Twintig weken echo poging twee

Twintig weken echo poging twee! Vorige week bij de eerste poging baalde ik enorm dat we nog steeds niet wisten of het een jongen of meisje is maar de mooie foto's die we gekregen hebben maakten veel goed, grappig hoe beweeglijk dat inimini mensje in mijn buik is. Ik voel de hele dag door plopjes en soms ook al een heuse schopjes.
Mijn man gaat helaas niet mee, ik had er nog aan gedacht om mijn schoonmoeder mee te nemen maar dat vind ik niet eerlijk tegenover mijn moeder. Gelukkig heb ik een heel lief vriendinnetje die zich vereerd voelde toen ik haar vroeg om mee te gaan.
Ik ben al vroeg wakker op deze dag, vandaag komen een paar jongens uit het dorp ons huis schilderen aan de buitenkant. Als Marlene en ik al onderweg zijn naar het echoscopisch centrum zullen zij arriveren. Buiten op de tafel heb ik een kan koffie neer gezet, koekjes en een briefje.
"Goedemorgen!" Hoor ik achter me terwijl ik het briefje voorzie van woorden. Het is Marlene, met een glimlach van oor tot oor komt ze de tuin binnen. "Ik ben zó zenuwachtig Mariëlle je hebt geen idee! Ben zooooo benieuwd naar ons vriendje óf vriendinnetje!" Marlene heeft er duidelijk zin in, als ze 15 jaar jonger was geweest zou je denken dat ze op het punt staat om op schoolreisje te gaan. "Goedemorgen! Ik ben ook erg benieuwd Marlene... Zelfs een beetje zenuwachtig, ik ben blij dat jij rijd anders zou het niet goed komen."
Onderweg er naar toe ratelt Marlene aan één stuk door hoe leuk ze het vind dat ze mee mag en ook mag weten of het een jongen of meisje is. We hebben het over de voorspelling van mijn vader en dat ik er juist van overtuigd ben dat het een jongen is.
Daar zijn we dan, m'n buik begint te kriebelen. Nee, dat is niet de baby maar het zijn mijn zenuwen.
Ik meld me bij de balie en ga bij Marleen in de wachtkamer zitten, mijn telefoon trilt en ik kijk meteen wie mij een bericht stuurt.
Mama: "geniet van deze extra echo, ik ben zeer benieuwd wie er gelijk heeft. Laat je het weten als je klaar bent? Liefs, mama".
Mijn lieve moeder, ik had haar er toch wel graag bij gehad maar helaas.
Het is druk vandaag dus we moeten langer wachten dan de voorgaande keren. De zenuwen nemen steeds meer bezit over mijn lichaam en mijn darmen lijken te bezwijken en mijn maag draait zich om. "Oh ooh" zeg ik terwijl ik Marlene aan kijk. "Wat is er?" Zegt ze net even te hard waardoor iedereen op kijkt. "Ik moet denk ik overgeven." Fluister ik in haar richting. "Ga dan snel naar het toilet! Ik ga nergens heen hoor!" Ik ren nog net niet richting de toiletten. De ochtend misselijkheid die veel zwangere vrouwen ervaren heb ik overgeslagen maar wordt nu dubbel en dwars ingehaald. Rot zenuwen...
Ik verlaat het toilet en buiten de deur staan twee aanstaande moeders billenknijpend te wachten. Ik schaam me dood, ze hebben vast alles gehoord dus ik maak dat ik er weg kom.
"Mariëlle schiet op! Ze hebben je al geroepen!" Marlene staat haast te stuiteren zo graag wilt ze dat kamertje binnen.
Het is dezelfde echoscopiste als die we bij de termijnecho hadden. Ze herkent mij en vraagt hoe het gaat. "Goed hoor" zeg ik. In mijn achterhoofd weet ik donders goed dat het eigenlijk alles behalve goed gaat maar wat heeft een ander aan mijn problemen?
Voor de derde keer in deze zwangerschap mag ik gaan liggen voor een echo, ik probeer me te ontspannen en spreek mijn inwendige stuiterbal in mijn gedachten toe dat HIJ nu eens mee moet werken.
Daar gaan we dan! Ik kijk naar Marlene en die zit al grijnzend naar het scherm te kijken, in afwachting van wat we gaan zien. Joke (de echoscopiste) gaat alles af wat de vorige keer niet vastgelegd is en verteld wat we allemaal zien. Deze keer werkt HIJ mee, fijn dat HIJ nu al luistert naar mama denk ik bij mezelf.
"Wil je weten of het een jongen of meisje is?" Vraagt Joke voordat ze verder gaat. Nog voordat ik kan antwoorden heeft Marlene dat al voor mij gedaan. Ik moet er zo hard om lachen en terwijl het beeld schud begint Joke ook te lachen. "Ja graag!" Zeg ik tegen haar "kan je het wel zien denk je?" Vraag ik er meteen achteraan.
"Kijk maar mee dames, hier hebben we een mooi ruggetje en als ik iets draai dan hebben we zicht op de billetjes... Ik zie het al!" Ik kijk goed en dan zie ik het ook... Géén 'torentje' maar drie streepjes. "Een meisje!!!!" Gilt Marleen uit.
De tranen springen in mijn ogen nog voordat ik iets kan zeggen. Blije tranen maar een beetje dubbel.
Papa had gelijk... Marlene omhelst me en zegt: "het is toch ook wel mooi? Je vader wist het van tevoren en ik weet zeker dat hij nu daarboven een vreugdedansje doet met een tompouce in z'n hand."
Gek mens, maar het vrolijkt me op. Ik bel eerst mijn man zodra we buiten staan en vertel hem dat we een dochter krijgen. Ik moet lachen om zijn reactie: "gelukkig! Hoef ik niet te gaan voetballen!" Hij is aan het werk dus we houden het kort. Tijd om mijn moeder te bellen. De telefoon gaat maar één keer over als ze opneemt: "én? Alles goed? Wat is het?" (Ook hallo mama)
"Mam, het is een meisje." Ik schiet meteen weer vol en mijn moeder ook. "Oooh lieverd, je had het niet verwacht hè maar je bent er toch wel blij mee?" Zegt mijn moeder meteen.
"Ja natuurlijk ben ik er blij mee, een meisje! En dat papa dat voorspelt had maakt het juist nog mooier." Marlene volgt het hele gesprek en bijt af en toe op haar lip, dat doet ze als ze iets aan het bedenken is.
Na tien minuten stoppen we het gesprek. Marlene en ik stappen weer in de auto en ik zeg op verbaasde toon: "een meisje..." Marlene start de auto, "Dat betekend shoppen! En wel nu meteen én een ontbijt bij de wel bekende grote gele M."
Ze weet altijd precies wat een (zwanger) mens goed doet.

De dikke eik

Het weekend na de "mislukte" 20 weken echo gaan mijn man en ik zoals beloofd naar mijn moeder toe. Een paar weken geleden nam ik hier nog afscheid van mijn vader die trots en grappend tegen mijn buik aan het kletsen was. Ik vind het fijn om naar mijn moeder te gaan maar het is bitterzoet. Ik zou immers mijn moeder én vader hier weer zien... Papa wat mis ik je toch, dit hadden we NIET afgesproken! Eenmaal bij het vakantiehuis aangekomen blijf ik even staan en neem de omgeving in me op. De zon schijnt, er waait een licht briesje door de bomen en daar zie ik het huisje... Ik heb veel goede herinneringen aan deze plek, ik kom hier al zo lang als ik leef. Ik ben hier zindelijk geworden, heb hier leren fietsen, toneelstukjes opgevoerd voor alle gasten, 's avonds met papa voor het hek gezeten om wilde zwijnen te kijken en oh wat was ik bang en m'n vader weer boos omdat ik met mijn gegil die beestjes weg jaagde... Dit is ook de plaats waar ik mijn man heb leren kennen en door mijn vader uit zijn tent gesleurd werd toen hij mijn schoenen daar zag staan.. Ik kreeg de rest van de vakantie huisarrest en moest me ieder uur melden, ja hij was geen makkelijke voor een vervelende puber dochter. Maar sinds 2 weken plakt er een nieuwe herinnering aan vast die ik het liefst ongedaan zou willen hebben, papa is hier overleden. Officieel in het ziekenhuis maar hier was hij al weg, over gegaan naar het hiernamaals wat dat ook mag zijn. Ik hoop voor hem een plek zoals deze waar hij met veel plezier al 40 jaar kwam, met de zon en de bomen, licht briesje wind, eekhoorntjes hier en daar en het goede leven met een jagermeister als afsluiter van iedere dag...
"Lieverd! Daar ben je!" Hoor ik m'n moeder roepen. De tranen springen in haar ogen en ook automatisch in die van mij. Zonder iets te zeggen weten we van elkaar waar we aan denken en nemen we onze plaats in de tuin in.
Ons hondje gaat bij haar op schoot zitten zodra de koffie klaar is, ze kroelt wat met hem en we hebben het uitgebreid over de 20 weken echo en ik haal de foto's tevoorschijn. Vol bewondering bekijkt mijn moeder iedere foto zorgvuldig en er komt een lach op haar gezicht, ze vind het prachtig...
"Als het nu al zo eigenwijs is, heeft je vader vast gelijk. Dan is het een meid!" Zegt ze lachend tegen mij. "Het zou me juist verbazen als het een meisje is mam, maar we zullen het hopelijk komende week zien en dan kan ik eens gericht voor een jongen gaan shoppen."
We hebben het veel over de kleine stuiterbal in mijn buik, af en toe komt er een bekende langs gelopen die even stopt en met mijn moeder praat. Wat we nu veel horen is "ik hoorde dat je man overleden is, goh wat plotseling, gelukkig heeft hij niet geleden."
Alsof dát het goed maakt; "gelukkig heeft hij niet geleden." Pffff het roept bij mij enigszins irritatie op als mensen dat zeggen, het roept bij mij sowieso negatieve gevoelens op als iemand vraagt naar mijn vader. Ik wil het er gewoonweg niet over hebben, het is te moeilijk maar met mama kan ik dat wel. Misschien omdat we op dezelfde manier naar hem keken en precies wisten hoe hij was..
"Laten we het bos in gaan." Zegt mijn moeder tegen mijn man en ik. Mijn mond valt open! Ze wilt nooit het bos in, ze voert wat in haar schild dus ik vraag haar of ze wel helemaal lekker is. "Je bent net zo gevat als je vader Mariëlle, maar je hebt gelijk.. Ik heb iets gekocht wat ik op zijn uitkijkpunt in het bos wil begraven." Ik kijk haar aan en vraag me af wat ze gekocht heeft, tijdens die gedachte pakt ze een doosje waar een heel klein stenen beeldje van een uil in zit. Mijn vader vond dat de meest prachtige dieren die er bestaan met hun wijze uitstraling die hij ook zeker had.
Met z'n drieën (eigenlijk vier), de hond, het beeldje in het doosje en een schep gaan we het bos in. In stilte lopen we drie kwartier tot we op het punt zijn waar papa altijd 's avonds tijdens de schemer zat om al het wakker geworden wild dat op zoek ging naar voedsel te bewonderen. Mijn man graaft een gat bij de ontzettend dikke eik waar papa dan ging zitten. Het was zijn plekje, en daar moeten we ook afscheid van nemen door een herinnering in de grond te begraven. Hier heeft mijn moeder goed over na gedacht... Ze kust het beeldje en legt hem in het gat. Mijn man gooit de grond er weer over heen en ik hou mama's hand vast. We blijven nog even om het wild dat hier langs komt te bekijken, en dat werkt net als vroeger nog steeds op m'n zenuwen maar over het gillen ben ik gelukkig heen gegroeid. Gillen zou ook niet gepast zijn op deze nieuwe plek van stilte dus gaan we weer terug naar het huisje. Nog één keer werp ik een blik op de dikke eik en in mijn gedachten zeg ik mijn vader gedag.

Gelukkig hebben we de foto's nog!

In de groep met alle vrouwen die in januari uitgerekend zijn ben ik één van de weinige die nog niet weet wat het geslacht van de baby is. Het maakt me stiekem jaloers en nog nieuwsgieriger als ik alle mooie geslachtsecho's voorbij zie komen. Tot nu toe zijn er heel veel meisjes op komst en ja, ze zullen toch een keer op raken dus voor mezelf denk ik écht een jongen!
Er wordt flink gespeculeerd en ik geef een aantal keer aan dat het vast een jongen is en stel me daar op in. Het is een gezellige groep en met alle kakelende kippen soms moeilijk om alle berichten bij te houden, ik heb er een dagtaak aan en zodra ik kan kijk ik even en reageer ik hier en daar.. Verslavend! Maar een leuke en fijne verslaving!
Het is zo ver, 15 augustus 2013 de dag van de 20 weken echo. Hoewel ik met m'n gedachten er nog niet helemaal bij ben kijk ik er naar uit. De afspraak staat voor 08.15 want ja, ik wilde zo vroeg mogelijk! (Stel je voor dat je 's middags pas kan, onmogelijk toch?)
Mijn man en ik stappen vrolijk binnen en al snel zijn we aan de beurt, de baby trappelt er op los dus ik vermoed dat HIJ er ook zin in heeft. "Ga maar liggen dan zullen we eens gaan kijken of alles goed is, willen jullie het geslacht weten?" Zegt de echoscopiste, nog voordat ze haar zin af gemaakt had riep ik al volmondig jaaaa!!!
Daar gaan we dan... Buik bloot, gel er op en gaan met die banaan! Laat maar zien hoe goed het met je gaat en dat je een jongen bent!
"Tjonge... Het is wel een heel druk kindje hoor, ik probeer vast te leggen wat ik vast moet leggen maar telkens als ik klik om dat te doen springt het weer de andere kant op!" We moeten er om lachen en mijn man verteld dat ik vanmorgen nog zei "ik hoop dat het lekker lang mag duren." En ja... Dát is ook zo!
Na een half uur is de tijd op maar is het nog niet gelukt, ze verzekerd ons wel dat wat ze gezien heeft goed is en vraagt of we nog even willen wachten in de wachtruimte zodat ze het straks nog eens kan proberen.
We nemen weer plaats in de wachtruimte en mijn man zucht en fronst en schud zijn hoofd; "nu al een druktemaker, dat beloofd nog wat!" Ik bekijk lachend de foto's die we al gekregen hebben en verwonder en bewonder. Neusje, handje met vingertjes en mini teentjes. En wat is hij lenig, benen helemaal tot over z'n hoofd!
Ik pak mijn telefoon om de nieuwsgierige mama's in spé op de hoogte te stellen dat we nog niet klaar zijn maar vooralsnog alles er goed uit ziet. Ik zie als eerst in mijn bericht reacties voorbij komen als: "pffff duurt toch wel lang hoop dat alles goed is!" En "Mariëlle!!! Laat ons niet langer in spanning zitten!!" Wat zijn het toch lieverds en zo meelevend! Er wordt flink gelachen als ik vertel over de capriolen die mijn baby uithaalt en ze wensen me succes voor het vervolg.
Poging twee... Ik ga weer liggen, buik bloot, gel er op en kijk naar het scherm... De echoscopiste begint hard te lachen ; "hahaaa!!! Nou dit wordt een nieuwe afspraak maken, het kindje ligt nu heerlijk ver weg gedoken in je bekken daar kom ik nooit bij! Je bent hoop ik niet teleurgesteld?" Mijn gedachte roept ja met dikke tranen maar ik zeg nee. Nu weet ik nog steeds niet of mijn vader of ik gelijk heb, frustrerend... Met een nieuwe afspraak in de agenda stappen mijn man en ik weer in de auto, lachend en hoofdschuddend start hij de auto en gaan we weer naar huis.
Gelukkig hebben we de foto's nog!

Zonder papa

De dagen van verdriet, ongeloof, verslagenheid, sterk blijven en familie op vangen zijn aangebroken. Er is veel onzekerheid, waar aan mijn vader is overleden is nog niet zeker. Het enige wat een feit is, is dat hij er niet meer is...
We leven in een roes en ik ben helemaal niet bezig met mijn zwangerschap. Nog ongeveer een week dan hebben we de twintig weken echo maar het kan me op het moment niets schelen.
Mijn vader is dood... Mijn moeder alleen.. En mijn kindje zal haar opa nooit ontmoeten. De man die mijn moeder gerust stelde en zei dat het prima was toen ze hem tussen de aardappels en de vla in vertelde dat ze zwanger was van mij. Vier kinderen, weinig geld, en 38+. Ik was welkom en alles zou goed komen.
Deze dagen moet er veel geregeld worden, papa's lichaam wordt pas vrij gegeven na de autopsie en dan mag hij naar huis gebracht worden waar we dan in alle rust toe kunnen werken naar het afscheid, de uitvaart en de stilte.....
Het gedrag van mijn schoonzussen stoort mij, ze hebben nooit naar onze lieve ouders om gekeken maar nu hebben ze het hoogste woord en slepen mijn broers er in mee. Ze vinden dat ik weinig te vertellen heb want ik ben de jongste en wat weet ik nu van het leven en de dood en alles wat daar bij komt kijken.
Het zorgt voor hevige ruzie, mijn hormonen strijden en winnen maar het resulteert in een: "weet je wat, als je alles beter denkt te weten dan trekken wij onze handen er van af en doe je het alleen."
Ze houden hun woord... Mama en ik regelen alles samen zoals papa het gewild zou hebben.
Drie dagen na zijn overlijden weten we wat de oorzaak is geweest van dit verschrikkelijke gevolg. Een aneurysma, een sluipmoordenaar..
De gedachte dat hij waarschijnlijk niet geleden heeft verzacht de pijn een heel klein beetje maar het gemis overschaduwt.
Papa heeft een mooi afscheid gehad en het is fijn om te zien door hoeveel mensen hij geliefd werd maar papa komt nooit meer terug. Dit besef komt na de uitvaart als we met de familie uit eten gaan in zijn favoriete restaurant. Over de doden niks dan goeds, we praten en lachen over alle fijne dingen en laten tranen tijdens de stiltes.
De dag na de uitvaart gaan mijn man en ik weer naar huis, ik vind het verschrikkelijk om mijn moeder zo achter te laten en we vragen haar of ze een weekje bij ons wilt blijven. De twintig weken echo zou een aangename afleiding zijn maar ze weigert. Gelukkig krijg ik mijn oudste broer en de buurvrouw zo ver om een oogje in het zeil te houden...
We stappen weer in de auto om aan onze bijna drie uur durende rit te beginnen, we zeggen mama gedag.. Volgend weekend gaat ze naar hun vakantiehuisje en ik spreek met haar af dat ik daar, zoals aan papa beloofd de zaterdag langs kom met de foto's van de echo.. Het is moeilijk om er naar uit te kijken en blij te zijn.. "Lieverd, geniet er asjeblieft van en weet dat ook al is papa er nu niet meer dat hij ontzettend trots is.. Zorg goed voor jezelf en het kleintje! Tot zaterdag."
Als we eenmaal op de snelweg rijden en ik om me heen kijk naar alle razende auto's om ons heen weet ik dat de wereld gewoon door gaat en wij dat ook moeten.. Zonder papa bij ons maar wel in onze gedachten en ons hart.