Olifantje in het bos

Wat gaat een zwangerschap toch snel, we zitten alweer in het derde en tevens laatste trimester. Mijn buik is bol en ondanks dat ik me een ongeluk smeer om zwangerschapsstriemen tegen te gaan zie ik er iedere dag weer nieuwe bijkomen. Het gewicht, mijn kindje, dat ik draag wordt zwaarder en zwaarder. Lopen gaat prima maar wordt langzamerhand ongemakkelijk.
Tot vlak voor het moment dat ik zwanger raakte hebben mijn man en ik de zorg over twee schatten van meiden gehad. Hun moeder, een vriendin van mij, bezweek onder een postnatale depressie na de geboorte van hun tweede kind. Haar man ging voor een jaar naar het buitenland om te studeren en ze zag het allemaal niet meer zitten en was bang voor wat ze haar kinderen aan zou kunnen doen in de tijd dat hij weg was en bang voor de instanties die ze niet vertrouwde. Na veel wikken en wegen en goede afspraken gemaakt te hebben kwamen de meiden bij ons. De oudste was net 5 jaar en de jongste 8 maanden.
Doordeweeks waren ze bij ons en gingen ze 1 dag in de week naar hun moeder. Nadat hun vader weer terug was hebben we er twee jaar over gedaan om de tijd dat ze bij ons waren af te bouwen. Deze meiden zijn als eigen kinderen, nu ze weer volledig thuis zijn ga ik zo vaak als ik kan even langs om te kijken hoe het gaat en eventueel wat leuks met ze te doen. Iris (de oudste van inmiddels 8 jaar) vind het geweldig dat er een baby in mijn buik groeit en vraagt regelmatig of het een jongen of een meisje is maar dat houden we geheim. Ze vind beide prima als het maar niet op haar verjaardag (2 januari) geboren wordt.
Julia de jongste van het stel heeft haar mening klaar. Ze wilt een jongen want meisjes krijsen zo hard en ze heeft een hekel aan herrie, iedereen die ze tegen komt verteld ze dat ik een baby in mijn buik heb en dat het een jongen is. Ze is er heilig van overtuigd en als je met haar een gesprek aan gaat en de vraag stelt: "maar wat als het een meisje is?" Kijkt ze je met grote blauwe ogen aan en zegt ze resoluut: "nee! Het is een jongen!" Ze is 4 jaar en wat is dat een geweldige leeftijd, ze vraagt soms de meest ongemakkelijke vragen in de meest ongemakkelijke situaties. Zo stonden we bij de kassa in de winkel waar we konijnenvoer gingen kopen... "Mariëlle? Hoe komt de baby uit je buik?" Daar sta je dan met een mond vol tanden, heel wat ogen op je gericht in afwachting wat het antwoord zou zijn. "Julia, als we thuis zijn ga ik je dat vertellen." Voor nu neemt ze er genoegen mee, dat geeft mij de tijd om er even goed over na te denken hoe ik dat moet vertellen aan een nieuwsgierig meisje van 4 jaar.
Gelukkig was ik enigszins voorbereid op dit soort vragen en had een kinderboek gekocht die voor iedere maand van de zwangerschap een verhaaltje bevat met wat de baby in de buik al kan en hoe groot het is met een plaatje op ware grootte. Het laatste hoofdstuk gaat er over hoe de baby geboren wordt. Thuis aan gekomen loop (lees waggel) ik naar de kast om het boekje op te zoeken. Iris ziet wat voor boek ik pak en gaat naast Julia op de bank zitten.
Bij de bank aangekomen schuiven de meiden een stukje op zodat ik tussenin kan zitten. Iris leunt tegen mij aan en Julia doet hetzelfde maar legt haar hoofd op mijn buik.
Ik zoek eerst naar de maand waar ik nu in zit en begin te lezen, ze vinden het reuze interessant maar toch blijft daar Julia haar vraag: "hoe komt de baby uit je buik?"
Ik vraag Julia eerst hoe zij denkt dat een baby geboren wordt.
"De baby roept dan dat hij er uit wil en dan druk je op je navel en dan komt hij er uit!" Zegt ze vol trots.
"Nee joh Julia, dat kan toch niet! Dat past echt niet door je navel toch Mariëlle?" Hoor ik aan de andere kant van mij waar Iris zit.
"Dat klopt Iris, de baby past niet door een navel..." Ik voel me een beetje ongemakkelijk, ik had het zo goed in m'n hoofd zitten hoe ik het ging vertellen en nu ben ik het kwijt.
Ik denk dat ik gewoon eerlijk moet zijn en het niet te lastig moet maken zonder dat deze meiden gillend van de bank af springen om vervolgens in tranen uit te barsten en te roepen dat ze echt noooooooit een baby willen!
Ik slik een paar keer en de meiden wachten in spanning af dus vooruit, daar gaan we dan.
"Als de baby klaar is om geboren te worden krijgt de mama buikpijn.. Dat is niet fijn maar het moet wel even. Op een gegeven moment krijgt de mama het gevoel dat ze een heel erg grote poep moet doen en perst ze heel hard, net zoals dat je niet zo goed kan poepen en je best moet doen, en komt de baby er uit!" Twee paar grote blauwe ogen kijken me aan, heb ik het nu goed verteld of... "Dus dan ga je eigenlijk gewoon poepen? Maar als ik ga poepen krijg ik geen baby toch?" Stiekem moet ik lachen want ik zie Julia al kijken met een blik van, "als ik maar goed genoeg poep krijg ik een baby."
"Nee, alleen als je een baby in je buik heb Julia, niet als er alleen maar broodjes en snoepjes in zitten." Ze neemt genoegen met dit antwoord en ik ben opgelucht maar ik juich te vroeg want Iris zit al klaar met een volgende vraag: "De mama van Lizzy heeft ook een baby maar die is geboren met een keizersnede, wat is dat dan?" Het zweet breekt me uit! Hoe ga ik nu in godsnaam op een fijne manier vertellen wat een keizersnede in houd! Niet te moeilijk is mijn strategie en daar hou ik aan vast.
"Soms probeert de mama heel goed te poepen om de baby geboren te laten worden maar lukt het niet en dan moet ze naar het ziekenhuis. Daar maken ze dan een sneetje in haar buik en kunnen ze de baby er uit halen. Dat is een keizersnede."
De meiden zitten dit stilletjes te "verwerken" en ik besluit om nog meer vragen te voorkomen om voor te stellen dat we naar het bos gaan om paddestoelen te zoeken.
Iris en Julia schieten nog net niet van de bank af om snel hun laarzen en jas aan te trekken, ze zijn dol op een flinke boswandeling en vooral het verzamelen van takken. Het bos is dichtbij en vol goede moed beginnen we aan de 5,2 km lange wandeling, de ene na de andere paddestoel wordt gevonden, bewonderd en de stipjes geteld. Na een paar kilometer wordt het lopen voor mij een beetje ongemakkelijk en pijnlijk maar ik zet mijn kiezen op elkaar en wandel door. Julia loopt voor mij en Iris loopt naast mij, ze pakt mijn hand en vraagt waarom ik zo gek loop. "De baby weegt heel zwaar en dat doet een beetje zeer maar het gaat wel lieverd loop maar alvast vooruit." Iris rent naar Julia en roept: "zullen we een liedje zingen?" Julia bedenkt al snel een toepasselijk liedje die ik wel vind slaan op mij. Genietend van al het moois om ons heen en het herfst zonnetje op ons gezicht word er uit volle borst gezongen: "olifantje in het bos! Laaaaaat je mama toch niet los!"

Overal kikkers

De weken vliegen om, we zitten alweer bijna in het derde en tevens laatste trimester.
Dat wat eerst nog een pakhok was is nu omgetoverd tot een heuse babykamer voor ons meisje. Mijn man en ik zijn het al eens geworden over de naam en door alle besparingen die we ervaren hebben blijft er nou eenmaal een leuk bedrag over voor iets extra.
We hoeven alleen nog maar de keus te maken tussen een newborn fotoshoot (wat mijn man wil) of een 3D/4D echo (wat ik graag wil).
Een newborn shoot is natuurlijk prachtig maar ik vind een 3D/4D echo net even meer bijzonder.
"Mariëlle, waarom wil je geen newborn shoot? We hebben haar toch al vaak genoeg gezien op de echo?" Mannen... Of in ieder geval mijn man snapt er niks van!
Je kindje draag je maar één keer, de kansen om te zien wat er zich in je baarmoeder, het huisje van je kindje, afspeelt en vooral dat wat je voelt op beeld te kunnen zien vind ik héél bijzonder. Foto's van je kind na de geboorte maak je toch aan de lopende band en ja.... Leuk zo'n naakte dreumes in Anne Geddes style met perfecte belichting gefotografeerd aan je muur maar omdat ik toch al niet van "mee lopen met de meute" hou wil ik het niet omdat: "iedereen doet dat al lieverd!"
Mijn man kijkt me met een diepe frons en een harde zucht aan, wie o wie gaat deze strijd winnen. Strijd is iets wat we gedurende deze zwangerschap veel ervaren. Mijn favoriete en tikkeltje manipulerende uitspraak "doe niet zo gevoelloos!" (Inclusief pruillip en dikke krokodillentranen) roept bij mijn man alleen maar frustraties op én zijn favoriete tegen uitspraak "kon je maar zwanger zijn zonder die stomme hormonen, je bent een totaal andere vrouw die ik niet leuk vind!"
En daar heeft hij deels gelijk want ook ik wordt soms knettergek van mijn hormonen en wat ze me laten doen, alleen jammer dat hij er niet doorheen kan kijken en mij kan zien wat mij alleen maar verdrietig maakt en misschien een beetje bang dat ik nooit meer de oude ik terug vind.
"Maar iedereen doet ook een 3D/4D echo toch? Ach... Je zal wel weer gelijk hebben en ik gevoelloos, wat kost dat grapje?"
Mijn hart maakt een sprongetje en mijn tijdelijke bewoonster ook. Ik pak de folder van echopraktijk "kiekeboe". De eigenaresse is Joke die ik al twee keer heb mogen treffen tijdens de onderzoeken.
"100 euro, en een newborn shoot 150 euro... Mag ik een afspraak maken?" Dat van de 150 euro heb ik overdreven, niet eerlijk maar ik weet dat hij dan waarschijnlijk iets sneller ja zegt op mijn keuze.
Mijn man stemt toe en ik zoek contact met Joke, ze herinnert ons zich nog en vind het erg leuk dat we bij haar deze echo willen laten maken.
Twee dagen later is het zo ver! Ik vind het erg spannend en ben zó benieuwd hoe ze er uit ziet! Mijn schoonouders zijn op de hoogte gesteld en verwachten ons nadien op de koffie mét de foto's en een dvd van de echo.
Het is bijna een uur rijden voordat we er zijn en ik bespeur ook wat enthousiasme bij mijn man, we hebben er zin in en zijn een kwartier te vroeg maar Joke opent de deur voordat we aangebeld hebben en groet ons met een vrolijke "halloooo! Wat ontzettend leuk om twee bekende gezichten terug te zien!"
Joke woont net buiten een heel klein dorp waar je doorheen bent voordat je het uitgesproken heb. Een prachtige woonboerderij met een grote vijver en twee labradors in de tuin. De praktijk is in de voormalige bijkeuken en overal waar we kijken zien we kikkers. Beeldjes, kussens, foto's, behang (ja onvoorstelbaar maar echt waar!), schilderijtjes en zelfs de kapstok...
"Nou! Neem lekker plaats, ik had de verwarming al wat hoger gezet want het is echt herfst buiten!"
Dit keer is het geen standaard behandeltafel zoals we gewend zijn maar gewoon een comfortabel bed met jawel, een kikker dekbed!
Mijn man en ik kijken elkaar aan en denken precies hetzelfde over deze vloedgolf aan kikkers, ik kijk snel weer weg anders schiet ik in de lach en moet ik plassen.
Daar gaan we dan, de wel bekende gel wordt over mijn dikke buik gesmeerd en Joke start met het maken van de echo.
"Moest je de vorige keer niet terug komen voor de twintig weken echo omdat ze de eerste keer niet mee wilde werken?" Hey... Ze herinnert zich ons dus écht!
"Ja dat klopt! Ze is een beetje eigenwijs."
Joke is aan het kijken hoe onze meid ligt in 2D, ondertussen herken ik de lichaamsdelen en ik wist al dat ze met haar billen onder mijn ribben ligt omdat ik dat voel maar door de beelden wordt het bevestigd.
"Ze is al bijna ingedaald." Zegt Joke.
"Oh nee, dat betekend toch helemaal daar beneden enzo?" Zegt mijn man die de bui al ziet hangen.
"Ja, met het koppie in het bekken noem je dat."
Joke begint mijn buik te "schudden" en ik vraag haar waarom ze dat doet.
"Nou deze kleine dame vertikt het om haar gezicht te laten zien en soms willen ze dan nog wel eens gaan veranderen van positie."
Pffffeeeew er is dus nog hoop denk ik. Ondertussen laat Joke ons haar hartslag horen en wat een heerlijk geluid is dat en ik hoor meteen het liedje "take your time girl" in mijn gedachten.
"Het spijt me luitjes, deze dame gaat vanavond niet meewerken dus we gaan gewoon een nieuwe afspraak maken want negen van de tien keer als het bij een eerste keer niet lukt, lukt het wel bij de tweede keer."
Dat is enigszins een fijne gedachte, je zou toch maar zo'n echo laten maken en helemaal met lege handen staan?
Gewapend met... Nou ja, eigenlijk met niets gaan we richting mijn schoonouders die voor één keer bij hoge uitzondering geen koffie om 8 uur drinken maar om kwart over 8.
"En? We hebben de dvd speler al klaar staan!" Ik begin te lachen en mijn man neemt het woord terwijl ik naar het toilet snel ; "ze is eigenwijs, ze wilde niet!" En nog net voordat ik de deur van het toilet dicht trek hoor ik mijn schoonvader zeggen op fluisterende toon: "tja wat wil je ook met zo'n moeder..."
Dat zet de toon denk ik als ik op het toilet zit, "zo'n moeder" máár wel de moeder van dit kleine eigenwijze wonder van mij.  En hij? Ik vind hem een kikker, passend in de praktijk van Joke met een bordje er bij "de blaaskaak".

Besparen

Je staat er nog van versteld wat je allemaal aan moet (en wil) schaffen voordat je baby geboren wordt! En wat een geld...
Mooi hoor al die nieuwe trendy babykamers, wandelwagens en kinderkooien (uuuhm! Bedoel boxen) maar wat vind ik dat zonde van mijn geld, het betekend niet dat ik niet het allerbeste wil voor mijn kleine meid maar papa en mama willen ook nog alle rekeningen kunnen betalen als ze er eenmaal is!
Ja, de crisis heeft ons ook getroffen. Meteen vanaf het begin. Huis gekocht en op het moment van intrekken was ik nog werkloos en kreeg mijn man (ten gevolgen van de crisis) geen vast contract.
Gelukkig kon hij binnen een maand weer aan het werk en ik na 3 maanden maar onze reserves waren flink geslonken.
Zo hier en daar gaat er wel eens iets stuk aan de auto of huishoudelijke apparatuur en dan maak je nog eens extra aanspraak op die ooit zo mooi gevulde spaarrekening.
Die gevulde spaarrekening is "leeg" maar we kunnen onze dochter nou eenmaal niet in een houten kratje laten slapen.
Mijn jongste broer Erwin wilde zijn babykamer wel aan ons kwijt maar 1000 euro voor een tweedehands babykamer exclusief ledikant en met veel te hoge kast vond ik een tikkeltje aan de dure kant... Zeg maar gewoon "kerel je bent niet wijs met zo'n prijs!".
Mijn man en ik besluiten om op de welbekende tweedehands verkoop website te speuren en al snel vinden we onze babykamer voor 150 euro. Dat is nog eens besparen! Maar met een babykamer alleen ben je er nog niet. Tijdens een bezoekje van mijn schoonmonsters vragen ze ons wat we nog moeten aanschaffen, dat is simpel te beantwoorden want ja, alles behalve een babykamer is er nog niet en ik vertel ze dat ik op dezelfde website aan het kijken ben voor een kinderwagen. Mijn schoonvader roept meteen dat we binnenkort maar naar een winkel moeten gaan waar ze deze nieuw verkopen om er één uit te zoeken op zijn kosten. Weer een flinke besparing, zeker ook omdat we de maxicosi er gratis bij krijgen.
De levertijd bedraagt 6 weken en het wordt netjes thuis bezorgd, nog even wachten dus maar ach we hebben nog tijd zat. We zitten tenslotte in het tweede trimester, maar als je eenmaal in zo'n "we verkopen alles voor baby's" winkel geweest bent gaat er een rem los die niet te repareren valt en ik verbaas mezelf. Ik die een hekel heeft aan winkelen, of het nou gaat om wekelijkse boodschappen of grote aankopen, is hier minimaal eens per week te vinden. Er zijn zo veel leuke dingen waarvan je denkt dat je ze echt nodig hebt. Al met al heb ik achteraf gerekend wat ik daar aan kwijt was: 401,69 euro. Dat is even schrikken maar met alle besparingen valt het reuze mee (toch?).

Kaboutertjes

Het geslacht van onze baby is bekend: een meisje!
Nadat ik van de schrik bekomen ben dat mijn intuïtie er vreselijk naast zat en de eerste meisjes spulletjes (lees kleertjes) gekocht had staan mijn man en ik op de toekomstige babykamer.
Bij gebrek aan een zolder hebben wij onze logeerkamer vol gepropt met spullen die we even kwijt moesten, een berg zooi waar je u tegen zegt! De afleveringen van "hoarders" komen bij mij voor de geest en zie al bijna de aflevering voorbij komen waarin ons pakhok aan de orde komt.
"Pfffff we hebben heel wat om op te ruimen" zucht mijn man.
Ik kijk hem aan en door alle hormonen denk ik aan z'n blik te zien dat hij vind dat het mijn schuld is en geef hem een ongezouten afsnauwend antwoord: "ja! Maar het is ook jouw zooi hoor!" Mijn man houd zich wijselijk stil en komt even later met het idee dat ik (ja ik) in mijn laatste vrije week waarin de temperaturen tot 30 graden oplopen de boel maar moet sorteren.
Het moet toch een keer gebeuren...
Opruimen is niet mijn hobby, sorteren al helemaal niet! De eerste twee dagen kom ik niet verder dan de kamer binnen lopen, kijken, omdraaien en weg lopen. Hopend dat opruim kaboutertjes bestaan.
Die avond vraagt mijn man wanneer ik van plan was om er mee te beginnen en ik verzeker hem dat het deze week echt wel klaar is. 'S nachts kan ik niet slapen, de baby trappelt er al lustig op los en het liefst op mijn blaas waardoor ik zo'n 5 tot 7 keer naar het toilet moet. Zal ik er nu mee beginnen? Slapen lukt niet en het is koel dus waarom niet?
Ik haal alle spullen van het logeerbed af en ga op de rand zitten, ik kijk in het rond en vraag mezelf waar ik ga beginnen. De grote bruine bak die voor me staat is als eerste aan de beurt, het zijn allemaal foto albums en schoolwerkjes van mijn man. Alles gaat door mijn handen en ik bekijk alle foto's. Wat heeft zijn moeder er een werk van gemaakt, het zijn er maar liefst 10! Ik ben van huis gestuurd met 1 foto album en een map vol losse foto's maar ja... Mijn moeder had ook veel minder tijd met 5 kinderen en de zorg voor haar ouders. Ik beloof mijn baby op dat moment dat ik zo veel mogelijk foto's van haar ga maken en voordat ze uit huis gaat alles ingeplakt heb.
Gewapend met lege dozen, vuilniszakken en een zwarte stift krijg ik de smaak te pakken. Ik blijf maar opruimen! Nesteldrang? Het lijkt wel een verslaving.
Beep! Beep! Beep! Beep! Daar gaat de wekker en ik schrik er van want het is dus al 6 uur, mijn man schrikt ook. Niet van de wekker maar van het feit dat ik niet naast hem lig, hij heeft het licht zien branden en stormt de kamer binnen. Een kamer waar 5 dozen opgestapeld staan met gesorteerde spullen en één half gevulde doos waar ik nog mee bezig ben. De uitdrukking op z'n gezicht is goud waard als hij ziet wat ik deze nacht gedaan heb. "Jeetje Jel, ben je wel helemaal lekker om dit middenin de nacht te doen?" Ik kijk hem aan met een grijns van ha! Heb het toch maar even gedaan en zeg: "Ken je dat gezegde over die kaboutertjes?" Hij begint te lachen en roept een paar keer dat ik niet spoor. "Je hebt goed je best gedaan, ik ga later vandaag wel verder. Tijd om te gaan slapen kaboutertje, tot vanmiddag."
Na een kus en een knuffel plof ik op bed. Ogen dicht en mijn handen op m'n buik. "Welterusten kleintje."

Twintig weken echo poging twee

Twintig weken echo poging twee! Vorige week bij de eerste poging baalde ik enorm dat we nog steeds niet wisten of het een jongen of meisje is maar de mooie foto's die we gekregen hebben maakten veel goed, grappig hoe beweeglijk dat inimini mensje in mijn buik is. Ik voel de hele dag door plopjes en soms ook al een heuse schopjes.
Mijn man gaat helaas niet mee, ik had er nog aan gedacht om mijn schoonmoeder mee te nemen maar dat vind ik niet eerlijk tegenover mijn moeder. Gelukkig heb ik een heel lief vriendinnetje die zich vereerd voelde toen ik haar vroeg om mee te gaan.
Ik ben al vroeg wakker op deze dag, vandaag komen een paar jongens uit het dorp ons huis schilderen aan de buitenkant. Als Marlene en ik al onderweg zijn naar het echoscopisch centrum zullen zij arriveren. Buiten op de tafel heb ik een kan koffie neer gezet, koekjes en een briefje.
"Goedemorgen!" Hoor ik achter me terwijl ik het briefje voorzie van woorden. Het is Marlene, met een glimlach van oor tot oor komt ze de tuin binnen. "Ik ben zó zenuwachtig Mariëlle je hebt geen idee! Ben zooooo benieuwd naar ons vriendje óf vriendinnetje!" Marlene heeft er duidelijk zin in, als ze 15 jaar jonger was geweest zou je denken dat ze op het punt staat om op schoolreisje te gaan. "Goedemorgen! Ik ben ook erg benieuwd Marlene... Zelfs een beetje zenuwachtig, ik ben blij dat jij rijd anders zou het niet goed komen."
Onderweg er naar toe ratelt Marlene aan één stuk door hoe leuk ze het vind dat ze mee mag en ook mag weten of het een jongen of meisje is. We hebben het over de voorspelling van mijn vader en dat ik er juist van overtuigd ben dat het een jongen is.
Daar zijn we dan, m'n buik begint te kriebelen. Nee, dat is niet de baby maar het zijn mijn zenuwen.
Ik meld me bij de balie en ga bij Marleen in de wachtkamer zitten, mijn telefoon trilt en ik kijk meteen wie mij een bericht stuurt.
Mama: "geniet van deze extra echo, ik ben zeer benieuwd wie er gelijk heeft. Laat je het weten als je klaar bent? Liefs, mama".
Mijn lieve moeder, ik had haar er toch wel graag bij gehad maar helaas.
Het is druk vandaag dus we moeten langer wachten dan de voorgaande keren. De zenuwen nemen steeds meer bezit over mijn lichaam en mijn darmen lijken te bezwijken en mijn maag draait zich om. "Oh ooh" zeg ik terwijl ik Marlene aan kijk. "Wat is er?" Zegt ze net even te hard waardoor iedereen op kijkt. "Ik moet denk ik overgeven." Fluister ik in haar richting. "Ga dan snel naar het toilet! Ik ga nergens heen hoor!" Ik ren nog net niet richting de toiletten. De ochtend misselijkheid die veel zwangere vrouwen ervaren heb ik overgeslagen maar wordt nu dubbel en dwars ingehaald. Rot zenuwen...
Ik verlaat het toilet en buiten de deur staan twee aanstaande moeders billenknijpend te wachten. Ik schaam me dood, ze hebben vast alles gehoord dus ik maak dat ik er weg kom.
"Mariëlle schiet op! Ze hebben je al geroepen!" Marlene staat haast te stuiteren zo graag wilt ze dat kamertje binnen.
Het is dezelfde echoscopiste als die we bij de termijnecho hadden. Ze herkent mij en vraagt hoe het gaat. "Goed hoor" zeg ik. In mijn achterhoofd weet ik donders goed dat het eigenlijk alles behalve goed gaat maar wat heeft een ander aan mijn problemen?
Voor de derde keer in deze zwangerschap mag ik gaan liggen voor een echo, ik probeer me te ontspannen en spreek mijn inwendige stuiterbal in mijn gedachten toe dat HIJ nu eens mee moet werken.
Daar gaan we dan! Ik kijk naar Marlene en die zit al grijnzend naar het scherm te kijken, in afwachting van wat we gaan zien. Joke (de echoscopiste) gaat alles af wat de vorige keer niet vastgelegd is en verteld wat we allemaal zien. Deze keer werkt HIJ mee, fijn dat HIJ nu al luistert naar mama denk ik bij mezelf.
"Wil je weten of het een jongen of meisje is?" Vraagt Joke voordat ze verder gaat. Nog voordat ik kan antwoorden heeft Marlene dat al voor mij gedaan. Ik moet er zo hard om lachen en terwijl het beeld schud begint Joke ook te lachen. "Ja graag!" Zeg ik tegen haar "kan je het wel zien denk je?" Vraag ik er meteen achteraan.
"Kijk maar mee dames, hier hebben we een mooi ruggetje en als ik iets draai dan hebben we zicht op de billetjes... Ik zie het al!" Ik kijk goed en dan zie ik het ook... Géén 'torentje' maar drie streepjes. "Een meisje!!!!" Gilt Marleen uit.
De tranen springen in mijn ogen nog voordat ik iets kan zeggen. Blije tranen maar een beetje dubbel.
Papa had gelijk... Marlene omhelst me en zegt: "het is toch ook wel mooi? Je vader wist het van tevoren en ik weet zeker dat hij nu daarboven een vreugdedansje doet met een tompouce in z'n hand."
Gek mens, maar het vrolijkt me op. Ik bel eerst mijn man zodra we buiten staan en vertel hem dat we een dochter krijgen. Ik moet lachen om zijn reactie: "gelukkig! Hoef ik niet te gaan voetballen!" Hij is aan het werk dus we houden het kort. Tijd om mijn moeder te bellen. De telefoon gaat maar één keer over als ze opneemt: "én? Alles goed? Wat is het?" (Ook hallo mama)
"Mam, het is een meisje." Ik schiet meteen weer vol en mijn moeder ook. "Oooh lieverd, je had het niet verwacht hè maar je bent er toch wel blij mee?" Zegt mijn moeder meteen.
"Ja natuurlijk ben ik er blij mee, een meisje! En dat papa dat voorspelt had maakt het juist nog mooier." Marlene volgt het hele gesprek en bijt af en toe op haar lip, dat doet ze als ze iets aan het bedenken is.
Na tien minuten stoppen we het gesprek. Marlene en ik stappen weer in de auto en ik zeg op verbaasde toon: "een meisje..." Marlene start de auto, "Dat betekend shoppen! En wel nu meteen én een ontbijt bij de wel bekende grote gele M."
Ze weet altijd precies wat een (zwanger) mens goed doet.

De dikke eik

Het weekend na de "mislukte" 20 weken echo gaan mijn man en ik zoals beloofd naar mijn moeder toe. Een paar weken geleden nam ik hier nog afscheid van mijn vader die trots en grappend tegen mijn buik aan het kletsen was. Ik vind het fijn om naar mijn moeder te gaan maar het is bitterzoet. Ik zou immers mijn moeder én vader hier weer zien... Papa wat mis ik je toch, dit hadden we NIET afgesproken! Eenmaal bij het vakantiehuis aangekomen blijf ik even staan en neem de omgeving in me op. De zon schijnt, er waait een licht briesje door de bomen en daar zie ik het huisje... Ik heb veel goede herinneringen aan deze plek, ik kom hier al zo lang als ik leef. Ik ben hier zindelijk geworden, heb hier leren fietsen, toneelstukjes opgevoerd voor alle gasten, 's avonds met papa voor het hek gezeten om wilde zwijnen te kijken en oh wat was ik bang en m'n vader weer boos omdat ik met mijn gegil die beestjes weg jaagde... Dit is ook de plaats waar ik mijn man heb leren kennen en door mijn vader uit zijn tent gesleurd werd toen hij mijn schoenen daar zag staan.. Ik kreeg de rest van de vakantie huisarrest en moest me ieder uur melden, ja hij was geen makkelijke voor een vervelende puber dochter. Maar sinds 2 weken plakt er een nieuwe herinnering aan vast die ik het liefst ongedaan zou willen hebben, papa is hier overleden. Officieel in het ziekenhuis maar hier was hij al weg, over gegaan naar het hiernamaals wat dat ook mag zijn. Ik hoop voor hem een plek zoals deze waar hij met veel plezier al 40 jaar kwam, met de zon en de bomen, licht briesje wind, eekhoorntjes hier en daar en het goede leven met een jagermeister als afsluiter van iedere dag...
"Lieverd! Daar ben je!" Hoor ik m'n moeder roepen. De tranen springen in haar ogen en ook automatisch in die van mij. Zonder iets te zeggen weten we van elkaar waar we aan denken en nemen we onze plaats in de tuin in.
Ons hondje gaat bij haar op schoot zitten zodra de koffie klaar is, ze kroelt wat met hem en we hebben het uitgebreid over de 20 weken echo en ik haal de foto's tevoorschijn. Vol bewondering bekijkt mijn moeder iedere foto zorgvuldig en er komt een lach op haar gezicht, ze vind het prachtig...
"Als het nu al zo eigenwijs is, heeft je vader vast gelijk. Dan is het een meid!" Zegt ze lachend tegen mij. "Het zou me juist verbazen als het een meisje is mam, maar we zullen het hopelijk komende week zien en dan kan ik eens gericht voor een jongen gaan shoppen."
We hebben het veel over de kleine stuiterbal in mijn buik, af en toe komt er een bekende langs gelopen die even stopt en met mijn moeder praat. Wat we nu veel horen is "ik hoorde dat je man overleden is, goh wat plotseling, gelukkig heeft hij niet geleden."
Alsof dát het goed maakt; "gelukkig heeft hij niet geleden." Pffff het roept bij mij enigszins irritatie op als mensen dat zeggen, het roept bij mij sowieso negatieve gevoelens op als iemand vraagt naar mijn vader. Ik wil het er gewoonweg niet over hebben, het is te moeilijk maar met mama kan ik dat wel. Misschien omdat we op dezelfde manier naar hem keken en precies wisten hoe hij was..
"Laten we het bos in gaan." Zegt mijn moeder tegen mijn man en ik. Mijn mond valt open! Ze wilt nooit het bos in, ze voert wat in haar schild dus ik vraag haar of ze wel helemaal lekker is. "Je bent net zo gevat als je vader Mariëlle, maar je hebt gelijk.. Ik heb iets gekocht wat ik op zijn uitkijkpunt in het bos wil begraven." Ik kijk haar aan en vraag me af wat ze gekocht heeft, tijdens die gedachte pakt ze een doosje waar een heel klein stenen beeldje van een uil in zit. Mijn vader vond dat de meest prachtige dieren die er bestaan met hun wijze uitstraling die hij ook zeker had.
Met z'n drieën (eigenlijk vier), de hond, het beeldje in het doosje en een schep gaan we het bos in. In stilte lopen we drie kwartier tot we op het punt zijn waar papa altijd 's avonds tijdens de schemer zat om al het wakker geworden wild dat op zoek ging naar voedsel te bewonderen. Mijn man graaft een gat bij de ontzettend dikke eik waar papa dan ging zitten. Het was zijn plekje, en daar moeten we ook afscheid van nemen door een herinnering in de grond te begraven. Hier heeft mijn moeder goed over na gedacht... Ze kust het beeldje en legt hem in het gat. Mijn man gooit de grond er weer over heen en ik hou mama's hand vast. We blijven nog even om het wild dat hier langs komt te bekijken, en dat werkt net als vroeger nog steeds op m'n zenuwen maar over het gillen ben ik gelukkig heen gegroeid. Gillen zou ook niet gepast zijn op deze nieuwe plek van stilte dus gaan we weer terug naar het huisje. Nog één keer werp ik een blik op de dikke eik en in mijn gedachten zeg ik mijn vader gedag.

Gelukkig hebben we de foto's nog!

In de groep met alle vrouwen die in januari uitgerekend zijn ben ik één van de weinige die nog niet weet wat het geslacht van de baby is. Het maakt me stiekem jaloers en nog nieuwsgieriger als ik alle mooie geslachtsecho's voorbij zie komen. Tot nu toe zijn er heel veel meisjes op komst en ja, ze zullen toch een keer op raken dus voor mezelf denk ik écht een jongen!
Er wordt flink gespeculeerd en ik geef een aantal keer aan dat het vast een jongen is en stel me daar op in. Het is een gezellige groep en met alle kakelende kippen soms moeilijk om alle berichten bij te houden, ik heb er een dagtaak aan en zodra ik kan kijk ik even en reageer ik hier en daar.. Verslavend! Maar een leuke en fijne verslaving!
Het is zo ver, 15 augustus 2013 de dag van de 20 weken echo. Hoewel ik met m'n gedachten er nog niet helemaal bij ben kijk ik er naar uit. De afspraak staat voor 08.15 want ja, ik wilde zo vroeg mogelijk! (Stel je voor dat je 's middags pas kan, onmogelijk toch?)
Mijn man en ik stappen vrolijk binnen en al snel zijn we aan de beurt, de baby trappelt er op los dus ik vermoed dat HIJ er ook zin in heeft. "Ga maar liggen dan zullen we eens gaan kijken of alles goed is, willen jullie het geslacht weten?" Zegt de echoscopiste, nog voordat ze haar zin af gemaakt had riep ik al volmondig jaaaa!!!
Daar gaan we dan... Buik bloot, gel er op en gaan met die banaan! Laat maar zien hoe goed het met je gaat en dat je een jongen bent!
"Tjonge... Het is wel een heel druk kindje hoor, ik probeer vast te leggen wat ik vast moet leggen maar telkens als ik klik om dat te doen springt het weer de andere kant op!" We moeten er om lachen en mijn man verteld dat ik vanmorgen nog zei "ik hoop dat het lekker lang mag duren." En ja... Dát is ook zo!
Na een half uur is de tijd op maar is het nog niet gelukt, ze verzekerd ons wel dat wat ze gezien heeft goed is en vraagt of we nog even willen wachten in de wachtruimte zodat ze het straks nog eens kan proberen.
We nemen weer plaats in de wachtruimte en mijn man zucht en fronst en schud zijn hoofd; "nu al een druktemaker, dat beloofd nog wat!" Ik bekijk lachend de foto's die we al gekregen hebben en verwonder en bewonder. Neusje, handje met vingertjes en mini teentjes. En wat is hij lenig, benen helemaal tot over z'n hoofd!
Ik pak mijn telefoon om de nieuwsgierige mama's in spé op de hoogte te stellen dat we nog niet klaar zijn maar vooralsnog alles er goed uit ziet. Ik zie als eerst in mijn bericht reacties voorbij komen als: "pffff duurt toch wel lang hoop dat alles goed is!" En "Mariëlle!!! Laat ons niet langer in spanning zitten!!" Wat zijn het toch lieverds en zo meelevend! Er wordt flink gelachen als ik vertel over de capriolen die mijn baby uithaalt en ze wensen me succes voor het vervolg.
Poging twee... Ik ga weer liggen, buik bloot, gel er op en kijk naar het scherm... De echoscopiste begint hard te lachen ; "hahaaa!!! Nou dit wordt een nieuwe afspraak maken, het kindje ligt nu heerlijk ver weg gedoken in je bekken daar kom ik nooit bij! Je bent hoop ik niet teleurgesteld?" Mijn gedachte roept ja met dikke tranen maar ik zeg nee. Nu weet ik nog steeds niet of mijn vader of ik gelijk heb, frustrerend... Met een nieuwe afspraak in de agenda stappen mijn man en ik weer in de auto, lachend en hoofdschuddend start hij de auto en gaan we weer naar huis.
Gelukkig hebben we de foto's nog!