Nog maar 7 weken jeuk

De dagen tot de maandag van de afspraak bij de gynaecoloog in het ziekenhuis duren lang. Ik weet dat het beter is om niet te doen maar ik Google er lustig op los. Iedere keer als ik Google open en de z in tik staat er al "zwangerschapscholestase" en druk ik op enter. Ik maak mezelf gek en ga de bewegingen die ik voel bijhouden tussen het krabben, douchen en smeren door.
Eindelijk is het maandag! Mijn man en ik gaan naar het ziekenhuis, ik heb last van zenuwen en bespeur ze bij hem ook maar we praten er niet over. Stilzwijgend doorstaan we de rit, eenmaal geparkeerd en naar de ingang gewandeld komen we bij de grote balie waar we ons moeten melden. "Heeft u al een pasje?" Vraagt de baliemedewerker. "Nee... Die heb ik niet." De baliemedewerker tikt er lustig op los en kijkt op z'n computer scherm. "Kijkt u maar even in deze camera dan maak ik een foto voor uw pasje."
Ik kijk zeer verbaasd en denk "had ik nu maar wél m'n haar en make-up gedaan ik zie er niet uit!"
Binnen 2 minuten na de foto overhandigd de baliemedewerker mij het pasje mét een verschrikkelijke foto en verteld ons waar we heen moeten. Daar achter langs, linksaf, volgen tot de lift en dan omhoog. We zitten in de wachtkamer met meerdere zwangere vrouwen. Zoals ik het nu bekijk lopen er zo'n vier artsen rond die om hun beurt de wachtkamer binnen rennen, op hun papier kijken en hun volgende patiënt roepen.
Ik voel mijn meisje druk bewegen en omarm mijn buik, het geeft mij een vertrouwd en veilig gevoel waar ik rustig van word. Mijn man kijkt me aan en fluistert dat het allemaal wel goed komt.
Een jonge vrolijke arts loopt de wachtkamer in, kijkt rond en zegt mijn naam. We zijn aan de beurt! Eenmaal opgestaan en klaar voor het waggelen richting de arts zie ik dat mijn man er al staat, hij rolt met z'n ogen en zegt tegen de arts dat moeder de gans iets meer tijd nodig heeft. Ik moet hier om lachen en ben blij dat hij altijd zo vrolijk blijft en vooral het positieve effect dat het op mij heeft.
"U heeft jeuk en daarvoor bent u doorverwezen door de verloskundige omdat er gedacht wordt aan zwangerschapscholestase?" Zegt de arts als we op onze stoel zitten in de behandelruimte. Ik knik en mijn man neemt het woord; "ze heeft heel het weekend gegoogled."
De arts kijkt me aan met een glimlach en zegt: "u weet toch dat we dat afraden? Dat zorgt alleen maar voor stress en er staan meer negatieve verhalen op dan positieve." Ik knik weer en de arts begint vragen te stellen waar de jeuk vooral zit en sinds wanneer ik er last van heb. Ze bekijkt mijn door het krabben aangetaste huid en verteld wat er nu gaat gebeuren om uitsluitsel te krijgen. "We gaan bloed afnemen, hiervoor schrijf ik even een briefje waarmee u naar beneden mag waar dat gedaan wordt. Het bloed wordt dan opgestuurd naar het umcg waar ze dit onderzoek uit kunnen voeren. Met een beetje geluk krijg ik dan vrijdag de resultaten en dan zal ik u meteen bellen."
Ze ziet dat ik nog niet helemaal gerustgesteld ben en zegt: "zullen we nog even een echo doen? Daar hebben we nog wel tijd voor en dat is gewoon leuk, dan meet ik meteen even het vruchtwater oh en! 1 januari uitgerekend? Dan heb ik dienst! Dat zou leuk zijn!"
Ja ja.. "Leuk" maar ik wil gewoon lekker thuis bevallen zonder zorgen.
Wat is het fijn om nog eens een kijkje te nemen in mijn buik, je kan zien dat dat kleine hummeltje een groot hummetje geworden is ondertussen want ze is niet meer geheel op beeld te krijgen.
"Oooh wat heeft ze lange benen! Dat wordt een fotomodel hoor, kijken we nog even naar het hoofdje zover dat lukt want ze is ingedaald en de buik omtrek."
Door haar praatje leid ze me goed af van de gedachte aan zwangerschapscholestase en ze verteld ons wat onze meid ongeveer zal wegen en meten als ze met 40 weken geboren wordt. "Ongeveer 6,5 pond en 50 cm." Dat is mooi gemiddeld!
We sluiten het consult af en vertrekken naar beneden waar bloed afgenomen gaat worden.
Het is er druk, we moeten een nummertje trekken en er zitten allemaal oudere mensen. Vooral de oudere vrouwtjes zitten mijn buik te bewonderen en stellen alsmaar vragen. "Dat wordt een flinke jongen!" Zegt één van de vrouwen, ik glimlach en zeg dat dat zomaar zou kunnen. (Ik weet natuurlijk wel beter)
Een half uur later ben ik aan de beurt, 5 buisjes bloed... En de vrouw die het af neemt verteld nogmaals wat er mee gaat gebeuren. Ik vind het fijn om zo goed geïnformeerd te worden en ga met een enigszins geruststellend gevoel weer naar huis.
Ik hoef nog maar 3 weken te werken tot mijn verlof en deze 3 weken telkens maar 2 halve dagen. De dinsdag en woensdag heb ik genoeg afleiding maar die donderdag en vrijdag zijn killing... Tot de telefoon gaat heeft mijn man al 7 keer een whatsapp gestuurd om te vragen of ik al wat weet...
"Dag mevrouw! Ik heb net op de valreep nog de uitslagen binnen gekregen en ik dacht ik bel meteen. Hoe gaat het?"
Fijn dat ze belt maar om het nu over koetjes en kalfjes te hebben.. "Goed, wat is er uit gekomen?"
Ik geef toe, het is een beetje kortaf maar de spanningen gieren door mijn lijf.
"De waardes zijn iets verhoogd maar nog niet zorgwekkend dus u hoeft geen medicijnen en voor nu nog niet ingeleid te worden alleen maar iedere week bloed prikken zodat het weer gecontroleerd kan worden."
Aan de ene kant ben ik heel blij maar aan de andere kant nog niet helemaal want dit blijft lichtelijk spannend.
"Ik ga de verloskundige bellen met deze uitslag, u kunt gewoon bij haar blijven. Pas als er iets anders uit de bloeduitslagen komt wordt u overgedragen aan ons tot dan betreft de jeuk even doorbijten, u hoeft nog maar 7 weken!"
Mijn mond valt open, nog "maar" 7 weken jeuk......