Eindelijk, zwangerschapsverlof!
Wat is het heerlijk om thuis te zijn en lekker te "rommelen".
Het kamertje en de wieg staan klaar voor gebruik, het kaartje en de tekst zijn uitgezocht, alle benodigdheden voor de bevalling zijn in huis, kleertjes en hydrofiele luiers zijn gewassen en gestreken... Ik ben er klaar voor!
De eerste twee weken maak ik mijn "nestje" klaar en bruis ik van energie. Na deze twee weken komt onze verloskundige Linda op huis bezoek om het over de bevalling te hebben.
Een spannend onderwerp, ik weet totaal niet wat mij te wachten staat...
Mijn man is vrij als Linda komt en ons hondje begroet haar vriendelijk.
"Hoi! Hoe gaat het hier? Bijna 37 weken zwanger dus het is tijd om het over de bevalling en jullie bevallingsplan te hebben!"
Bevallingsplan? Mijn man en ik kijken elkaar aan.. "Die hebben we niet." Zeg ik tegen Linda.
Linda lacht ons vriendelijk toe en zegt dat het ook fijn is om je niet vast te houden aan een plan.
Ze geeft ons allerlei informatie, informatie die ik wil horen? Niet bepaald! Tot nu toe was ik niet "bang" voor de bevalling maar zo komt het toch wel erg dichtbij... Het praten over je toekomstige bevalling. Wat wil je wel? Wat wil je absoluut niet?
Mijn man en ik zijn vrij relaxed en geven aan dat we het over ons heen laten komen en wel zien hoe het gaat.
We gaan voor een thuis bevalling, maar Linda maakt ons duidelijk dat het soms nodig is om toch naar het ziekenhuis te gaan, alle voor en mogelijke nadelen worden besproken.
Na 1,5 uur praten én een kleine fysieke controle vertrekt ze weer. Alle informatie begint te bezinken en ik pak er mijn boekjes bij. Ik heb ook een boek over bevallen, prima te lezen! Inclusief plaatjes... Maar bij het hoofdstuk "de uitdrijving" gooi ik het boek dicht.
"Zo... Helemaal ingelezen?" Vraagt mijn man. Ik kijk hem een beetje aan alsof ik een spook gezien heb want zulke boeken... Zeer informatief maar voor mij een beetje te. "Laten we maar naar bed gaan, ik moet het allemaal even verwerken hoor!" Mijn man lacht om wat ik zeg en vind het een top idee.
Middenin de nacht trilt mijn telefoon, ik slaap niet heel erg vast dus besluit om toch maar even te spieken naast mijn kampioen snurken.
Het is een whatsapp, van de "o jee een wee app". Een app die we met de januari groep in het leven geroepen hebben zodat we bij weeën elkaar kunnen informeren en nagels bijten!
"Oh nee! Water! Water! Allemaal water! Ik geloof dat m'n vliezen gebroken zijn maar ik ben nog maar 36+6 weken en mijn vriend komt volgende week pas! Dit kan niet, niet nu!"
De arme meid, vriend in een ander werelddeel en hun baby besluit nu te komen! Ik besef me dat het tijdperk bevallen aangebroken is, zij was 2 dagen na mij uitgerekend dus in principe kan ik nu ook bevallen!
De app gaat als een razende, je kan er niet tegen lezen of reageren. Volgens mij zijn we allemaal klaarwakker en leven we met haar mee... Ze moet naar het ziekenhuis en in de stille uren die volgen en zo enorm zenuwslopend zijn ratelen de zwangere kippen er op los. Volgens mij hebben we allemaal last van "ei leg stress" want ja.. We waggelen allemaal tegen het eind en nu deze bevalling gestart is hebben de andere dames denk ik hetzelfde besef. Ze komen er aan!
In de middag komt daar dan het bericht waar we op hebben zitten wachten... Een prachtige zoon is geboren! Gevolgd met een foto die onze harten doen smelten. De stress slaat bij mij om naar verlangen, het verlangen om mijn kleintje ook in mijn armen te kunnen houden. In mijn ooghoek zie ik dat knalroze boek weer liggen.
"Vooruit dan maar, je kan het!" En ja, ik kan het! Ik ga mijn tanden in het laatste hoofdstuk zetten.
