De eindeloze rit

Niet wetend wat er nu precies aan de hand is zitten mijn man en ik in de auto onderweg naar mijn ouders, de rit duurt twee uur maar voor mijn gevoel twee dagen. Ik bel mijn broers en begeleider van mijn zus om te vertellen wat ik weet. "Het gaat niet goed met papa.." Vertel ik vier keer.
Mijn twee oudste broers Cees en Jesse besluiten om ook in de auto te stappen en naar het ziekenhuis te gaan waar onze vader heen gebracht zal worden. Ze zullen er eerder zijn dan wij en ik vraag ze om mama op te vangen en mij op de hoogte te houden.
Mijn jongste broer Erwin kan niet weg (of wilt niet?). Zijn vrouw Lena is een avond uit met vriendinnen en hij is thuis bij hun peuter Elisa.
Mijn zus Rianne zal op de hoogte gesteld worden door één van haar begeleiders. Ze is verstandelijk beperkt en woont sinds kort samen met haar vriend in een soort instelling voor jongeren met een beperking.
Vier jaar eerder lag mijn vader ook in het ziekenhuis, hij had toen een bloedprop in de slagader in zijn been en we moesten noodgedwongen kerst vieren aan zijn bed in het ziekenhuis. Hij leefde toen niet gezond en rookte al jaren als een ketter, vanaf de dag dat hij opgenomen werd heeft hij geen sigaret meer aangeraakt en zijn levensstijl omgegooid door meer te gaan bewegen en gezond te eten.
Het ging zo goed!
Onderweg er naar toe zwijgen mijn man en ik. Ik hou mijn telefoon in mijn handen zodat ik meteen kan reageren als hij over gaat, ik kijk mijn man aan die even opzij kijkt om te zien hoe het met mij gaat. Hij ziet de angst en onzekerheid in mijn ogen en pakt mijn hand. We moeten nog ongeveer een half uur rijden en dan zijn we er. In mijn gedachten spreek ik mezelf toe; "het zal vast niet te ernstig zijn want ik heb nog niks gehoord geen bericht is immer goed bericht, het komt wel goed, loos alarm." De baby trappelt heftig in mijn buik alsof het wil zeggen: "mama het komt wel goed."
Vlak voordat we bij het ziekenhuis aan komen stuur ik Jesse een berichtje dat we er over 5 minuten zijn. Ik krijg meteen een berichtje terug: "oké, doe maar rustig aan ik wacht buiten op jullie."
Hey, dat klinkt toch best positief? Doe maar rustig aan... Ik haal diep adem en zie de ingang. Daar staat hij dan, mijn broer Jesse die zo veel op mijn vader lijkt. Het is donker en in de verlichting bij het ziekenhuis kan ik nog niks van zijn gezicht af lezen. We stappen uit de auto en lopen naar hem toe, hoe dichterbij we komen hoe meer verslagenheid ik zie. Diepe rimpels worden zichtbaar en ogen die anders hemelsblauw zijn staan nu grijs en verdrietig.
"Papa is overleden." We kijken elkaar aan en mijn broer begint te huilen als een klein kind. Duizenden gedachten en vragen gaan rond in mijn hoofd. Ik kan geen woord uit brengen terwijl ik dit nieuws hoor en mijn broer zo zie. Ik kan hem alleen vast houden en hij mij. Mijn man leunt tegen de muur en ook bij hem vloeien er tranen. Zoveel ongeloof en verdriet heb ik nog nooit eerder bij deze mannen gezien. Ik moet sterk zijn als deze twee al in storten en laat geen traan en zeg geen woord. Ik ben alleen met mijn gedachten in gesprek. "Wil je ons nu naar mama brengen Jesse? Kom.. We gaan samen."
Als een moeder met twee verdrietige zonen loop ik met hun aan de arm naar binnen door de lange gangen die ons naar mijn moeder en mijn andere broer gaan brengen, niet wetend wat we aan zullen treffen..

Onverklaarbare onrust

Pffff wat is het heet... Het is zomer, écht zomer.. Gelukkig is mijn vakantie nu begonnen en ik kijk uit naar het weekend, we gaan naar mijn ouders die iedere zomer in hun vakantiehuisje op de Veluwe zitten. Sinds de bekendmaking van mijn zwangerschap heb ik ze niet meer gezien en ik begin nu toch écht wel een buikje te krijgen. Als kers op de taart voel ik deze week wat rare kriebels in mijn buik en vermoed dat het ons kindje is! De datum voor de twintig weken echo staat ook vast dus we hebben veel om over te praten. 

Het fijnste moment als ik mijn ouders weer zie is toch altijd de warme blik in hun ogen en de glimlach op hun gezicht. Ze zijn altijd blij om ons te zien maar nu nog meer.

"Nou jel, je ziet er stralend uit met je buikje. Het begint nu wel echt te worden, ik kan niet wachten tot ik dat kleine meisje in m'n armen kan houden en tot op het bot te verwennen." Zegt mijn vader met een grijns.. "Je weet helemaal niet of het een jongen of een meisje is pap, nog twee weken geduld! Ik denk zelf een jongen.." Mijn vader buldert van het lachen en schud heel hard nee; "nee hoor! Het is een meid, ik weet het zeker. En 1 januari kan je ook vergeten, dat wordt 3 januari net voor het weekend zodat wij meteen langs kunnen komen." Ik kijk m'n vader aan met een blik van "je bent gek". 

Dat is typisch mijn vader, gezellig en standvastig en houd er van om je op de kast te jagen. 

Voordat mijn moeder de koffie klaar heeft komt ze er aan met een grote tas, jawel... Vol met cadeautjes. Knuffeltjes, babyboek, neutrale kleertjes en boeken waar ik nog niks van wil weten: veilig bevallen. Ik krijg al rillingen van het idee want ik heb een hekel aan pijn. 

Aan het einde van de dag ben ik moe en de misselijkheid komt op zetten. We waren van plan te blijven slapen maar mijn moeder stuurt ons naar huis. We spreken af dat we over twee weken weer komen, dan hebben we net de twintig weken echo gehad en kunnen ze de foto's zien en weten we of mijn vader gelijk heeft óf ik én dat het een gezond kindje is of niet. 

Ik neem afscheid van mijn ouders met een knuffel en een kus. "Goed om jezelf denken en rust lekker uit nu je vakantie hebt" zegt mijn moeder tegen mij. Mijn vader de grapjas legt zijn hand op mijn buik en zegt de baby gedag; "dag klein meisje, laat mama binnenkort maar zien dat opa gelijk heeft want ik heb wel zin in een lekkere tompouce, Goed blijven groeien hoor!" 

Het zullen vast de hormonen zijn maar heb de hele weg naar huis zachtjes zitten huilen, waarom geen idee.. 

Eenmaal thuis gekomen in een donker huis gaan mijn man en ik nog even op de bank zitten met een kop thee. "Je ouders zijn echt trots he schat, net zoals ik dat ben!" Dat waren de juiste woorden om bij mij een lach op mijn gezicht te krijgen voordat we heerlijk gaan slapen. 

Mijn man moet op maandag gewoon weer werken dus ik ben deze week alleen thuis. Ik ben van plan om ideeën op te doen voor de babykamer maar er zit een onrust in mij waar ik m'n vinger niet op kan leggen. 

Ik spendeer vele uurtjes in de tuin met mijn hondje die net zo lui is als ik en ben één met mijn telefoon. Check regelmatig Facebook om te kijken of er nog nieuws is in de groep. Het is vaak lachen geblazen maar er komen ook wel heftige verhalen voorbij waardoor ik mij gelukkig prijs dat alles wat ik meegemaakt heb niks is om mee te vergelijken. Wederzijds respect en gezelligheid staan voorop. We zijn er voor elkaar terwijl we elkaar helemaal niet kennen. Het favoriete terugkerende onderwerp is toch wel "eten". Welke zwangere houd daar nou niet van! 

Tussendoor whatsapp ik nog wat met mijn moeder en voordat je het weet is de week bijna weer om. 

Mijn man zegt al dat ik met mijn telefoon getrouwd ben en al zeg ik keihard nee, hij heeft wel gelijk.

 Mijn beste vriendin komt langs en we gaan gezellig een terrasje pikken met z'n drieën. Heerlijk eten aan het water in het avond zonnetje. We lachen veel maar ik ben er niet helemaal bij... Weer die stomme onrust waardoor ik niet kan ontspannen. We besluiten de gezelligheid voort te zetten bij ons thuis.

 Terwijl ik om half 10 nog koffie ga zetten hoor ik mijn man roepen dat mijn telefoon af ging en het mijn moeder was maar dat hij net te laat was met opnemen. Hij geeft mij m'n telefoon en ik duik de keuken weer in voor de koffie, voordat ik op de toets druk om terug te bellen gaat hij al over; "mama mobiel". Ik neem vrolijk op; "hai mam! Hoe gaat het?" Mijn moeder blijft even stil aan de andere kant en ik hoor commotie... "Mam wat is er aan de hand, wat gebeurt daar?" Mijn moeder slaakt een zucht en zegt: "lieverd, papa... Het gaat niet goed, hij gaat... Het gaat niet goed!" Ik sta als aan de grond genageld en schreeuw naar mijn man: "we moeten NU in de auto naar mijn ouders!!!" 

(Zogenaamd) Genieten

Iedereen weet het nu, en wie het nog niet weet hoort het vast snel via de zogenaamde "tam tam", dat krijg je in een dorp.
Ik ben de jongste van vijf kinderen en de band met mijn broers en zus is niet optimaal, we hebben ze een kaart gestuurd om het nieuws te vertellen.
Je zou verwachten op z'n minst een kaartje terug te krijgen.. Een telefoontje.. Of een berichtje dan? Alleen mijn zus en mijn oudste broer hebben gereageerd. Juist de twee broers waarvan ik hoopte en verwacht had wat te horen laten niks weten, wat kan dat je dwars zitten! En vooral met de gierende hormonen die vrolijk door mijn lichaam dansen.
Ik probeer er niet al te veel mee bezig te zijn en te genieten van mijn zwangerschap. Ja, genieten! We zitten in het tweede trimester en de vermoeidheid wordt ingeruild voor energie.
Genieten is een breed begrip, hoe vaak hoor je nu; "nou meid! Geniet er van hoor, voor je het weet is het voorbij!" Ik knik vriendelijk met een "dat zal ik zeker doen."
Maar, ik voel nog helemaal niets en als ik naar mijn buik kijk zie ik ook nog niets! (Billen en heupen uitgesloten want jeetje! Daar groei ik er op los.)
Terneergeslagen hormoonbommetje, dat is de beste omschrijving over mezelf op het moment en denk, is dit nou genieten?
Ik kijk uit naar het volgende bezoek bij de verloskundige want als het goed is kunnen we nu het hartje horen kloppen. De laatste keer dat ik dat gehoord heb was tijdens de termijnecho, inmiddels alweer 3 weken geleden en omdat ik toen 10 weken was en nog niet over de finishlijn bestaat er natuurlijk nog de kans dat er iets mis is. Ik ben een doemdenker, of noem het realistisch ingesteld.
Het is mijn tweede bezoek, het contact tussen Ilse en mij is nog wat onwennig. We racen door de vragen en bloeddrukmeting heen om vervolgens eindelijk naar het hartje van het kindje dat in mij groeit te luisteren.
"Het kan soms even zoeken zijn als het nog zo klein is dus niet in paniek raken als je niet meteen iets hoort" Ilse pakt haar apparatuur en plaatst het op mijn buik, het is meteen raak want daar horen we het; doink doink doink doink doink...
Ik kijk naar Ilse terwijl we naar dit geluid luisteren, Ilse is wat emotioneel want ze vind het zo mooi... Dát zijn haar hormonen want ze is zelf 5 maanden zwanger. Bij mij? Geen traan... Ben ik nu zo'n ijskast die niet huilt bij het horen van het hartje? Iedere zwangere moet daar toch om huilen? Geniet ik niet? Ik hou die gedachten voor mezelf en glimlach maar gewoon.
Eenmaal door de baby APK en thuis gekomen neem ik een beker thee en probeer emoties op te wekken door naar "a baby story" te kijken.. Niets! Ik schuif het er op dat er te vaak gezegd is dat ik MOET genieten, het échte genieten zal vast nog wel komen.
Ik merk dat ik overvallen wordt door een gevoel om mijn zwangerschap te delen met mede zwangeren en ervaringen uit te wisselen.. Ik struin internet af en kom uit bij Facebook, jawel! Er is een groep voor mama's die in januari 2014 uitgerekend zijn. Ik begin toch te twijfelen of ik dit wil, al mijn hebben en houden delen met "vreemde hormoonbommetjes" die toevallig in dezelfde maand uitgerekend zijn maar hey, misschien kunnen ze mij leren hoe ik moet genieten. Klik! Lidmaatschap aangevraagd. Enkele uren later zie ik een vrolijk bericht op mijn scherm verschijnen; "welkom bij deze groep Mariëlle! Wil je wat over jezelf vertellen?" Nou... Vooruit dan maar, voor het goede doel: Genieten!

Komt dat zien!

De twaalf weken grens is in zicht. Het voelt aan als een finishlijn die ons gaat brengen naar succes; een kindje!
Dat eerste trimester waren wij van plan om het aan niemand te laten weten (op mijn beste vriendin na). Zwijgen over je blijdschap is moeilijk, vooral tegen je moeder.. Stiekem heb ik het haar verteld tijdens een bezoekje op mijn ouders hun vakantieadres.
"Mam, ik denk dat je voor volgende zomer maar een campingbedje aan moet schaffen." Zei ik met tranen in m'n ogen. M'n moeder keek me vol verbazing aan. "Ben je zwanger? Meen je dat?". Haar reactie was onbetaalbaar, zo lief en trots. Ik was toen nog maar 7 weken zwanger maar mama ging al snel "stiekem" op zoek naar babykleertjes. Ze moest haar mond houden tot 22 juni 2013, de dag dat wij het nieuws bekend gingen maken.
Mijn man is jarig op 24 juni en wij hadden besloten om het tijdens zijn feestje te vertellen maar hoe doe je dat? We hadden een kaart laten maken in rijbewijs stijl maar dan een "baby bewijs" met gegevens zoals de (pas)foto, uitgerekende datum, plaats en wie de papa en mama zijn (wij!! Woehoeeee!!).
Van die kaart heb ik een verjaardagstaart laten maken, dát zal een mooi verrassingseffect geven! Ben zó benieuwd naar de reactie van mijn schoonouders waar ik niet echt goede vrienden mee ben en natuurlijk de reactie van mijn vader waar mijn moeder 5 weken lang tegen moest zwijgen over dit geluk.
Iedereen is aanwezig... Mijn ouders, schoonouders, vrienden, opa's en oma.. De taart staat in de koelkast en mijn man vind dat het tijd word om deze op tafel te zetten. Ik word er wat giechelig van en zet de doos waar de taart in zit met trillende handen op tafel. Ik spreek "het publiek" toe; "vandaag vieren we een verjaardag en daar hoort natuurlijk een heel erg mooie taart bij dus kijk gerust even goed voordat het mes er in gaat."
Net voordat ik de doos open glijden mijn ogen langs de 12 paar ogen in de kamer die naar mij kijken. De taart is nu zichtbaar, ik kijk naar mijn man en we wachten met een glimlach af. Als eerste hoor ik de stem van mijn vader; "ik wist het! Ik wist het!" De rest van de menigte wordt door deze reactie als het ware wakker geschud en stuiven als vliegen op stroop af op de taart. Ik bekijk dit van een afstand, veel monden staan open, wat een erg grappig gezicht is, en daarna de glimlach op ieders mond en de fijne en blijde reacties vliegen ons om de oren. Iedereen feliciteert ons en bijna als laatste mijn schoonouders die zich overdonderd voelen maar ogenschijnlijk wél blij... En daar is dan mijn vader, die grote sterke beer die mij van kleins af aan beschermde en het niks vond dat ik 3 uur rijden bij hun vandaan ging wonen.
Ik zie dat zijn ogen wat vochtig zijn en hij komt naar mij toe, slaat zijn armen om mij heen en fluistert in mijn oor; "kleine meisjes worden groot, gefeliciteerd lieverd je gaat een fantastische moeder worden."

Tussen hoop en vrees

Een positieve test!
Je zou zeggen dat één wel genoeg zou zijn om je te overtuigen maar nee, ik had er maar liefst zes nodig.
Toen we het eenmaal hadden laten bezinken dat het écht zo was spookten er meteen allerlei vragen rond in mijn hoofd; "blijft dit wonder zitten? Wat moet ik regelen? Wie ga ik inlichten?"
Mijn beste vriendin die altijd probeerde de hoop bij ons er in te houden heb ik op de dag van de positieve test als eerste ingelicht, ze belde huilend op omdat ze zo blij was maar, net zoals wij, zich er van bewust dat het nog erg pril was om meteen te juichen want 1 op de 10 zwangerschappen haalt het niet tot de 12 weken.
Dat betekende voor mij leven tussen hoop en vrees tot de eerste echo waar we hoopten een hartslag te zien, een teken van leven.
Dat teken van leven hoopte ik te horen bij mijn eerste afspraak bij de kleine verloskundigenpraktijk waar ik mij aangemeld had. Helaas was het nog te klein om maar iets te weten te komen.
De termijnecho volgde snel maar het wachten duurde lang.
6 juni 2013 mochten we dan eindelijk heen! Met buikpijn van de zenuwen stapten we binnen. Voordat we aan de beurt waren was ik al twee keer wezen overgeven van de spanning en kwam er een stel naar buiten die duidelijk slecht nieuws gekregen hadden. Ik zag de pijn en het verdriet in hun ogen en besef dat wij óók slecht nieuws kunnen gaan krijgen als het mis is.
"Mariëlle? Jij bent aan de beurt, kom maar mee." Mijn hart bonkte haast uit mijn borstkas en keek mijn man angstig aan. "Het komt wel goed schatje, en anders een glaasje roosvicee." Zijn grapje stelde mij wat gerust. Enkele minuten later lig ik daar met mijn buik bloot en mijn hand in de hand van mijn man in afwachting wat we gaan zien, of niet zien.
De echoscopiste merkt dat ik zenuwachtig ben en verteld stap voor stap wat ze gaat doen. Ik dacht eerst iets te zullen horen voordat er iets te zien was maar ineens zegt zij; "kijk eens op het scherm, ik zie een heel klein beweeglijk kindje met een sterke hartslag, gefeliciteerd!"
"Je mond staat open schat" hoor ik mijn man zeggen en alle spanning komt los, ik lig als een klein kind te snikken. Zó blij! Ons kindje leeft! Nadat ze dat als een garnaal uitziende frommeltje heeft opgemeten en de hartslag heeft laten horen krijgen we de prachtige uitgerekende datum te horen: 01-01-2014. Ons kindje is op dat moment 10 weken en 1 dag.
Gewapend met twee foto's van de echo en een glimlach op ons gezicht vertrekken we weer, we stappen in de auto en doen de deur dicht. Ik zie hoe trots mijn man is en dat maakt mij bovenop het gevoel van geluk wat ik 10 minuten eerder kreeg tijdens de echo nóg gelukkiger.

DE test

Terwijl ik het babyboek van mijn 7 weken oude dochter pak om er vervolgens weer een verhaaltje in te schrijven komen in mijn gedachten terugblikken naar boven drijven ; de maandenlange probeer periode, de test, de zwangerschap en bevalling. Het boek gaat vooral over het hier en nu, maar ik vindt de voorafgaande periode minstens net zo bijzonder. Zó bijzonder dat iets in mij zegt; "zet het op papier! Of in een blog."
Ik ga op zoek naar hetgeen dat bij mij past en kom uit op een website waar je een blog kan maken, hier gaan we dan!


De datum staat in mijn geheugen gegrift; zaterdag 27 april 2013.
Een dag zoals alle andere dagen zou je zeggen maar mijn gevoel zegt dat het een bijzondere dag gaat worden.

Maandenlang is er de wens om een kindje te krijgen, een zwangerschap. Die wens kwam boven borrelen tijdens de doop van mijn nichtje Elisa eind maart 2011.
Mijn (toen nog vriend) man en ik gooiden de pil weg als afsluiting van de "niet vruchtbare periode". Vol goede moed gingen we dit avontuur samen in, dolenthousiast en er van overtuigd dat we snel een positieve test in onze handen zullen hebben maar die test bleef uit. Maand na maand dachten we dat het toch wel gelukt was en plaste ik vol verwachting over dat staafje wat ons ging vertellen dat we zwanger waren. Negatief...
En zo ging dat door.. En door.. En door..
Wat heb ik gehuild van alle frustraties, vooral als in onze vriendenkring weer een feestje gegeven werd en de personen in kwestie vol trots vertelden dat er een kindje op komst was. Ik kon ze wel wurgen hoewel ik ze het absoluut gunde. Het deed pijn en we gaven de moed op. Géén agenda seks meer, geen testen meer, "gewoon" afwachten.
Er was één vriendin (met kind) op de hoogte van onze mislukte pogingen en hield bij ons de moed er in dat het écht wel een keer ging gebeuren maar op een gegeven moment geloof je zelfs daar niet meer in.
Over de verwekking hoef ik natuurlijk niets uit te leggen, gewoon op de natuurlijke weg; bloemetjes bijtjes, koetjes en kalfjes! Een moment van spontaniteit, niet bewust van het mogelijke gevolg.
En dan is het zaterdag 27 april 2013. Ik voel me prima maar een stemmetje in mijn hoofd blijft zeuren; "had je al niet ongesteld moeten zijn? Toch maar even een test doen?"
Ik wuif het de hele dag weg want ik geloof er immers niet meer in tot het moment alsof dat stemmetje mij een flinke pets tegen m'n hoofd geeft en bij mij de hoop begint te sprankelen... Heel voorzichtig en zonder verwachting.
Mijn man is net thuis na een dag werken, we drinken koffie en hij gaat vervolgens op de bank liggen om even z'n ogen dicht te doen en z'n energie voorraad aan te vullen.
Ik speur internet weer af naar de wel 100 keer opgezochte term "eerste zwangerschapssymptomen". Ze zijn zo uiteenlopend dat ik het niet meer weet. Ik ga op zoek naar een overgebleven zwangerschapstest want volgens mij moet er nog eentje zijn die ik voor de zekerheid bewaard heb.
Gevonden! Nu begint het toch wel weer te kriebelen en de gedachten schieten weer door m'n hoofd ; "zou het? Nee zal wel niet... Maar wat als? Pffff wordt toch weer een teleurstelling!" Toch neem ik de stap en sluip stiekem met de onaangebroken test richting het toilet waar ik mijn plaats in neem met de deur op slot en een slapende echtgenoot op de bank.
Voor de zekerheid maar weer de gebruiksaanwijzing lezen, 4 keer... Het moet nu toch maar gebeuren.
Ik scheur de verpakking open, neem de dop van de test af, haal diep adem en voer de test uit.
De dop gaat er weer op en leg de test naast me neer. Ik pak mijn telefoon om mezelf af te leiden en de tijd bij te houden. Wat duren twee minuten dan lang! Ik durf eigenlijk niet te kijken maar in mijn ooghoek zie ik een plus.. PLUS!!!!!! Dat betekent... Oh jee dat betekent dat ik zwanger ben!!!
Ik blijf even zitten met de test in m'n handen. Je hoort altijd hoe dolgelukkig men is als ze die plus zien. Ik voel me... Tja wat voel ik? Ik lach maar kan ook huilen, geloven doe ik het nog niet maar het staat er toch echt.
Na 10 minuten verlaat ik het toilet, met de test achter m'n rug ga ik naar de woonkamer waar mijn man heel charmant op de bank ligt te snurken.
Ik ga op m'n knieën voor de bank zitten en maak hem rustig wakker. "Hè wat is er? Snurkte ik zo hard?" Ik lach naar hem en terwijl ik DE test onder z'n neus schuif zeg ik tegen hem: "nu hebben we ook wat laiverd, we zijn zwanger!".