Nog maar 7 weken jeuk

De dagen tot de maandag van de afspraak bij de gynaecoloog in het ziekenhuis duren lang. Ik weet dat het beter is om niet te doen maar ik Google er lustig op los. Iedere keer als ik Google open en de z in tik staat er al "zwangerschapscholestase" en druk ik op enter. Ik maak mezelf gek en ga de bewegingen die ik voel bijhouden tussen het krabben, douchen en smeren door.
Eindelijk is het maandag! Mijn man en ik gaan naar het ziekenhuis, ik heb last van zenuwen en bespeur ze bij hem ook maar we praten er niet over. Stilzwijgend doorstaan we de rit, eenmaal geparkeerd en naar de ingang gewandeld komen we bij de grote balie waar we ons moeten melden. "Heeft u al een pasje?" Vraagt de baliemedewerker. "Nee... Die heb ik niet." De baliemedewerker tikt er lustig op los en kijkt op z'n computer scherm. "Kijkt u maar even in deze camera dan maak ik een foto voor uw pasje."
Ik kijk zeer verbaasd en denk "had ik nu maar wél m'n haar en make-up gedaan ik zie er niet uit!"
Binnen 2 minuten na de foto overhandigd de baliemedewerker mij het pasje mét een verschrikkelijke foto en verteld ons waar we heen moeten. Daar achter langs, linksaf, volgen tot de lift en dan omhoog. We zitten in de wachtkamer met meerdere zwangere vrouwen. Zoals ik het nu bekijk lopen er zo'n vier artsen rond die om hun beurt de wachtkamer binnen rennen, op hun papier kijken en hun volgende patiënt roepen.
Ik voel mijn meisje druk bewegen en omarm mijn buik, het geeft mij een vertrouwd en veilig gevoel waar ik rustig van word. Mijn man kijkt me aan en fluistert dat het allemaal wel goed komt.
Een jonge vrolijke arts loopt de wachtkamer in, kijkt rond en zegt mijn naam. We zijn aan de beurt! Eenmaal opgestaan en klaar voor het waggelen richting de arts zie ik dat mijn man er al staat, hij rolt met z'n ogen en zegt tegen de arts dat moeder de gans iets meer tijd nodig heeft. Ik moet hier om lachen en ben blij dat hij altijd zo vrolijk blijft en vooral het positieve effect dat het op mij heeft.
"U heeft jeuk en daarvoor bent u doorverwezen door de verloskundige omdat er gedacht wordt aan zwangerschapscholestase?" Zegt de arts als we op onze stoel zitten in de behandelruimte. Ik knik en mijn man neemt het woord; "ze heeft heel het weekend gegoogled."
De arts kijkt me aan met een glimlach en zegt: "u weet toch dat we dat afraden? Dat zorgt alleen maar voor stress en er staan meer negatieve verhalen op dan positieve." Ik knik weer en de arts begint vragen te stellen waar de jeuk vooral zit en sinds wanneer ik er last van heb. Ze bekijkt mijn door het krabben aangetaste huid en verteld wat er nu gaat gebeuren om uitsluitsel te krijgen. "We gaan bloed afnemen, hiervoor schrijf ik even een briefje waarmee u naar beneden mag waar dat gedaan wordt. Het bloed wordt dan opgestuurd naar het umcg waar ze dit onderzoek uit kunnen voeren. Met een beetje geluk krijg ik dan vrijdag de resultaten en dan zal ik u meteen bellen."
Ze ziet dat ik nog niet helemaal gerustgesteld ben en zegt: "zullen we nog even een echo doen? Daar hebben we nog wel tijd voor en dat is gewoon leuk, dan meet ik meteen even het vruchtwater oh en! 1 januari uitgerekend? Dan heb ik dienst! Dat zou leuk zijn!"
Ja ja.. "Leuk" maar ik wil gewoon lekker thuis bevallen zonder zorgen.
Wat is het fijn om nog eens een kijkje te nemen in mijn buik, je kan zien dat dat kleine hummeltje een groot hummetje geworden is ondertussen want ze is niet meer geheel op beeld te krijgen.
"Oooh wat heeft ze lange benen! Dat wordt een fotomodel hoor, kijken we nog even naar het hoofdje zover dat lukt want ze is ingedaald en de buik omtrek."
Door haar praatje leid ze me goed af van de gedachte aan zwangerschapscholestase en ze verteld ons wat onze meid ongeveer zal wegen en meten als ze met 40 weken geboren wordt. "Ongeveer 6,5 pond en 50 cm." Dat is mooi gemiddeld!
We sluiten het consult af en vertrekken naar beneden waar bloed afgenomen gaat worden.
Het is er druk, we moeten een nummertje trekken en er zitten allemaal oudere mensen. Vooral de oudere vrouwtjes zitten mijn buik te bewonderen en stellen alsmaar vragen. "Dat wordt een flinke jongen!" Zegt één van de vrouwen, ik glimlach en zeg dat dat zomaar zou kunnen. (Ik weet natuurlijk wel beter)
Een half uur later ben ik aan de beurt, 5 buisjes bloed... En de vrouw die het af neemt verteld nogmaals wat er mee gaat gebeuren. Ik vind het fijn om zo goed geïnformeerd te worden en ga met een enigszins geruststellend gevoel weer naar huis.
Ik hoef nog maar 3 weken te werken tot mijn verlof en deze 3 weken telkens maar 2 halve dagen. De dinsdag en woensdag heb ik genoeg afleiding maar die donderdag en vrijdag zijn killing... Tot de telefoon gaat heeft mijn man al 7 keer een whatsapp gestuurd om te vragen of ik al wat weet...
"Dag mevrouw! Ik heb net op de valreep nog de uitslagen binnen gekregen en ik dacht ik bel meteen. Hoe gaat het?"
Fijn dat ze belt maar om het nu over koetjes en kalfjes te hebben.. "Goed, wat is er uit gekomen?"
Ik geef toe, het is een beetje kortaf maar de spanningen gieren door mijn lijf.
"De waardes zijn iets verhoogd maar nog niet zorgwekkend dus u hoeft geen medicijnen en voor nu nog niet ingeleid te worden alleen maar iedere week bloed prikken zodat het weer gecontroleerd kan worden."
Aan de ene kant ben ik heel blij maar aan de andere kant nog niet helemaal want dit blijft lichtelijk spannend.
"Ik ga de verloskundige bellen met deze uitslag, u kunt gewoon bij haar blijven. Pas als er iets anders uit de bloeduitslagen komt wordt u overgedragen aan ons tot dan betreft de jeuk even doorbijten, u hoeft nog maar 7 weken!"
Mijn mond valt open, nog "maar" 7 weken jeuk......

Jeuk!

Jeuk! Ik wordt wakker van een verschrikkelijke jeuk over heel mijn lichaam, man o man dit is niet leuk meer!
Ik loop naar de badkamer om mijn huid beter te bekijken, aangekomen bij de spiegel doe ik het licht aan en schrik van het beeld dat ik zie. Overal rode vlekken, bultjes en krassen... Waar komt dit toch vandaan? Ik besluit om een lauwe douche te nemen en mezelf goed in te smeren want misschien komt het wel omdat mijn huid droog is?
Na deze heerlijke als bevrijdend voelende douche kruip ik weer voorzichtig in mijn bed hopend nog een paar uur te kunnen slapen want ik ben moe, zó moe. Maar dit hoort er bij!
Niet veel later wordt ik weer wakker, ik krab en krab en de jeuk wordt alsmaar erger. Zodra het 8 uur is bel ik naar de huisarts, ik hoop dat hij een zalfje heeft wat dit kan stoppen.
"We hebben vanmiddag om 3 uur nog een plekje vrij op de andere locatie, de huisarts moet je wel even zien." Wat vind ik dat op dit moment een onzin, ik heb jeuk en wil iets wat kalmerend is voor mijn huid... Daar hoef je toch niet naar te kijken? Er tegenin gaan heeft geen zin dus ik zeg maar ja en amen en zal vanmiddag langs gaan.
Mijn eigen huisarts heb ik sinds ik hier woon nog maar één keer gezien. Alle andere keren moest ik naar de andere locatie en een andere arts net zoals nu.
Wat duren de minuten in zo'n wachtkamer lang, ik doe zó mijn best om niet te krabben maar de jeuk in mijn handen is ondraaglijk dus ik krab er lustig op los onder toeziend oog van de persoon naast mij die nu waarschijnlijk denkt dat het iets besmettelijks is en besluit om toch maar 4 stoelen verderop te gaan zitten.
"Mariëlle?" Een kleine kale man van midden 30 staat in de deuropening, het is de arts die mijn gekrab gaat bestuderen als een zoöloog vlooiende aapjes bestudeerd. Ik denk dat hij het druk heeft want voordat ik met mijn dikke buik ben opgestaan uit de stoel en de deur bereikt heb is hij al weg! Ik kijk de assistente achter de balie vragend aan. "Tweede deur links, sorry... Het is en blijft een man he." Ik lach vriendelijk en waggel naar de tweede deur links waar deze snelle Henkie al plaats genomen heeft achter zijn bureau.
"Waar kan ik u mee helpen?"
Ziet hij nou echt de rode vlekken, bultjes en krassen niet?
"Ik heb jeuk dokter.... Ben er vannacht wakker door geworden en ik krab me suf, vooral veel jeuk in m'n handpalmen en onder m'n voeten."
Hij pakt mijn handen en bestudeerd ze, ik wacht stilletjes op zijn oordeel.
"Ja ook op uw armen zie ik, zijn soort galbultjes die tevoorschijn komen door de histamine die vrij komt als u krabt en dat gaat vanzelf weer over."
Tuurlijk, histamine! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb...
"Dokter, ik zou het heel fijn vinden als u mij iets kan geven zodat de jeuk niet zo erg is."
Hij kijkt naar mijn dikke buik en zoekt mijn dossier op in zijn computer... Wat een "vriendelijke" man, hij zegt ook zo veel! Ik ben blij als dit bezoek er op zit.
De dokter schrijft een zalf voor waar menthol in zit en de huid dus kalmeert. Dit is het enige wat ik mag hebben in mijn "toestand". Dat ze het nog steeds zo noemen, lekker ouderwets. Straks vragen ze nog of ik wel getrouwd ben.
Eindelijk thuis begin ik meteen met smeren, dit hou ik 3 dagen vol. Eerst hielp het super maar door de menthol droogt mijn huid zo erg uit dat ik net een wandelende schuurspons ben en die jeuk gaat maar niet weg! Gelukkig mag ik vandaag weer naar de verloskundige, misschien dat zij nog een tip heeft.
"Jeetje Mariëlle wat zie je er uit!" Het valt mijn verloskundige in ieder geval wel op; "Ja Caro... Ik weet het... Alles gaat prima maar ik heb nu al een paar dagen zooooo veel jeuk en door de zalf die ik gekregen heb van de huisarts wordt mijn huid droog en jeukt het nog meer maar ach... Het zal er wel bij horen?"
Caro kijkt me zorgelijk aan, dit had ik niet verwacht...
"Jeuk in je handpalmen en onder je voeten?"
Hey hoe weet zij dat nou.... "Ja! Eigenlijk over heel mijn lichaam maar daar het meest."
Ze begint nog zorgelijker te kijken, zou het er dan toch niet bij horen?
"Hmmm.... Ik ga je doorverwijzen naar de gynaecoloog voor een bloedonderzoek en een echo om het vruchtwater te meten. Het klinkt erg verdacht voor zwangerschapscholestase."
Dus niet de histamine zoals de huisarts zei... Mijn hart begint sneller te kloppen maar niet van een fijne opwinding en ik vraag Caro wat het inhoud.
"Bij zwangerschapscholestase zijn er problemen met jouw lever, afvalstoffen kunnen dan niet goed afgevoerd worden waardoor ze afgescheiden worden via de huid. Dit is nog niet zo erg want als het dit daadwerkelijk is neemt het vruchtwater van je baby ook af in een rap tempo en dat is gevaarlijk en moet je streng onder controle staan zodat je op tijd ingeleid kan worden of een keizersnede."
Mijn hart gaat als een razende tekeer want de angst slaat er omheen. Hoe kon de huisarts dit missen? Oh nee... De vreselijke gevolgen schieten door mijn hoofd en ik slik een paar keer wat tranen weg. Caro zorgt er eerst voor dat de afspraak bij de gynaecoloog gemaakt is, direct na het weekend.
"Probeer te ontspannen Mariëlle, we hebben het onder controle en doen er alles aan om jou een gezond kindje te bezorgen mocht het dit zijn."
Ja ja denk ik bij mezelf... Jij hebt makkelijk kletsen... Jij hebt geen hormonen die je emoties alle kanten op laten schieten.
Mijn bloeddruk is iets hoger en de hartslag van mijn buikbewoonster ook. Ik moet even tot na Caro haar volgende consult in de wachtkamer wachten zodat ze nog een keer naar de hartslag kan luisteren of het mijn stress is of niet. Gelukkig kwam het door mijn gestress, stress heeft dus wel degelijk invloed op je kindje.
Na deze controle bel ik mijn man op, dit doe ik altijd na een bezoek.
"Hey laiverd was alles weer goed met de kleine druktemaker?" Ik slik en kan mijn tranen toch niet bedwingen.
"Pfffff..... Ik moet maandagochtend om 9 uur in het ziekenhuis zijn, de jeuk kan te maken hebben met mijn lever en dat is slecht voor de baby."
Er valt een stilte aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een diepe zucht.
"Ik zorg er voor dat ik vrij ben, we gaan samen en lieverd... Het komt goed." Ik hoor aan de trilling in zijn stem dat het hem net zoals bij mij niet lekker zit, zijn "het komt goed" is zijn manier van gerust stellen. Maar wat... Als het niet goed komt?