Overal kikkers

De weken vliegen om, we zitten alweer bijna in het derde en tevens laatste trimester.
Dat wat eerst nog een pakhok was is nu omgetoverd tot een heuse babykamer voor ons meisje. Mijn man en ik zijn het al eens geworden over de naam en door alle besparingen die we ervaren hebben blijft er nou eenmaal een leuk bedrag over voor iets extra.
We hoeven alleen nog maar de keus te maken tussen een newborn fotoshoot (wat mijn man wil) of een 3D/4D echo (wat ik graag wil).
Een newborn shoot is natuurlijk prachtig maar ik vind een 3D/4D echo net even meer bijzonder.
"Mariëlle, waarom wil je geen newborn shoot? We hebben haar toch al vaak genoeg gezien op de echo?" Mannen... Of in ieder geval mijn man snapt er niks van!
Je kindje draag je maar één keer, de kansen om te zien wat er zich in je baarmoeder, het huisje van je kindje, afspeelt en vooral dat wat je voelt op beeld te kunnen zien vind ik héél bijzonder. Foto's van je kind na de geboorte maak je toch aan de lopende band en ja.... Leuk zo'n naakte dreumes in Anne Geddes style met perfecte belichting gefotografeerd aan je muur maar omdat ik toch al niet van "mee lopen met de meute" hou wil ik het niet omdat: "iedereen doet dat al lieverd!"
Mijn man kijkt me met een diepe frons en een harde zucht aan, wie o wie gaat deze strijd winnen. Strijd is iets wat we gedurende deze zwangerschap veel ervaren. Mijn favoriete en tikkeltje manipulerende uitspraak "doe niet zo gevoelloos!" (Inclusief pruillip en dikke krokodillentranen) roept bij mijn man alleen maar frustraties op én zijn favoriete tegen uitspraak "kon je maar zwanger zijn zonder die stomme hormonen, je bent een totaal andere vrouw die ik niet leuk vind!"
En daar heeft hij deels gelijk want ook ik wordt soms knettergek van mijn hormonen en wat ze me laten doen, alleen jammer dat hij er niet doorheen kan kijken en mij kan zien wat mij alleen maar verdrietig maakt en misschien een beetje bang dat ik nooit meer de oude ik terug vind.
"Maar iedereen doet ook een 3D/4D echo toch? Ach... Je zal wel weer gelijk hebben en ik gevoelloos, wat kost dat grapje?"
Mijn hart maakt een sprongetje en mijn tijdelijke bewoonster ook. Ik pak de folder van echopraktijk "kiekeboe". De eigenaresse is Joke die ik al twee keer heb mogen treffen tijdens de onderzoeken.
"100 euro, en een newborn shoot 150 euro... Mag ik een afspraak maken?" Dat van de 150 euro heb ik overdreven, niet eerlijk maar ik weet dat hij dan waarschijnlijk iets sneller ja zegt op mijn keuze.
Mijn man stemt toe en ik zoek contact met Joke, ze herinnert ons zich nog en vind het erg leuk dat we bij haar deze echo willen laten maken.
Twee dagen later is het zo ver! Ik vind het erg spannend en ben zó benieuwd hoe ze er uit ziet! Mijn schoonouders zijn op de hoogte gesteld en verwachten ons nadien op de koffie mét de foto's en een dvd van de echo.
Het is bijna een uur rijden voordat we er zijn en ik bespeur ook wat enthousiasme bij mijn man, we hebben er zin in en zijn een kwartier te vroeg maar Joke opent de deur voordat we aangebeld hebben en groet ons met een vrolijke "halloooo! Wat ontzettend leuk om twee bekende gezichten terug te zien!"
Joke woont net buiten een heel klein dorp waar je doorheen bent voordat je het uitgesproken heb. Een prachtige woonboerderij met een grote vijver en twee labradors in de tuin. De praktijk is in de voormalige bijkeuken en overal waar we kijken zien we kikkers. Beeldjes, kussens, foto's, behang (ja onvoorstelbaar maar echt waar!), schilderijtjes en zelfs de kapstok...
"Nou! Neem lekker plaats, ik had de verwarming al wat hoger gezet want het is echt herfst buiten!"
Dit keer is het geen standaard behandeltafel zoals we gewend zijn maar gewoon een comfortabel bed met jawel, een kikker dekbed!
Mijn man en ik kijken elkaar aan en denken precies hetzelfde over deze vloedgolf aan kikkers, ik kijk snel weer weg anders schiet ik in de lach en moet ik plassen.
Daar gaan we dan, de wel bekende gel wordt over mijn dikke buik gesmeerd en Joke start met het maken van de echo.
"Moest je de vorige keer niet terug komen voor de twintig weken echo omdat ze de eerste keer niet mee wilde werken?" Hey... Ze herinnert zich ons dus écht!
"Ja dat klopt! Ze is een beetje eigenwijs."
Joke is aan het kijken hoe onze meid ligt in 2D, ondertussen herken ik de lichaamsdelen en ik wist al dat ze met haar billen onder mijn ribben ligt omdat ik dat voel maar door de beelden wordt het bevestigd.
"Ze is al bijna ingedaald." Zegt Joke.
"Oh nee, dat betekend toch helemaal daar beneden enzo?" Zegt mijn man die de bui al ziet hangen.
"Ja, met het koppie in het bekken noem je dat."
Joke begint mijn buik te "schudden" en ik vraag haar waarom ze dat doet.
"Nou deze kleine dame vertikt het om haar gezicht te laten zien en soms willen ze dan nog wel eens gaan veranderen van positie."
Pffffeeeew er is dus nog hoop denk ik. Ondertussen laat Joke ons haar hartslag horen en wat een heerlijk geluid is dat en ik hoor meteen het liedje "take your time girl" in mijn gedachten.
"Het spijt me luitjes, deze dame gaat vanavond niet meewerken dus we gaan gewoon een nieuwe afspraak maken want negen van de tien keer als het bij een eerste keer niet lukt, lukt het wel bij de tweede keer."
Dat is enigszins een fijne gedachte, je zou toch maar zo'n echo laten maken en helemaal met lege handen staan?
Gewapend met... Nou ja, eigenlijk met niets gaan we richting mijn schoonouders die voor één keer bij hoge uitzondering geen koffie om 8 uur drinken maar om kwart over 8.
"En? We hebben de dvd speler al klaar staan!" Ik begin te lachen en mijn man neemt het woord terwijl ik naar het toilet snel ; "ze is eigenwijs, ze wilde niet!" En nog net voordat ik de deur van het toilet dicht trek hoor ik mijn schoonvader zeggen op fluisterende toon: "tja wat wil je ook met zo'n moeder..."
Dat zet de toon denk ik als ik op het toilet zit, "zo'n moeder" máár wel de moeder van dit kleine eigenwijze wonder van mij.  En hij? Ik vind hem een kikker, passend in de praktijk van Joke met een bordje er bij "de blaaskaak".