Olifantje in het bos

Wat gaat een zwangerschap toch snel, we zitten alweer in het derde en tevens laatste trimester. Mijn buik is bol en ondanks dat ik me een ongeluk smeer om zwangerschapsstriemen tegen te gaan zie ik er iedere dag weer nieuwe bijkomen. Het gewicht, mijn kindje, dat ik draag wordt zwaarder en zwaarder. Lopen gaat prima maar wordt langzamerhand ongemakkelijk.
Tot vlak voor het moment dat ik zwanger raakte hebben mijn man en ik de zorg over twee schatten van meiden gehad. Hun moeder, een vriendin van mij, bezweek onder een postnatale depressie na de geboorte van hun tweede kind. Haar man ging voor een jaar naar het buitenland om te studeren en ze zag het allemaal niet meer zitten en was bang voor wat ze haar kinderen aan zou kunnen doen in de tijd dat hij weg was en bang voor de instanties die ze niet vertrouwde. Na veel wikken en wegen en goede afspraken gemaakt te hebben kwamen de meiden bij ons. De oudste was net 5 jaar en de jongste 8 maanden.
Doordeweeks waren ze bij ons en gingen ze 1 dag in de week naar hun moeder. Nadat hun vader weer terug was hebben we er twee jaar over gedaan om de tijd dat ze bij ons waren af te bouwen. Deze meiden zijn als eigen kinderen, nu ze weer volledig thuis zijn ga ik zo vaak als ik kan even langs om te kijken hoe het gaat en eventueel wat leuks met ze te doen. Iris (de oudste van inmiddels 8 jaar) vind het geweldig dat er een baby in mijn buik groeit en vraagt regelmatig of het een jongen of een meisje is maar dat houden we geheim. Ze vind beide prima als het maar niet op haar verjaardag (2 januari) geboren wordt.
Julia de jongste van het stel heeft haar mening klaar. Ze wilt een jongen want meisjes krijsen zo hard en ze heeft een hekel aan herrie, iedereen die ze tegen komt verteld ze dat ik een baby in mijn buik heb en dat het een jongen is. Ze is er heilig van overtuigd en als je met haar een gesprek aan gaat en de vraag stelt: "maar wat als het een meisje is?" Kijkt ze je met grote blauwe ogen aan en zegt ze resoluut: "nee! Het is een jongen!" Ze is 4 jaar en wat is dat een geweldige leeftijd, ze vraagt soms de meest ongemakkelijke vragen in de meest ongemakkelijke situaties. Zo stonden we bij de kassa in de winkel waar we konijnenvoer gingen kopen... "Mariëlle? Hoe komt de baby uit je buik?" Daar sta je dan met een mond vol tanden, heel wat ogen op je gericht in afwachting wat het antwoord zou zijn. "Julia, als we thuis zijn ga ik je dat vertellen." Voor nu neemt ze er genoegen mee, dat geeft mij de tijd om er even goed over na te denken hoe ik dat moet vertellen aan een nieuwsgierig meisje van 4 jaar.
Gelukkig was ik enigszins voorbereid op dit soort vragen en had een kinderboek gekocht die voor iedere maand van de zwangerschap een verhaaltje bevat met wat de baby in de buik al kan en hoe groot het is met een plaatje op ware grootte. Het laatste hoofdstuk gaat er over hoe de baby geboren wordt. Thuis aan gekomen loop (lees waggel) ik naar de kast om het boekje op te zoeken. Iris ziet wat voor boek ik pak en gaat naast Julia op de bank zitten.
Bij de bank aangekomen schuiven de meiden een stukje op zodat ik tussenin kan zitten. Iris leunt tegen mij aan en Julia doet hetzelfde maar legt haar hoofd op mijn buik.
Ik zoek eerst naar de maand waar ik nu in zit en begin te lezen, ze vinden het reuze interessant maar toch blijft daar Julia haar vraag: "hoe komt de baby uit je buik?"
Ik vraag Julia eerst hoe zij denkt dat een baby geboren wordt.
"De baby roept dan dat hij er uit wil en dan druk je op je navel en dan komt hij er uit!" Zegt ze vol trots.
"Nee joh Julia, dat kan toch niet! Dat past echt niet door je navel toch Mariëlle?" Hoor ik aan de andere kant van mij waar Iris zit.
"Dat klopt Iris, de baby past niet door een navel..." Ik voel me een beetje ongemakkelijk, ik had het zo goed in m'n hoofd zitten hoe ik het ging vertellen en nu ben ik het kwijt.
Ik denk dat ik gewoon eerlijk moet zijn en het niet te lastig moet maken zonder dat deze meiden gillend van de bank af springen om vervolgens in tranen uit te barsten en te roepen dat ze echt noooooooit een baby willen!
Ik slik een paar keer en de meiden wachten in spanning af dus vooruit, daar gaan we dan.
"Als de baby klaar is om geboren te worden krijgt de mama buikpijn.. Dat is niet fijn maar het moet wel even. Op een gegeven moment krijgt de mama het gevoel dat ze een heel erg grote poep moet doen en perst ze heel hard, net zoals dat je niet zo goed kan poepen en je best moet doen, en komt de baby er uit!" Twee paar grote blauwe ogen kijken me aan, heb ik het nu goed verteld of... "Dus dan ga je eigenlijk gewoon poepen? Maar als ik ga poepen krijg ik geen baby toch?" Stiekem moet ik lachen want ik zie Julia al kijken met een blik van, "als ik maar goed genoeg poep krijg ik een baby."
"Nee, alleen als je een baby in je buik heb Julia, niet als er alleen maar broodjes en snoepjes in zitten." Ze neemt genoegen met dit antwoord en ik ben opgelucht maar ik juich te vroeg want Iris zit al klaar met een volgende vraag: "De mama van Lizzy heeft ook een baby maar die is geboren met een keizersnede, wat is dat dan?" Het zweet breekt me uit! Hoe ga ik nu in godsnaam op een fijne manier vertellen wat een keizersnede in houd! Niet te moeilijk is mijn strategie en daar hou ik aan vast.
"Soms probeert de mama heel goed te poepen om de baby geboren te laten worden maar lukt het niet en dan moet ze naar het ziekenhuis. Daar maken ze dan een sneetje in haar buik en kunnen ze de baby er uit halen. Dat is een keizersnede."
De meiden zitten dit stilletjes te "verwerken" en ik besluit om nog meer vragen te voorkomen om voor te stellen dat we naar het bos gaan om paddestoelen te zoeken.
Iris en Julia schieten nog net niet van de bank af om snel hun laarzen en jas aan te trekken, ze zijn dol op een flinke boswandeling en vooral het verzamelen van takken. Het bos is dichtbij en vol goede moed beginnen we aan de 5,2 km lange wandeling, de ene na de andere paddestoel wordt gevonden, bewonderd en de stipjes geteld. Na een paar kilometer wordt het lopen voor mij een beetje ongemakkelijk en pijnlijk maar ik zet mijn kiezen op elkaar en wandel door. Julia loopt voor mij en Iris loopt naast mij, ze pakt mijn hand en vraagt waarom ik zo gek loop. "De baby weegt heel zwaar en dat doet een beetje zeer maar het gaat wel lieverd loop maar alvast vooruit." Iris rent naar Julia en roept: "zullen we een liedje zingen?" Julia bedenkt al snel een toepasselijk liedje die ik wel vind slaan op mij. Genietend van al het moois om ons heen en het herfst zonnetje op ons gezicht word er uit volle borst gezongen: "olifantje in het bos! Laaaaaat je mama toch niet los!"