Olifantje in het bos

Wat gaat een zwangerschap toch snel, we zitten alweer in het derde en tevens laatste trimester. Mijn buik is bol en ondanks dat ik me een ongeluk smeer om zwangerschapsstriemen tegen te gaan zie ik er iedere dag weer nieuwe bijkomen. Het gewicht, mijn kindje, dat ik draag wordt zwaarder en zwaarder. Lopen gaat prima maar wordt langzamerhand ongemakkelijk.
Tot vlak voor het moment dat ik zwanger raakte hebben mijn man en ik de zorg over twee schatten van meiden gehad. Hun moeder, een vriendin van mij, bezweek onder een postnatale depressie na de geboorte van hun tweede kind. Haar man ging voor een jaar naar het buitenland om te studeren en ze zag het allemaal niet meer zitten en was bang voor wat ze haar kinderen aan zou kunnen doen in de tijd dat hij weg was en bang voor de instanties die ze niet vertrouwde. Na veel wikken en wegen en goede afspraken gemaakt te hebben kwamen de meiden bij ons. De oudste was net 5 jaar en de jongste 8 maanden.
Doordeweeks waren ze bij ons en gingen ze 1 dag in de week naar hun moeder. Nadat hun vader weer terug was hebben we er twee jaar over gedaan om de tijd dat ze bij ons waren af te bouwen. Deze meiden zijn als eigen kinderen, nu ze weer volledig thuis zijn ga ik zo vaak als ik kan even langs om te kijken hoe het gaat en eventueel wat leuks met ze te doen. Iris (de oudste van inmiddels 8 jaar) vind het geweldig dat er een baby in mijn buik groeit en vraagt regelmatig of het een jongen of een meisje is maar dat houden we geheim. Ze vind beide prima als het maar niet op haar verjaardag (2 januari) geboren wordt.
Julia de jongste van het stel heeft haar mening klaar. Ze wilt een jongen want meisjes krijsen zo hard en ze heeft een hekel aan herrie, iedereen die ze tegen komt verteld ze dat ik een baby in mijn buik heb en dat het een jongen is. Ze is er heilig van overtuigd en als je met haar een gesprek aan gaat en de vraag stelt: "maar wat als het een meisje is?" Kijkt ze je met grote blauwe ogen aan en zegt ze resoluut: "nee! Het is een jongen!" Ze is 4 jaar en wat is dat een geweldige leeftijd, ze vraagt soms de meest ongemakkelijke vragen in de meest ongemakkelijke situaties. Zo stonden we bij de kassa in de winkel waar we konijnenvoer gingen kopen... "Mariëlle? Hoe komt de baby uit je buik?" Daar sta je dan met een mond vol tanden, heel wat ogen op je gericht in afwachting wat het antwoord zou zijn. "Julia, als we thuis zijn ga ik je dat vertellen." Voor nu neemt ze er genoegen mee, dat geeft mij de tijd om er even goed over na te denken hoe ik dat moet vertellen aan een nieuwsgierig meisje van 4 jaar.
Gelukkig was ik enigszins voorbereid op dit soort vragen en had een kinderboek gekocht die voor iedere maand van de zwangerschap een verhaaltje bevat met wat de baby in de buik al kan en hoe groot het is met een plaatje op ware grootte. Het laatste hoofdstuk gaat er over hoe de baby geboren wordt. Thuis aan gekomen loop (lees waggel) ik naar de kast om het boekje op te zoeken. Iris ziet wat voor boek ik pak en gaat naast Julia op de bank zitten.
Bij de bank aangekomen schuiven de meiden een stukje op zodat ik tussenin kan zitten. Iris leunt tegen mij aan en Julia doet hetzelfde maar legt haar hoofd op mijn buik.
Ik zoek eerst naar de maand waar ik nu in zit en begin te lezen, ze vinden het reuze interessant maar toch blijft daar Julia haar vraag: "hoe komt de baby uit je buik?"
Ik vraag Julia eerst hoe zij denkt dat een baby geboren wordt.
"De baby roept dan dat hij er uit wil en dan druk je op je navel en dan komt hij er uit!" Zegt ze vol trots.
"Nee joh Julia, dat kan toch niet! Dat past echt niet door je navel toch Mariëlle?" Hoor ik aan de andere kant van mij waar Iris zit.
"Dat klopt Iris, de baby past niet door een navel..." Ik voel me een beetje ongemakkelijk, ik had het zo goed in m'n hoofd zitten hoe ik het ging vertellen en nu ben ik het kwijt.
Ik denk dat ik gewoon eerlijk moet zijn en het niet te lastig moet maken zonder dat deze meiden gillend van de bank af springen om vervolgens in tranen uit te barsten en te roepen dat ze echt noooooooit een baby willen!
Ik slik een paar keer en de meiden wachten in spanning af dus vooruit, daar gaan we dan.
"Als de baby klaar is om geboren te worden krijgt de mama buikpijn.. Dat is niet fijn maar het moet wel even. Op een gegeven moment krijgt de mama het gevoel dat ze een heel erg grote poep moet doen en perst ze heel hard, net zoals dat je niet zo goed kan poepen en je best moet doen, en komt de baby er uit!" Twee paar grote blauwe ogen kijken me aan, heb ik het nu goed verteld of... "Dus dan ga je eigenlijk gewoon poepen? Maar als ik ga poepen krijg ik geen baby toch?" Stiekem moet ik lachen want ik zie Julia al kijken met een blik van, "als ik maar goed genoeg poep krijg ik een baby."
"Nee, alleen als je een baby in je buik heb Julia, niet als er alleen maar broodjes en snoepjes in zitten." Ze neemt genoegen met dit antwoord en ik ben opgelucht maar ik juich te vroeg want Iris zit al klaar met een volgende vraag: "De mama van Lizzy heeft ook een baby maar die is geboren met een keizersnede, wat is dat dan?" Het zweet breekt me uit! Hoe ga ik nu in godsnaam op een fijne manier vertellen wat een keizersnede in houd! Niet te moeilijk is mijn strategie en daar hou ik aan vast.
"Soms probeert de mama heel goed te poepen om de baby geboren te laten worden maar lukt het niet en dan moet ze naar het ziekenhuis. Daar maken ze dan een sneetje in haar buik en kunnen ze de baby er uit halen. Dat is een keizersnede."
De meiden zitten dit stilletjes te "verwerken" en ik besluit om nog meer vragen te voorkomen om voor te stellen dat we naar het bos gaan om paddestoelen te zoeken.
Iris en Julia schieten nog net niet van de bank af om snel hun laarzen en jas aan te trekken, ze zijn dol op een flinke boswandeling en vooral het verzamelen van takken. Het bos is dichtbij en vol goede moed beginnen we aan de 5,2 km lange wandeling, de ene na de andere paddestoel wordt gevonden, bewonderd en de stipjes geteld. Na een paar kilometer wordt het lopen voor mij een beetje ongemakkelijk en pijnlijk maar ik zet mijn kiezen op elkaar en wandel door. Julia loopt voor mij en Iris loopt naast mij, ze pakt mijn hand en vraagt waarom ik zo gek loop. "De baby weegt heel zwaar en dat doet een beetje zeer maar het gaat wel lieverd loop maar alvast vooruit." Iris rent naar Julia en roept: "zullen we een liedje zingen?" Julia bedenkt al snel een toepasselijk liedje die ik wel vind slaan op mij. Genietend van al het moois om ons heen en het herfst zonnetje op ons gezicht word er uit volle borst gezongen: "olifantje in het bos! Laaaaaat je mama toch niet los!"

Overal kikkers

De weken vliegen om, we zitten alweer bijna in het derde en tevens laatste trimester.
Dat wat eerst nog een pakhok was is nu omgetoverd tot een heuse babykamer voor ons meisje. Mijn man en ik zijn het al eens geworden over de naam en door alle besparingen die we ervaren hebben blijft er nou eenmaal een leuk bedrag over voor iets extra.
We hoeven alleen nog maar de keus te maken tussen een newborn fotoshoot (wat mijn man wil) of een 3D/4D echo (wat ik graag wil).
Een newborn shoot is natuurlijk prachtig maar ik vind een 3D/4D echo net even meer bijzonder.
"Mariëlle, waarom wil je geen newborn shoot? We hebben haar toch al vaak genoeg gezien op de echo?" Mannen... Of in ieder geval mijn man snapt er niks van!
Je kindje draag je maar één keer, de kansen om te zien wat er zich in je baarmoeder, het huisje van je kindje, afspeelt en vooral dat wat je voelt op beeld te kunnen zien vind ik héél bijzonder. Foto's van je kind na de geboorte maak je toch aan de lopende band en ja.... Leuk zo'n naakte dreumes in Anne Geddes style met perfecte belichting gefotografeerd aan je muur maar omdat ik toch al niet van "mee lopen met de meute" hou wil ik het niet omdat: "iedereen doet dat al lieverd!"
Mijn man kijkt me met een diepe frons en een harde zucht aan, wie o wie gaat deze strijd winnen. Strijd is iets wat we gedurende deze zwangerschap veel ervaren. Mijn favoriete en tikkeltje manipulerende uitspraak "doe niet zo gevoelloos!" (Inclusief pruillip en dikke krokodillentranen) roept bij mijn man alleen maar frustraties op én zijn favoriete tegen uitspraak "kon je maar zwanger zijn zonder die stomme hormonen, je bent een totaal andere vrouw die ik niet leuk vind!"
En daar heeft hij deels gelijk want ook ik wordt soms knettergek van mijn hormonen en wat ze me laten doen, alleen jammer dat hij er niet doorheen kan kijken en mij kan zien wat mij alleen maar verdrietig maakt en misschien een beetje bang dat ik nooit meer de oude ik terug vind.
"Maar iedereen doet ook een 3D/4D echo toch? Ach... Je zal wel weer gelijk hebben en ik gevoelloos, wat kost dat grapje?"
Mijn hart maakt een sprongetje en mijn tijdelijke bewoonster ook. Ik pak de folder van echopraktijk "kiekeboe". De eigenaresse is Joke die ik al twee keer heb mogen treffen tijdens de onderzoeken.
"100 euro, en een newborn shoot 150 euro... Mag ik een afspraak maken?" Dat van de 150 euro heb ik overdreven, niet eerlijk maar ik weet dat hij dan waarschijnlijk iets sneller ja zegt op mijn keuze.
Mijn man stemt toe en ik zoek contact met Joke, ze herinnert ons zich nog en vind het erg leuk dat we bij haar deze echo willen laten maken.
Twee dagen later is het zo ver! Ik vind het erg spannend en ben zó benieuwd hoe ze er uit ziet! Mijn schoonouders zijn op de hoogte gesteld en verwachten ons nadien op de koffie mét de foto's en een dvd van de echo.
Het is bijna een uur rijden voordat we er zijn en ik bespeur ook wat enthousiasme bij mijn man, we hebben er zin in en zijn een kwartier te vroeg maar Joke opent de deur voordat we aangebeld hebben en groet ons met een vrolijke "halloooo! Wat ontzettend leuk om twee bekende gezichten terug te zien!"
Joke woont net buiten een heel klein dorp waar je doorheen bent voordat je het uitgesproken heb. Een prachtige woonboerderij met een grote vijver en twee labradors in de tuin. De praktijk is in de voormalige bijkeuken en overal waar we kijken zien we kikkers. Beeldjes, kussens, foto's, behang (ja onvoorstelbaar maar echt waar!), schilderijtjes en zelfs de kapstok...
"Nou! Neem lekker plaats, ik had de verwarming al wat hoger gezet want het is echt herfst buiten!"
Dit keer is het geen standaard behandeltafel zoals we gewend zijn maar gewoon een comfortabel bed met jawel, een kikker dekbed!
Mijn man en ik kijken elkaar aan en denken precies hetzelfde over deze vloedgolf aan kikkers, ik kijk snel weer weg anders schiet ik in de lach en moet ik plassen.
Daar gaan we dan, de wel bekende gel wordt over mijn dikke buik gesmeerd en Joke start met het maken van de echo.
"Moest je de vorige keer niet terug komen voor de twintig weken echo omdat ze de eerste keer niet mee wilde werken?" Hey... Ze herinnert zich ons dus écht!
"Ja dat klopt! Ze is een beetje eigenwijs."
Joke is aan het kijken hoe onze meid ligt in 2D, ondertussen herken ik de lichaamsdelen en ik wist al dat ze met haar billen onder mijn ribben ligt omdat ik dat voel maar door de beelden wordt het bevestigd.
"Ze is al bijna ingedaald." Zegt Joke.
"Oh nee, dat betekend toch helemaal daar beneden enzo?" Zegt mijn man die de bui al ziet hangen.
"Ja, met het koppie in het bekken noem je dat."
Joke begint mijn buik te "schudden" en ik vraag haar waarom ze dat doet.
"Nou deze kleine dame vertikt het om haar gezicht te laten zien en soms willen ze dan nog wel eens gaan veranderen van positie."
Pffffeeeew er is dus nog hoop denk ik. Ondertussen laat Joke ons haar hartslag horen en wat een heerlijk geluid is dat en ik hoor meteen het liedje "take your time girl" in mijn gedachten.
"Het spijt me luitjes, deze dame gaat vanavond niet meewerken dus we gaan gewoon een nieuwe afspraak maken want negen van de tien keer als het bij een eerste keer niet lukt, lukt het wel bij de tweede keer."
Dat is enigszins een fijne gedachte, je zou toch maar zo'n echo laten maken en helemaal met lege handen staan?
Gewapend met... Nou ja, eigenlijk met niets gaan we richting mijn schoonouders die voor één keer bij hoge uitzondering geen koffie om 8 uur drinken maar om kwart over 8.
"En? We hebben de dvd speler al klaar staan!" Ik begin te lachen en mijn man neemt het woord terwijl ik naar het toilet snel ; "ze is eigenwijs, ze wilde niet!" En nog net voordat ik de deur van het toilet dicht trek hoor ik mijn schoonvader zeggen op fluisterende toon: "tja wat wil je ook met zo'n moeder..."
Dat zet de toon denk ik als ik op het toilet zit, "zo'n moeder" máár wel de moeder van dit kleine eigenwijze wonder van mij.  En hij? Ik vind hem een kikker, passend in de praktijk van Joke met een bordje er bij "de blaaskaak".

Besparen

Je staat er nog van versteld wat je allemaal aan moet (en wil) schaffen voordat je baby geboren wordt! En wat een geld...
Mooi hoor al die nieuwe trendy babykamers, wandelwagens en kinderkooien (uuuhm! Bedoel boxen) maar wat vind ik dat zonde van mijn geld, het betekend niet dat ik niet het allerbeste wil voor mijn kleine meid maar papa en mama willen ook nog alle rekeningen kunnen betalen als ze er eenmaal is!
Ja, de crisis heeft ons ook getroffen. Meteen vanaf het begin. Huis gekocht en op het moment van intrekken was ik nog werkloos en kreeg mijn man (ten gevolgen van de crisis) geen vast contract.
Gelukkig kon hij binnen een maand weer aan het werk en ik na 3 maanden maar onze reserves waren flink geslonken.
Zo hier en daar gaat er wel eens iets stuk aan de auto of huishoudelijke apparatuur en dan maak je nog eens extra aanspraak op die ooit zo mooi gevulde spaarrekening.
Die gevulde spaarrekening is "leeg" maar we kunnen onze dochter nou eenmaal niet in een houten kratje laten slapen.
Mijn jongste broer Erwin wilde zijn babykamer wel aan ons kwijt maar 1000 euro voor een tweedehands babykamer exclusief ledikant en met veel te hoge kast vond ik een tikkeltje aan de dure kant... Zeg maar gewoon "kerel je bent niet wijs met zo'n prijs!".
Mijn man en ik besluiten om op de welbekende tweedehands verkoop website te speuren en al snel vinden we onze babykamer voor 150 euro. Dat is nog eens besparen! Maar met een babykamer alleen ben je er nog niet. Tijdens een bezoekje van mijn schoonmonsters vragen ze ons wat we nog moeten aanschaffen, dat is simpel te beantwoorden want ja, alles behalve een babykamer is er nog niet en ik vertel ze dat ik op dezelfde website aan het kijken ben voor een kinderwagen. Mijn schoonvader roept meteen dat we binnenkort maar naar een winkel moeten gaan waar ze deze nieuw verkopen om er één uit te zoeken op zijn kosten. Weer een flinke besparing, zeker ook omdat we de maxicosi er gratis bij krijgen.
De levertijd bedraagt 6 weken en het wordt netjes thuis bezorgd, nog even wachten dus maar ach we hebben nog tijd zat. We zitten tenslotte in het tweede trimester, maar als je eenmaal in zo'n "we verkopen alles voor baby's" winkel geweest bent gaat er een rem los die niet te repareren valt en ik verbaas mezelf. Ik die een hekel heeft aan winkelen, of het nou gaat om wekelijkse boodschappen of grote aankopen, is hier minimaal eens per week te vinden. Er zijn zo veel leuke dingen waarvan je denkt dat je ze echt nodig hebt. Al met al heb ik achteraf gerekend wat ik daar aan kwijt was: 401,69 euro. Dat is even schrikken maar met alle besparingen valt het reuze mee (toch?).

Kaboutertjes

Het geslacht van onze baby is bekend: een meisje!
Nadat ik van de schrik bekomen ben dat mijn intuïtie er vreselijk naast zat en de eerste meisjes spulletjes (lees kleertjes) gekocht had staan mijn man en ik op de toekomstige babykamer.
Bij gebrek aan een zolder hebben wij onze logeerkamer vol gepropt met spullen die we even kwijt moesten, een berg zooi waar je u tegen zegt! De afleveringen van "hoarders" komen bij mij voor de geest en zie al bijna de aflevering voorbij komen waarin ons pakhok aan de orde komt.
"Pfffff we hebben heel wat om op te ruimen" zucht mijn man.
Ik kijk hem aan en door alle hormonen denk ik aan z'n blik te zien dat hij vind dat het mijn schuld is en geef hem een ongezouten afsnauwend antwoord: "ja! Maar het is ook jouw zooi hoor!" Mijn man houd zich wijselijk stil en komt even later met het idee dat ik (ja ik) in mijn laatste vrije week waarin de temperaturen tot 30 graden oplopen de boel maar moet sorteren.
Het moet toch een keer gebeuren...
Opruimen is niet mijn hobby, sorteren al helemaal niet! De eerste twee dagen kom ik niet verder dan de kamer binnen lopen, kijken, omdraaien en weg lopen. Hopend dat opruim kaboutertjes bestaan.
Die avond vraagt mijn man wanneer ik van plan was om er mee te beginnen en ik verzeker hem dat het deze week echt wel klaar is. 'S nachts kan ik niet slapen, de baby trappelt er al lustig op los en het liefst op mijn blaas waardoor ik zo'n 5 tot 7 keer naar het toilet moet. Zal ik er nu mee beginnen? Slapen lukt niet en het is koel dus waarom niet?
Ik haal alle spullen van het logeerbed af en ga op de rand zitten, ik kijk in het rond en vraag mezelf waar ik ga beginnen. De grote bruine bak die voor me staat is als eerste aan de beurt, het zijn allemaal foto albums en schoolwerkjes van mijn man. Alles gaat door mijn handen en ik bekijk alle foto's. Wat heeft zijn moeder er een werk van gemaakt, het zijn er maar liefst 10! Ik ben van huis gestuurd met 1 foto album en een map vol losse foto's maar ja... Mijn moeder had ook veel minder tijd met 5 kinderen en de zorg voor haar ouders. Ik beloof mijn baby op dat moment dat ik zo veel mogelijk foto's van haar ga maken en voordat ze uit huis gaat alles ingeplakt heb.
Gewapend met lege dozen, vuilniszakken en een zwarte stift krijg ik de smaak te pakken. Ik blijf maar opruimen! Nesteldrang? Het lijkt wel een verslaving.
Beep! Beep! Beep! Beep! Daar gaat de wekker en ik schrik er van want het is dus al 6 uur, mijn man schrikt ook. Niet van de wekker maar van het feit dat ik niet naast hem lig, hij heeft het licht zien branden en stormt de kamer binnen. Een kamer waar 5 dozen opgestapeld staan met gesorteerde spullen en één half gevulde doos waar ik nog mee bezig ben. De uitdrukking op z'n gezicht is goud waard als hij ziet wat ik deze nacht gedaan heb. "Jeetje Jel, ben je wel helemaal lekker om dit middenin de nacht te doen?" Ik kijk hem aan met een grijns van ha! Heb het toch maar even gedaan en zeg: "Ken je dat gezegde over die kaboutertjes?" Hij begint te lachen en roept een paar keer dat ik niet spoor. "Je hebt goed je best gedaan, ik ga later vandaag wel verder. Tijd om te gaan slapen kaboutertje, tot vanmiddag."
Na een kus en een knuffel plof ik op bed. Ogen dicht en mijn handen op m'n buik. "Welterusten kleintje."