Zonder papa

De dagen van verdriet, ongeloof, verslagenheid, sterk blijven en familie op vangen zijn aangebroken. Er is veel onzekerheid, waar aan mijn vader is overleden is nog niet zeker. Het enige wat een feit is, is dat hij er niet meer is...
We leven in een roes en ik ben helemaal niet bezig met mijn zwangerschap. Nog ongeveer een week dan hebben we de twintig weken echo maar het kan me op het moment niets schelen.
Mijn vader is dood... Mijn moeder alleen.. En mijn kindje zal haar opa nooit ontmoeten. De man die mijn moeder gerust stelde en zei dat het prima was toen ze hem tussen de aardappels en de vla in vertelde dat ze zwanger was van mij. Vier kinderen, weinig geld, en 38+. Ik was welkom en alles zou goed komen.
Deze dagen moet er veel geregeld worden, papa's lichaam wordt pas vrij gegeven na de autopsie en dan mag hij naar huis gebracht worden waar we dan in alle rust toe kunnen werken naar het afscheid, de uitvaart en de stilte.....
Het gedrag van mijn schoonzussen stoort mij, ze hebben nooit naar onze lieve ouders om gekeken maar nu hebben ze het hoogste woord en slepen mijn broers er in mee. Ze vinden dat ik weinig te vertellen heb want ik ben de jongste en wat weet ik nu van het leven en de dood en alles wat daar bij komt kijken.
Het zorgt voor hevige ruzie, mijn hormonen strijden en winnen maar het resulteert in een: "weet je wat, als je alles beter denkt te weten dan trekken wij onze handen er van af en doe je het alleen."
Ze houden hun woord... Mama en ik regelen alles samen zoals papa het gewild zou hebben.
Drie dagen na zijn overlijden weten we wat de oorzaak is geweest van dit verschrikkelijke gevolg. Een aneurysma, een sluipmoordenaar..
De gedachte dat hij waarschijnlijk niet geleden heeft verzacht de pijn een heel klein beetje maar het gemis overschaduwt.
Papa heeft een mooi afscheid gehad en het is fijn om te zien door hoeveel mensen hij geliefd werd maar papa komt nooit meer terug. Dit besef komt na de uitvaart als we met de familie uit eten gaan in zijn favoriete restaurant. Over de doden niks dan goeds, we praten en lachen over alle fijne dingen en laten tranen tijdens de stiltes.
De dag na de uitvaart gaan mijn man en ik weer naar huis, ik vind het verschrikkelijk om mijn moeder zo achter te laten en we vragen haar of ze een weekje bij ons wilt blijven. De twintig weken echo zou een aangename afleiding zijn maar ze weigert. Gelukkig krijg ik mijn oudste broer en de buurvrouw zo ver om een oogje in het zeil te houden...
We stappen weer in de auto om aan onze bijna drie uur durende rit te beginnen, we zeggen mama gedag.. Volgend weekend gaat ze naar hun vakantiehuisje en ik spreek met haar af dat ik daar, zoals aan papa beloofd de zaterdag langs kom met de foto's van de echo.. Het is moeilijk om er naar uit te kijken en blij te zijn.. "Lieverd, geniet er asjeblieft van en weet dat ook al is papa er nu niet meer dat hij ontzettend trots is.. Zorg goed voor jezelf en het kleintje! Tot zaterdag."
Als we eenmaal op de snelweg rijden en ik om me heen kijk naar alle razende auto's om ons heen weet ik dat de wereld gewoon door gaat en wij dat ook moeten.. Zonder papa bij ons maar wel in onze gedachten en ons hart.