De dikke eik

Het weekend na de "mislukte" 20 weken echo gaan mijn man en ik zoals beloofd naar mijn moeder toe. Een paar weken geleden nam ik hier nog afscheid van mijn vader die trots en grappend tegen mijn buik aan het kletsen was. Ik vind het fijn om naar mijn moeder te gaan maar het is bitterzoet. Ik zou immers mijn moeder én vader hier weer zien... Papa wat mis ik je toch, dit hadden we NIET afgesproken! Eenmaal bij het vakantiehuis aangekomen blijf ik even staan en neem de omgeving in me op. De zon schijnt, er waait een licht briesje door de bomen en daar zie ik het huisje... Ik heb veel goede herinneringen aan deze plek, ik kom hier al zo lang als ik leef. Ik ben hier zindelijk geworden, heb hier leren fietsen, toneelstukjes opgevoerd voor alle gasten, 's avonds met papa voor het hek gezeten om wilde zwijnen te kijken en oh wat was ik bang en m'n vader weer boos omdat ik met mijn gegil die beestjes weg jaagde... Dit is ook de plaats waar ik mijn man heb leren kennen en door mijn vader uit zijn tent gesleurd werd toen hij mijn schoenen daar zag staan.. Ik kreeg de rest van de vakantie huisarrest en moest me ieder uur melden, ja hij was geen makkelijke voor een vervelende puber dochter. Maar sinds 2 weken plakt er een nieuwe herinnering aan vast die ik het liefst ongedaan zou willen hebben, papa is hier overleden. Officieel in het ziekenhuis maar hier was hij al weg, over gegaan naar het hiernamaals wat dat ook mag zijn. Ik hoop voor hem een plek zoals deze waar hij met veel plezier al 40 jaar kwam, met de zon en de bomen, licht briesje wind, eekhoorntjes hier en daar en het goede leven met een jagermeister als afsluiter van iedere dag...
"Lieverd! Daar ben je!" Hoor ik m'n moeder roepen. De tranen springen in haar ogen en ook automatisch in die van mij. Zonder iets te zeggen weten we van elkaar waar we aan denken en nemen we onze plaats in de tuin in.
Ons hondje gaat bij haar op schoot zitten zodra de koffie klaar is, ze kroelt wat met hem en we hebben het uitgebreid over de 20 weken echo en ik haal de foto's tevoorschijn. Vol bewondering bekijkt mijn moeder iedere foto zorgvuldig en er komt een lach op haar gezicht, ze vind het prachtig...
"Als het nu al zo eigenwijs is, heeft je vader vast gelijk. Dan is het een meid!" Zegt ze lachend tegen mij. "Het zou me juist verbazen als het een meisje is mam, maar we zullen het hopelijk komende week zien en dan kan ik eens gericht voor een jongen gaan shoppen."
We hebben het veel over de kleine stuiterbal in mijn buik, af en toe komt er een bekende langs gelopen die even stopt en met mijn moeder praat. Wat we nu veel horen is "ik hoorde dat je man overleden is, goh wat plotseling, gelukkig heeft hij niet geleden."
Alsof dát het goed maakt; "gelukkig heeft hij niet geleden." Pffff het roept bij mij enigszins irritatie op als mensen dat zeggen, het roept bij mij sowieso negatieve gevoelens op als iemand vraagt naar mijn vader. Ik wil het er gewoonweg niet over hebben, het is te moeilijk maar met mama kan ik dat wel. Misschien omdat we op dezelfde manier naar hem keken en precies wisten hoe hij was..
"Laten we het bos in gaan." Zegt mijn moeder tegen mijn man en ik. Mijn mond valt open! Ze wilt nooit het bos in, ze voert wat in haar schild dus ik vraag haar of ze wel helemaal lekker is. "Je bent net zo gevat als je vader Mariëlle, maar je hebt gelijk.. Ik heb iets gekocht wat ik op zijn uitkijkpunt in het bos wil begraven." Ik kijk haar aan en vraag me af wat ze gekocht heeft, tijdens die gedachte pakt ze een doosje waar een heel klein stenen beeldje van een uil in zit. Mijn vader vond dat de meest prachtige dieren die er bestaan met hun wijze uitstraling die hij ook zeker had.
Met z'n drieën (eigenlijk vier), de hond, het beeldje in het doosje en een schep gaan we het bos in. In stilte lopen we drie kwartier tot we op het punt zijn waar papa altijd 's avonds tijdens de schemer zat om al het wakker geworden wild dat op zoek ging naar voedsel te bewonderen. Mijn man graaft een gat bij de ontzettend dikke eik waar papa dan ging zitten. Het was zijn plekje, en daar moeten we ook afscheid van nemen door een herinnering in de grond te begraven. Hier heeft mijn moeder goed over na gedacht... Ze kust het beeldje en legt hem in het gat. Mijn man gooit de grond er weer over heen en ik hou mama's hand vast. We blijven nog even om het wild dat hier langs komt te bekijken, en dat werkt net als vroeger nog steeds op m'n zenuwen maar over het gillen ben ik gelukkig heen gegroeid. Gillen zou ook niet gepast zijn op deze nieuwe plek van stilte dus gaan we weer terug naar het huisje. Nog één keer werp ik een blik op de dikke eik en in mijn gedachten zeg ik mijn vader gedag.