkelijke foto en verteld ons waar we heen moeten. Daar achter langs, linksaf, volgen tot de lift en dan omhoog. We zitten in de wachtkamer met meerdere zwangere vrouwen. Zoals ik het nu bekijk lopen er zo'n vier artsen rond die om hun beurt de wachtkamer binnen rennen, op hun papier kijken en hun volgende patiënt roepen.
Ik voel mijn meisje druk bewegen en omarm mijn buik, het geeft mij een vertrouwd en veilig gevoel waar ik rustig van word. Mijn man kijkt me aan en fluistert dat het allemaal wel goed komt.
Een jonge vrolijke arts loopt de wachtkamer in, kijkt rond en zegt mijn naam. We zijn aan de beurt! Eenmaal opgestaan en klaar voor het waggelen richting de arts zie ik dat mijn man er al staat, hij rolt met z'n ogen en zegt tegen de arts dat moeder de gans iets meer tijd nodig heeft. Ik moet hier om lachen en ben blij dat hij altijd zo vrolijk blijft en vooral het positieve effect dat het op mij heeft.
"U heeft jeuk en daarvoor bent u doorverwezen door de verloskundige omdat er gedacht wordt aan zwangerschapscholestase?" Zegt de arts als we op onze stoel zitten in de behandelruimte. Ik knik en mijn man neemt het woord; "ze heeft heel het weekend gegoogled."
De arts kijkt me aan met een glimlach en zegt: "u weet toch dat we dat afraden? Dat zorgt alleen maar voor stress en er staan meer negatieve verhalen op dan positieve." Ik knik weer en de arts begint vragen te stellen waar de jeuk vooral zit en sinds wanneer ik er last van heb. Ze bekijkt mijn door het krabben aangetaste huid en verteld wat er nu gaat gebeuren om uitsluitsel te krijgen. "We gaan bloed afnemen, hiervoor schrijf ik even een briefje waarmee u naar beneden mag waar dat gedaan wordt. Het bloed wordt dan opgestuurd naar het umcg waar ze dit onderzoek uit kunnen voeren. Met een beetje geluk krijg ik dan vrijdag de resultaten en dan zal ik u meteen bellen."
Ze ziet dat ik nog niet helemaal gerustgesteld ben en zegt: "zullen we nog even een echo doen? Daar hebben we nog wel tijd voor en dat is gewoon leuk, dan meet ik meteen even het vruchtwater oh en! 1 januari uitgerekend? Dan heb ik dienst! Dat zou leuk zijn!"
Ja ja.. "Leuk" maar ik wil gewoon lekker thuis bevallen zonder zorgen.
Wat is het fijn om nog eens een kijkje te nemen in mijn buik, je kan zien dat dat kleine hummeltje een groot hummetje geworden is ondertussen want ze is niet meer geheel op beeld te krijgen.
"Oooh wat heeft ze lange benen! Dat wordt een fotomodel hoor, kijken we nog even naar het hoofdje zover dat lukt want ze is ingedaald en de buik omtrek."
Door haar praatje leid ze me goed af van de gedachte aan zwangerschapscholestase en ze verteld ons wat onze meid ongeveer zal wegen en meten als ze met 40 weken geboren wordt. "Ongeveer 6,5 pond en 50 cm." Dat is mooi gemiddeld!
We sluiten het consult af en vertrekken naar beneden waar bloed afgenomen gaat worden.
Het is er druk, we moeten een nummertje trekken en er zitten allemaal oudere mensen. Vooral de oudere vrouwtjes zitten mijn buik te bewonderen en stellen alsmaar vragen. "Dat wordt een flinke jongen!" Zegt één van de vrouwen, ik glimlach en zeg dat dat zomaar zou kunnen. (Ik weet natuurlijk wel beter)
Een half uur later ben ik aan de beurt, 5 buisjes bloed... En de vrouw die het af neemt verteld nogmaals wat er mee gaat gebeuren. Ik vind het fijn om zo goed geïnformeerd te worden en ga met een enigszins geruststellend gevoel weer naar huis.
Ik hoef nog maar 3 weken te werken tot mijn verlof en deze 3 weken telkens maar 2 halve dagen. De dinsdag en woensdag heb ik genoeg afleiding maar die donderdag en vrijdag zijn killing... Tot de telefoon gaat heeft mijn man al 7 keer een whatsapp gestuurd om te vragen of ik al wat weet...
"Dag mevrouw! Ik heb net op de valreep nog de uitslagen binnen gekregen en ik dacht ik bel meteen. Hoe gaat het?"
Fijn dat ze belt maar om het nu over koetjes en kalfjes te hebben.. "Goed, wat is er uit gekomen?"
Ik geef toe, het is een beetje kortaf maar de spanningen gieren door mijn lijf.
"De waardes zijn iets verhoogd maar nog niet zorgwekkend dus u hoeft geen medicijnen en voor nu nog niet ingeleid te worden alleen maar iedere week bloed prikken zodat het weer gecontroleerd kan worden."
Aan de ene kant ben ik heel blij maar aan de andere kant nog niet helemaal want dit blijft lichtelijk spannend.
"Ik ga de verloskundige bellen met deze uitslag, u kunt gewoon bij haar blijven. Pas als er iets anders uit de bloeduitslagen komt wordt u overgedragen aan ons tot dan betreft de jeuk even doorbijten, u hoeft nog maar 7 weken!"
Mijn mond valt open, nog "maar" 7 weken jeuk......

Jeuk!

Jeuk! Ik wordt wakker van een verschrikkelijke jeuk over heel mijn lichaam, man o man dit is niet leuk meer!
Ik loop naar de badkamer om mijn huid beter te bekijken, aangekomen bij de spiegel doe ik het licht aan en schrik van het beeld dat ik zie. Overal rode vlekken, bultjes en krassen... Waar komt dit toch vandaan? Ik besluit om een lauwe douche te nemen en mezelf goed in te smeren want misschien komt het wel omdat mijn huid droog is?
Na deze heerlijke als bevrijdend voelende douche kruip ik weer voorzichtig in mijn bed hopend nog een paar uur te kunnen slapen want ik ben moe, zó moe. Maar dit hoort er bij!
Niet veel later wordt ik weer wakker, ik krab en krab en de jeuk wordt alsmaar erger. Zodra het 8 uur is bel ik naar de huisarts, ik hoop dat hij een zalfje heeft wat dit kan stoppen.
"We hebben vanmiddag om 3 uur nog een plekje vrij op de andere locatie, de huisarts moet je wel even zien." Wat vind ik dat op dit moment een onzin, ik heb jeuk en wil iets wat kalmerend is voor mijn huid... Daar hoef je toch niet naar te kijken? Er tegenin gaan heeft geen zin dus ik zeg maar ja en amen en zal vanmiddag langs gaan.
Mijn eigen huisarts heb ik sinds ik hier woon nog maar één keer gezien. Alle andere keren moest ik naar de andere locatie en een andere arts net zoals nu.
Wat duren de minuten in zo'n wachtkamer lang, ik doe zó mijn best om niet te krabben maar de jeuk in mijn handen is ondraaglijk dus ik krab er lustig op los onder toeziend oog van de persoon naast mij die nu waarschijnlijk denkt dat het iets besmettelijks is en besluit om toch maar 4 stoelen verderop te gaan zitten.
"Mariëlle?" Een kleine kale man van midden 30 staat in de deuropening, het is de arts die mijn gekrab gaat bestuderen als een zoöloog vlooiende aapjes bestudeerd. Ik denk dat hij het druk heeft want voordat ik met mijn dikke buik ben opgestaan uit de stoel en de deur bereikt heb is hij al weg! Ik kijk de assistente achter de balie vragend aan. "Tweede deur links, sorry... Het is en blijft een man he." Ik lach vriendelijk en waggel naar de tweede deur links waar deze snelle Henkie al plaats genomen heeft achter zijn bureau.
"Waar kan ik u mee helpen?"
Ziet hij nou echt de rode vlekken, bultjes en krassen niet?
"Ik heb jeuk dokter.... Ben er vannacht wakker door geworden en ik krab me suf, vooral veel jeuk in m'n handpalmen en onder m'n voeten."
Hij pakt mijn handen en bestudeerd ze, ik wacht stilletjes op zijn oordeel.
"Ja ook op uw armen zie ik, zijn soort galbultjes die tevoorschijn komen door de histamine die vrij komt als u krabt en dat gaat vanzelf weer over."
Tuurlijk, histamine! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb...
"Dokter, ik zou het heel fijn vinden als u mij iets kan geven zodat de jeuk niet zo erg is."
Hij kijkt naar mijn dikke buik en zoekt mijn dossier op in zijn computer... Wat een "vriendelijke" man, hij zegt ook zo veel! Ik ben blij als dit bezoek er op zit.
De dokter schrijft een zalf voor waar menthol in zit en de huid dus kalmeert. Dit is het enige wat ik mag hebben in mijn "toestand". Dat ze het nog steeds zo noemen, lekker ouderwets. Straks vragen ze nog of ik wel getrouwd ben.
Eindelijk thuis begin ik meteen met smeren, dit hou ik 3 dagen vol. Eerst hielp het super maar door de menthol droogt mijn huid zo erg uit dat ik net een wandelende schuurspons ben en die jeuk gaat maar niet weg! Gelukkig mag ik vandaag weer naar de verloskundige, misschien dat zij nog een tip heeft.
"Jeetje Mariëlle wat zie je er uit!" Het valt mijn verloskundige in ieder geval wel op; "Ja Caro... Ik weet het... Alles gaat prima maar ik heb nu al een paar dagen zooooo veel jeuk en door de zalf die ik gekregen heb van de huisarts wordt mijn huid droog en jeukt het nog meer maar ach... Het zal er wel bij horen?"
Caro kijkt me zorgelijk aan, dit had ik niet verwacht...
"Jeuk in je handpalmen en onder je voeten?"
Hey hoe weet zij dat nou.... "Ja! Eigenlijk over heel mijn lichaam maar daar het meest."
Ze begint nog zorgelijker te kijken, zou het er dan toch niet bij horen?
"Hmmm.... Ik ga je doorverwijzen naar de gynaecoloog voor een bloedonderzoek en een echo om het vruchtwater te meten. Het klinkt erg verdacht voor zwangerschapscholestase."
Dus niet de histamine zoals de huisarts zei... Mijn hart begint sneller te kloppen maar niet van een fijne opwinding en ik vraag Caro wat het inhoud.
"Bij zwangerschapscholestase zijn er problemen met jouw lever, afvalstoffen kunnen dan niet goed afgevoerd worden waardoor ze afgescheiden worden via de huid. Dit is nog niet zo erg want als het dit daadwerkelijk is neemt het vruchtwater van je baby ook af in een rap tempo en dat is gevaarlijk en moet je streng onder controle staan zodat je op tijd ingeleid kan worden of een keizersnede."
Mijn hart gaat als een razende tekeer want de angst slaat er omheen. Hoe kon de huisarts dit missen? Oh nee... De vreselijke gevolgen schieten door mijn hoofd en ik slik een paar keer wat tranen weg. Caro zorgt er eerst voor dat de afspraak bij de gynaecoloog gemaakt is, direct na het weekend.
"Probeer te ontspannen Mariëlle, we hebben het onder controle en doen er alles aan om jou een gezond kindje te bezorgen mocht het dit zijn."
Ja ja denk ik bij mezelf... Jij hebt makkelijk kletsen... Jij hebt geen hormonen die je emoties alle kanten op laten schieten.
Mijn bloeddruk is iets hoger en de hartslag van mijn buikbewoonster ook. Ik moet even tot na Caro haar volgende consult in de wachtkamer wachten zodat ze nog een keer naar de hartslag kan luisteren of het mijn stress is of niet. Gelukkig kwam het door mijn gestress, stress heeft dus wel degelijk invloed op je kindje.
Na deze controle bel ik mijn man op, dit doe ik altijd na een bezoek.
"Hey laiverd was alles weer goed met de kleine druktemaker?" Ik slik en kan mijn tranen toch niet bedwingen.
"Pfffff..... Ik moet maandagochtend om 9 uur in het ziekenhuis zijn, de jeuk kan te maken hebben met mijn lever en dat is slecht voor de baby."
Er valt een stilte aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een diepe zucht.
"Ik zorg er voor dat ik vrij ben, we gaan samen en lieverd... Het komt goed." Ik hoor aan de trilling in zijn stem dat het hem net zoals bij mij niet lekker zit, zijn "het komt goed" is zijn manier van gerust stellen. Maar wat... Als het niet goed komt?

Olifantje in het bos

Wat gaat een zwangerschap toch snel, we zitten alweer in het derde en tevens laatste trimester. Mijn buik is bol en ondanks dat ik me een ongeluk smeer om zwangerschapsstriemen tegen te gaan zie ik er iedere dag weer nieuwe bijkomen. Het gewicht, mijn kindje, dat ik draag wordt zwaarder en zwaarder. Lopen gaat prima maar wordt langzamerhand ongemakkelijk.
Tot vlak voor het moment dat ik zwanger raakte hebben mijn man en ik de zorg over twee schatten van meiden gehad. Hun moeder, een vriendin van mij, bezweek onder een postnatale depressie na de geboorte van hun tweede kind. Haar man ging voor een jaar naar het buitenland om te studeren en ze zag het allemaal niet meer zitten en was bang voor wat ze haar kinderen aan zou kunnen doen in de tijd dat hij weg was en bang voor de instanties die ze niet vertrouwde. Na veel wikken en wegen en goede afspraken gemaakt te hebben kwamen de meiden bij ons. De oudste was net 5 jaar en de jongste 8 maanden.
Doordeweeks waren ze bij ons en gingen ze 1 dag in de week naar hun moeder. Nadat hun vader weer terug was hebben we er twee jaar over gedaan om de tijd dat ze bij ons waren af te bouwen. Deze meiden zijn als eigen kinderen, nu ze weer volledig thuis zijn ga ik zo vaak als ik kan even langs om te kijken hoe het gaat en eventueel wat leuks met ze te doen. Iris (de oudste van inmiddels 8 jaar) vind het geweldig dat er een baby in mijn buik groeit en vraagt regelmatig of het een jongen of een meisje is maar dat houden we geheim. Ze vind beide prima als het maar niet op haar verjaardag (2 januari) geboren wordt.
Julia de jongste van het stel heeft haar mening klaar. Ze wilt een jongen want meisjes krijsen zo hard en ze heeft een hekel aan herrie, iedereen die ze tegen komt verteld ze dat ik een baby in mijn buik heb en dat het een jongen is. Ze is er heilig van overtuigd en als je met haar een gesprek aan gaat en de vraag stelt: "maar wat als het een meisje is?" Kijkt ze je met grote blauwe ogen aan en zegt ze resoluut: "nee! Het is een jongen!" Ze is 4 jaar en wat is dat een geweldige leeftijd, ze vraagt soms de meest ongemakkelijke vragen in de meest ongemakkelijke situaties. Zo stonden we bij de kassa in de winkel waar we konijnenvoer gingen kopen... "Mariëlle? Hoe komt de baby uit je buik?" Daar sta je dan met een mond vol tanden, heel wat ogen op je gericht in afwachting wat het antwoord zou zijn. "Julia, als we thuis zijn ga ik je dat vertellen." Voor nu neemt ze er genoegen mee, dat geeft mij de tijd om er even goed over na te denken hoe ik dat moet vertellen aan een nieuwsgierig meisje van 4 jaar.
Gelukkig was ik enigszins voorbereid op dit soort vragen en had een kinderboek gekocht die voor iedere maand van de zwangerschap een verhaaltje bevat met wat de baby in de buik al kan en hoe groot het is met een plaatje op ware grootte. Het laatste hoofdstuk gaat er over hoe de baby geboren wordt. Thuis aan gekomen loop (lees waggel) ik naar de kast om het boekje op te zoeken. Iris ziet wat voor boek ik pak en gaat naast Julia op de bank zitten.
Bij de bank aangekomen schuiven de meiden een stukje op zodat ik tussenin kan zitten. Iris leunt tegen mij aan en Julia doet hetzelfde maar legt haar hoofd op mijn buik.
Ik zoek eerst naar de maand waar ik nu in zit en begin te lezen, ze vinden het reuze interessant maar toch blijft daar Julia haar vraag: "hoe komt de baby uit je buik?"
Ik vraag Julia eerst hoe zij denkt dat een baby geboren wordt.
"De baby roept dan dat hij er uit wil en dan druk je op je navel en dan komt hij er uit!" Zegt ze vol trots.
"Nee joh Julia, dat kan toch niet! Dat past echt niet door je navel toch Mariëlle?" Hoor ik aan de andere kant van mij waar Iris zit.
"Dat klopt Iris, de baby past niet door een navel..." Ik voel me een beetje ongemakkelijk, ik had het zo goed in m'n hoofd zitten hoe ik het ging vertellen en nu ben ik het kwijt.
Ik denk dat ik gewoon eerlijk moet zijn en het niet te lastig moet maken zonder dat deze meiden gillend van de bank af springen om vervolgens in tranen uit te barsten en te roepen dat ze echt noooooooit een baby willen!
Ik slik een paar keer en de meiden wachten in spanning af dus vooruit, daar gaan we dan.
"Als de baby klaar is om geboren te worden krijgt de mama buikpijn.. Dat is niet fijn maar het moet wel even. Op een gegeven moment krijgt de mama het gevoel dat ze een heel erg grote poep moet doen en perst ze heel hard, net zoals dat je niet zo goed kan poepen en je best moet doen, en komt de baby er uit!" Twee paar grote blauwe ogen kijken me aan, heb ik het nu goed verteld of... "Dus dan ga je eigenlijk gewoon poepen? Maar als ik ga poepen krijg ik geen baby toch?" Stiekem moet ik lachen want ik zie Julia al kijken met een blik van, "als ik maar goed genoeg poep krijg ik een baby."
"Nee, alleen als je een baby in je buik heb Julia, niet als er alleen maar broodjes en snoepjes in zitten." Ze neemt genoegen met dit antwoord en ik ben opgelucht maar ik juich te vroeg want Iris zit al klaar met een volgende vraag: "De mama van Lizzy heeft ook een baby maar die is geboren met een keizersnede, wat is dat dan?" Het zweet breekt me uit! Hoe ga ik nu in godsnaam op een fijne manier vertellen wat een keizersnede in houd! Niet te moeilijk is mijn strategie en daar hou ik aan vast.
"Soms probeert de mama heel goed te poepen om de baby geboren te laten worden maar lukt het niet en dan moet ze naar het ziekenhuis. Daar maken ze dan een sneetje in haar buik en kunnen ze de baby er uit halen. Dat is een keizersnede."
De meiden zitten dit stilletjes te "verwerken" en ik besluit om nog meer vragen te voorkomen om voor te stellen dat we naar het bos gaan om paddestoelen te zoeken.
Iris en Julia schieten nog net niet van de bank af om snel hun laarzen en jas aan te trekken, ze zijn dol op een flinke boswandeling en vooral het verzamelen van takken. Het bos is dichtbij en vol goede moed beginnen we aan de 5,2 km lange wandeling, de ene na de andere paddestoel wordt gevonden, bewonderd en de stipjes geteld. Na een paar kilometer wordt het lopen voor mij een beetje ongemakkelijk en pijnlijk maar ik zet mijn kiezen op elkaar en wandel door. Julia loopt voor mij en Iris loopt naast mij, ze pakt mijn hand en vraagt waarom ik zo gek loop. "De baby weegt heel zwaar en dat doet een beetje zeer maar het gaat wel lieverd loop maar alvast vooruit." Iris rent naar Julia en roept: "zullen we een liedje zingen?" Julia bedenkt al snel een toepasselijk liedje die ik wel vind slaan op mij. Genietend van al het moois om ons heen en het herfst zonnetje op ons gezicht word er uit volle borst gezongen: "olifantje in het bos! Laaaaaat je mama toch niet los!"

Overal kikkers

De weken vliegen om, we zitten alweer bijna in het derde en tevens laatste trimester.
Dat wat eerst nog een pakhok was is nu omgetoverd tot een heuse babykamer voor ons meisje. Mijn man en ik zijn het al eens geworden over de naam en door alle besparingen die we ervaren hebben blijft er nou eenmaal een leuk bedrag over voor iets extra.
We hoeven alleen nog maar de keus te maken tussen een newborn fotoshoot (wat mijn man wil) of een 3D/4D echo (wat ik graag wil).
Een newborn shoot is natuurlijk prachtig maar ik vind een 3D/4D echo net even meer bijzonder.
"Mariëlle, waarom wil je geen newborn shoot? We hebben haar toch al vaak genoeg gezien op de echo?" Mannen... Of in ieder geval mijn man snapt er niks van!
Je kindje draag je maar één keer, de kansen om te zien wat er zich in je baarmoeder, het huisje van je kindje, afspeelt en vooral dat wat je voelt op beeld te kunnen zien vind ik héél bijzonder. Foto's van je kind na de geboorte maak je toch aan de lopende band en ja.... Leuk zo'n naakte dreumes in Anne Geddes style met perfecte belichting gefotografeerd aan je muur maar omdat ik toch al niet van "mee lopen met de meute" hou wil ik het niet omdat: "iedereen doet dat al lieverd!"
Mijn man kijkt me met een diepe frons en een harde zucht aan, wie o wie gaat deze strijd winnen. Strijd is iets wat we gedurende deze zwangerschap veel ervaren. Mijn favoriete en tikkeltje manipulerende uitspraak "doe niet zo gevoelloos!" (Inclusief pruillip en dikke krokodillentranen) roept bij mijn man alleen maar frustraties op én zijn favoriete tegen uitspraak "kon je maar zwanger zijn zonder die stomme hormonen, je bent een totaal andere vrouw die ik niet leuk vind!"
En daar heeft hij deels gelijk want ook ik wordt soms knettergek van mijn hormonen en wat ze me laten doen, alleen jammer dat hij er niet doorheen kan kijken en mij kan zien wat mij alleen maar verdrietig maakt en misschien een beetje bang dat ik nooit meer de oude ik terug vind.
"Maar iedereen doet ook een 3D/4D echo toch? Ach... Je zal wel weer gelijk hebben en ik gevoelloos, wat kost dat grapje?"
Mijn hart maakt een sprongetje en mijn tijdelijke bewoonster ook. Ik pak de folder van echopraktijk "kiekeboe". De eigenaresse is Joke die ik al twee keer heb mogen treffen tijdens de onderzoeken.
"100 euro, en een newborn shoot 150 euro... Mag ik een afspraak maken?" Dat van de 150 euro heb ik overdreven, niet eerlijk maar ik weet dat hij dan waarschijnlijk iets sneller ja zegt op mijn keuze.
Mijn man stemt toe en ik zoek contact met Joke, ze herinnert ons zich nog en vind het erg leuk dat we bij haar deze echo willen laten maken.
Twee dagen later is het zo ver! Ik vind het erg spannend en ben zó benieuwd hoe ze er uit ziet! Mijn schoonouders zijn op de hoogte gesteld en verwachten ons nadien op de koffie mét de foto's en een dvd van de echo.
Het is bijna een uur rijden voordat we er zijn en ik bespeur ook wat enthousiasme bij mijn man, we hebben er zin in en zijn een kwartier te vroeg maar Joke opent de deur voordat we aangebeld hebben en groet ons met een vrolijke "halloooo! Wat ontzettend leuk om twee bekende gezichten terug te zien!"
Joke woont net buiten een heel klein dorp waar je doorheen bent voordat je het uitgesproken heb. Een prachtige woonboerderij met een grote vijver en twee labradors in de tuin. De praktijk is in de voormalige bijkeuken en overal waar we kijken zien we kikkers. Beeldjes, kussens, foto's, behang (ja onvoorstelbaar maar echt waar!), schilderijtjes en zelfs de kapstok...
"Nou! Neem lekker plaats, ik had de verwarming al wat hoger gezet want het is echt herfst buiten!"
Dit keer is het geen standaard behandeltafel zoals we gewend zijn maar gewoon een comfortabel bed met jawel, een kikker dekbed!
Mijn man en ik kijken elkaar aan en denken precies hetzelfde over deze vloedgolf aan kikkers, ik kijk snel weer weg anders schiet ik in de lach en moet ik plassen.
Daar gaan we dan, de wel bekende gel wordt over mijn dikke buik gesmeerd en Joke start met het maken van de echo.
"Moest je de vorige keer niet terug komen voor de twintig weken echo omdat ze de eerste keer niet mee wilde werken?" Hey... Ze herinnert zich ons dus écht!
"Ja dat klopt! Ze is een beetje eigenwijs."
Joke is aan het kijken hoe onze meid ligt in 2D, ondertussen herken ik de lichaamsdelen en ik wist al dat ze met haar billen onder mijn ribben ligt omdat ik dat voel maar door de beelden wordt het bevestigd.
"Ze is al bijna ingedaald." Zegt Joke.
"Oh nee, dat betekend toch helemaal daar beneden enzo?" Zegt mijn man die de bui al ziet hangen.
"Ja, met het koppie in het bekken noem je dat."
Joke begint mijn buik te "schudden" en ik vraag haar waarom ze dat doet.
"Nou deze kleine dame vertikt het om haar gezicht te laten zien en soms willen ze dan nog wel eens gaan veranderen van positie."
Pffffeeeew er is dus nog hoop denk ik. Ondertussen laat Joke ons haar hartslag horen en wat een heerlijk geluid is dat en ik hoor meteen het liedje "take your time girl" in mijn gedachten.
"Het spijt me luitjes, deze dame gaat vanavond niet meewerken dus we gaan gewoon een nieuwe afspraak maken want negen van de tien keer als het bij een eerste keer niet lukt, lukt het wel bij de tweede keer."
Dat is enigszins een fijne gedachte, je zou toch maar zo'n echo laten maken en helemaal met lege handen staan?
Gewapend met... Nou ja, eigenlijk met niets gaan we richting mijn schoonouders die voor één keer bij hoge uitzondering geen koffie om 8 uur drinken maar om kwart over 8.
"En? We hebben de dvd speler al klaar staan!" Ik begin te lachen en mijn man neemt het woord terwijl ik naar het toilet snel ; "ze is eigenwijs, ze wilde niet!" En nog net voordat ik de deur van het toilet dicht trek hoor ik mijn schoonvader zeggen op fluisterende toon: "tja wat wil je ook met zo'n moeder..."
Dat zet de toon denk ik als ik op het toilet zit, "zo'n moeder" máár wel de moeder van dit kleine eigenwijze wonder van mij.  En hij? Ik vind hem een kikker, passend in de praktijk van Joke met een bordje er bij "de blaaskaak".

Besparen

Je staat er nog van versteld wat je allemaal aan moet (en wil) schaffen voordat je baby geboren wordt! En wat een geld...
Mooi hoor al die nieuwe trendy babykamers, wandelwagens en kinderkooien (uuuhm! Bedoel boxen) maar wat vind ik dat zonde van mijn geld, het betekend niet dat ik niet het allerbeste wil voor mijn kleine meid maar papa en mama willen ook nog alle rekeningen kunnen betalen als ze er eenmaal is!
Ja, de crisis heeft ons ook getroffen. Meteen vanaf het begin. Huis gekocht en op het moment van intrekken was ik nog werkloos en kreeg mijn man (ten gevolgen van de crisis) geen vast contract.
Gelukkig kon hij binnen een maand weer aan het werk en ik na 3 maanden maar onze reserves waren flink geslonken.
Zo hier en daar gaat er wel eens iets stuk aan de auto of huishoudelijke apparatuur en dan maak je nog eens extra aanspraak op die ooit zo mooi gevulde spaarrekening.
Die gevulde spaarrekening is "leeg" maar we kunnen onze dochter nou eenmaal niet in een houten kratje laten slapen.
Mijn jongste broer Erwin wilde zijn babykamer wel aan ons kwijt maar 1000 euro voor een tweedehands babykamer exclusief ledikant en met veel te hoge kast vond ik een tikkeltje aan de dure kant... Zeg maar gewoon "kerel je bent niet wijs met zo'n prijs!".
Mijn man en ik besluiten om op de welbekende tweedehands verkoop website te speuren en al snel vinden we onze babykamer voor 150 euro. Dat is nog eens besparen! Maar met een babykamer alleen ben je er nog niet. Tijdens een bezoekje van mijn schoonmonsters vragen ze ons wat we nog moeten aanschaffen, dat is simpel te beantwoorden want ja, alles behalve een babykamer is er nog niet en ik vertel ze dat ik op dezelfde website aan het kijken ben voor een kinderwagen. Mijn schoonvader roept meteen dat we binnenkort maar naar een winkel moeten gaan waar ze deze nieuw verkopen om er één uit te zoeken op zijn kosten. Weer een flinke besparing, zeker ook omdat we de maxicosi er gratis bij krijgen.
De levertijd bedraagt 6 weken en het wordt netjes thuis bezorgd, nog even wachten dus maar ach we hebben nog tijd zat. We zitten tenslotte in het tweede trimester, maar als je eenmaal in zo'n "we verkopen alles voor baby's" winkel geweest bent gaat er een rem los die niet te repareren valt en ik verbaas mezelf. Ik die een hekel heeft aan winkelen, of het nou gaat om wekelijkse boodschappen of grote aankopen, is hier minimaal eens per week te vinden. Er zijn zo veel leuke dingen waarvan je denkt dat je ze echt nodig hebt. Al met al heb ik achteraf gerekend wat ik daar aan kwijt was: 401,69 euro. Dat is even schrikken maar met alle besparingen valt het reuze mee (toch?).

Kaboutertjes

Het geslacht van onze baby is bekend: een meisje!
Nadat ik van de schrik bekomen ben dat mijn intuïtie er vreselijk naast zat en de eerste meisjes spulletjes (lees kleertjes) gekocht had staan mijn man en ik op de toekomstige babykamer.
Bij gebrek aan een zolder hebben wij onze logeerkamer vol gepropt met spullen die we even kwijt moesten, een berg zooi waar je u tegen zegt! De afleveringen van "hoarders" komen bij mij voor de geest en zie al bijna de aflevering voorbij komen waarin ons pakhok aan de orde komt.
"Pfffff we hebben heel wat om op te ruimen" zucht mijn man.
Ik kijk hem aan en door alle hormonen denk ik aan z'n blik te zien dat hij vind dat het mijn schuld is en geef hem een ongezouten afsnauwend antwoord: "ja! Maar het is ook jouw zooi hoor!" Mijn man houd zich wijselijk stil en komt even later met het idee dat ik (ja ik) in mijn laatste vrije week waarin de temperaturen tot 30 graden oplopen de boel maar moet sorteren.
Het moet toch een keer gebeuren...
Opruimen is niet mijn hobby, sorteren al helemaal niet! De eerste twee dagen kom ik niet verder dan de kamer binnen lopen, kijken, omdraaien en weg lopen. Hopend dat opruim kaboutertjes bestaan.
Die avond vraagt mijn man wanneer ik van plan was om er mee te beginnen en ik verzeker hem dat het deze week echt wel klaar is. 'S nachts kan ik niet slapen, de baby trappelt er al lustig op los en het liefst op mijn blaas waardoor ik zo'n 5 tot 7 keer naar het toilet moet. Zal ik er nu mee beginnen? Slapen lukt niet en het is koel dus waarom niet?
Ik haal alle spullen van het logeerbed af en ga op de rand zitten, ik kijk in het rond en vraag mezelf waar ik ga beginnen. De grote bruine bak die voor me staat is als eerste aan de beurt, het zijn allemaal foto albums en schoolwerkjes van mijn man. Alles gaat door mijn handen en ik bekijk alle foto's. Wat heeft zijn moeder er een werk van gemaakt, het zijn er maar liefst 10! Ik ben van huis gestuurd met 1 foto album en een map vol losse foto's maar ja... Mijn moeder had ook veel minder tijd met 5 kinderen en de zorg voor haar ouders. Ik beloof mijn baby op dat moment dat ik zo veel mogelijk foto's van haar ga maken en voordat ze uit huis gaat alles ingeplakt heb.
Gewapend met lege dozen, vuilniszakken en een zwarte stift krijg ik de smaak te pakken. Ik blijf maar opruimen! Nesteldrang? Het lijkt wel een verslaving.
Beep! Beep! Beep! Beep! Daar gaat de wekker en ik schrik er van want het is dus al 6 uur, mijn man schrikt ook. Niet van de wekker maar van het feit dat ik niet naast hem lig, hij heeft het licht zien branden en stormt de kamer binnen. Een kamer waar 5 dozen opgestapeld staan met gesorteerde spullen en één half gevulde doos waar ik nog mee bezig ben. De uitdrukking op z'n gezicht is goud waard als hij ziet wat ik deze nacht gedaan heb. "Jeetje Jel, ben je wel helemaal lekker om dit middenin de nacht te doen?" Ik kijk hem aan met een grijns van ha! Heb het toch maar even gedaan en zeg: "Ken je dat gezegde over die kaboutertjes?" Hij begint te lachen en roept een paar keer dat ik niet spoor. "Je hebt goed je best gedaan, ik ga later vandaag wel verder. Tijd om te gaan slapen kaboutertje, tot vanmiddag."
Na een kus en een knuffel plof ik op bed. Ogen dicht en mijn handen op m'n buik. "Welterusten kleintje."